Download audio file (angschtaschrecken134.mp3)
download mp3

Vir d’éischt trefft een sech an der Wunneng vun enger Persoun an geet da weider. Ech war nach ni an der Wunneng a hu missen hin fannen. Um Telefon hunn ech d’Adress net ganz verstanen, mä um Plang huet et dann esou ausgesinn, wéi wann et just eng Strooss an der Géigend géif ginn, déi mat engem „H“ ufänkt. Ech maache mech also op de Wee dohinner an probéieren ënnerwee nach emol no ze froen, ob ech et richteg verstanen hätt. D’Strooss war eng aner. OK, och kee Problem. Soll ech nach eppes matbréngen, froen ech méi aus Héiflechkeet wéi wierklech mat der Intentioun, eppes matzehuelen. Natierlech, gären.

De russesche Buttek huet nach op. Dat ass komesch, well déi meescht Geschäfter maache Samschdes fréi zou, an Éisterräich ass een eben nach kathoulesch. Ech ginn eran an den zimlech eidele Buttek an fannen eng Fläsch Wodka fir 6 Euro. Eng al Fra setzt bei der Kees, ee Mann steet op enger Leeder a fleckt iergendeng Luucht.

Ech bezuelen de Wodka a gi gefrot: „Du wollen probieren fshikfdfidg?“
Ech maachen een dommt Gesiicht an hoffentlech och e gudden Androck.
„Ist mit Kartoffel und Fleisch.“
Ech soen Nee Merci, ech well och keng Tut, well ech hunn ee Rucksak. Ech maachen d’Fläsch trotzdem net dran, well ech mir iwwerleeën, ob et net besser wier, direkt eng Schlupp ze huelen. Mat der Fläsch an der Hand fannen ech de Wee och, kréien direkt mol e Kaffi an eng Bécks Béier, mir iwwerleeën an der verfëmmter Kichen, déi gläichzäiteg och Buedzëmmer ass, wat mir den Owend maachen. Ech kenne weder d’WG-Party nach d’Party vun den Uni-Gréngen, dofir ass et mir egal. Vläicht sinn ech och dofir, einfach d’Fläsch Wodka ze drénke bis et net méi wichteg ass, iergendwou hin ze goen.

No der halwer Fläsch Wodka ass dach wichteg, nach iergendwou hin ze goen an mir setzen eis an d’Ubahn, wou mir iwwer iergendeppes diskutéieren. Vläicht doriwwer, dat et ganz praktesch ass, an der Nuecht mat der U-Bahn fueren ze kennen. Vläicht och iwwert eppes ganz aneres. Bei Burggasse-Stadthalle klamme mir eraus. Komescherweis hu ganz vill Ubahn-Statiounen zu Wien Doubelnimm. Stadthalle oder Burggasse géif duer goen, genee esou wéi „Michelbeuren“ oder „AKH“ duer goe géifen. Mä anscheinend well een extra-kloer sinn. Kloer ass och de Wodka, an Wodka mécht hongereg, also séier eng „Pizzaschnitte“ giess an da weider op déi komesch WG-Party.

Déi ass an enger grousser Wunneng. Et stinn eng Millioun Puer Schung am Gang an ongeféier genee esou vill Jackette léien donieft. Nodeems mir eis Schung ausgedoen hunn an eng Bécks Béier aus der Buedbidde gefëscht hunn, sti mir virun engem ofgeseete Bamstamm, an deen et gëllt, ee Nol anzeschloen. Mat der spatzer Säit vun engem Hummer. Mir als fréiere Baamschüler kennt dat zwar bekannt vir, mä laang mécht dat net Spaass. An enger klenger Kummer fanne mir Leit, déi Kaarte spillen. Dann heescht et: An der Wunneng wunnt e Lëtzebuerger. Deen muss ech elo natierlech sichen. Wisou, dat weess ech net méi genee.

De Lëtzebuerger heescht Neckel oder Jang oder Pit an spillt Darts am Gang. Mir schwätze kuerz doriwwer, dat mir allen zwee Lëtzebuerger sinn, an dann entschléisst sech meng Begleedung fir d’Flucht. Mir sichen déi aner Persounen, déi mat eis komm sinn an soen, mir géife lo op d’Party vun deene Grénge goen. D’Fläsch Wodka ass nach zu engem Véirel voll. Ëmmerhin.

Angscht a Schrecke komme kuerz op, well mir verdächtegt ginn, enger Persoun hir Schung geklaut ze hunn. Nodeems sech erausstellt, dat déi Persoun hir Schung nach huet an just voll ass, gi mir. Allerdéngs ass eng Persoun bliwwen. Si wéilt danzen. Wou et an der Wunneng Plaz fir danze ginn ass, hunn ech ni erausfonnt, mä d’Liewe bleift jo nëmme spannend, wann et e puer Geheimnisser ginn. Genee dofir huet d’Kierch och déi helleg Dräifaltegkeet erfonnt. Eppes wat kee versteet an immens komesch klengt, dat hält d’Leit bei der Staang. Iwwregens hunn ech um Wee bei déi Gréng kuerz gemengt, den Toni ze gesinn. Konnt dat sinn? Konnt den Toni zu Wien sinn? Angscht a Schrecken si méi grouss ginn …

Déi Gréng op der Uni heeschen an Éisterräich „GRAS“. Dat ass eng Ofkierzung a steet fir Grüne Alternative Studierende“. Si reegen sech ëmmer e bëssi kënschtlech op, wann een no leet, dat hire Numm eppes mat Kiffe kéint ze dinn hunn. Wéi kéint een nëmmen dorobber kommen?

Mir sinn bei engem Gothicclub laanscht komm. Ech wollt do onbedéngt eran, mä leider war den Entrée ze déier. An dunn war Wodkasfläsch eidel. Bei engem gréngen Haus si mir stoe bliwwen. An hu gemierkt, dat mir falsch waren an erëm zeréck missten.

An engem Bannenhaff stoungen Akafsweenercher mat Alkohol, banne konnt een iessen. An Leit hu Musek opgeluecht. Mat „opgeluecht“ mengen ech: Se hunn se vu Youtube aus op eng grouss Anlag gespillt. Ech hunn dat nach ëmmer net verstanen, wisou esou vill Leit dat maachen an sech net vun iergendwou Musek a gudder Qualitéit besuergen. Mä bon: d’Stëmmung war gutt, Leit hu gedanzt an esouguer ech hu mech konnte bei dem engem oder anere Lidd austoben.

Iergendwann hate mir es du genuch a wollte goen. Dat huet wéi ëmmer méi laang gedauert wéi néideg. Op e mol huet d’Musek sech gedréint. Kommunistesch Arbeschterlidder sinn gelaf an d’Leit hunn all haart matgesongen. „Ohje“ hunn ech geduecht an meng zwee al Bekannter hunn genee esou haart matgesonge wéi de Recht.

E Kolleg vu mir wollt sech eng Fläsch Rum aus dem Akafsweenchen huelen.
„Du kanns deenen dach net einfach eng Fläsch Rum klauen!“
Hien huet mech e bëssi erstaunt gekuckt an sech eng Fläsch Béier fir den Heemwee geholl.
Ech hunn d’Fläsch Rum geholl a mir si gaangen.

Angscht a Schrecken hate mech. Wisou hunn déi Leit kommunistesch Lidder gesongen? War den Toni ieren ze Wien? Wisou ware mir dem Schongklau verdächtegt ginn? A virun allem: Wisou war d’Fläsch Wodka schon eidel?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht. D’Flucht an existenzialistesch Gespréicher iwwer Léift an Sexualitéit um Heemwee.

Download audio file (angschtaschrecken127.mp3)
mp3 download

Mam Tram fueren ech besonnesch gären. Zu Wien heescht den Tram offiziell „Straßenbahn“. Net ze verwiessele mat der S-Bahn. D’S-Bahn ass d’Schnellbahn., an dat ass een richtegen Zuch, mat deem e schnell wäit Strecken ënnerhalb vun der Stad zeréckleeë kann. Den Tram, zu Wien och dacks „Bim“ genannt, ass dat, wat déi meeschte Lëtzebuerger vun der belscher Plage kennen. Zu Wien fiert den Tram net um Strand laanscht, well et leider kee Mier gëtt. Dofir awer méi wéi nëmmen eng Linn. Ech huelen dacks d’Linn Nummer 38, oder wéi d’Wiener soen: „die Ochtadreissiga“. An wéi esou vill ëffentlech Transportmëttel huet och d’38er hir Tücken.

D’Endstatioun vun der Linn 38 ass zu Grinzig, dat ass ganz um Enn vu Wien. Do sti scho relativ vill Wäibierger an deementspriechend Lokaler. Déi Lokaler nennt een „Heurigen“ an do gëtt et nieft vill Wäin och Hausmanns- an Hausfraaenkascht an vill Wäin. Dat sinn natierlech och Touristenattraktiounen. Et muss ee wëssen, dat Wien dat fäerdeg bréngt, wat soss an Europa schwiereg schéngt: Eng Kombinatioun vu Béier- a Wäinkultur ouni Schisma. D’Éisterräischer_innen sinn tendenziell éischter EU-skeptesch, dobäi hunn si um Alkohoniveau schon en wichtege Schratt an der europäescher Integratioun gemaach.

Wann een sech also Owes an den 38er setzt, zum Beispill well een als Gonzojournalist zu spéider Stonn op eng héichgeféierlech Missioun um aneren Enn vun der Stad absolvéiere muss, dann ass do meeschtens schon eng zimlech fiicht-freeschlech Gesellschaft dran. Meeschtens sinn dat dann däitsch oder éisterräichesch Touristen an Touristinnen, déi een oder méi Pätt an engem oder méi Heurigen ze vill gedronk hunn. An deementspriechend haart sinn. Angscht a Schrecken hunn e Joeresabonement fir déi Linn.

D’Sensatioun, déi ech hunn, wann ech volle Leit, déi haart laachen an sech net drun erënnere kennen, wou se mussen erausklammen (meeschtens eng grouss, véierspuereg Strooss mat enger impressionanten Eisebunnsbréck an der Mëtt, op der d’Ubahn fiert) nokucken, ass … komesch. E bëssen esou, wéi wann een als Kand seng eegen Eltre voll erlieft. Just, dat et eben net meng Eltre waren, déi do souzen, gelallt an iwwert all däämlech a platt Bemierkung, fir déi sech esouguer de Mario Barth géif schummen. D’Hell, dat sinn déi aner, géif de Satre soen. Leider souz kee franséischen Existenzialist am Tram, mat dem ech déi Fro hätt kéinten diskutéieren. Am Allgemenge froen ech mech, ob et wierklech esou eppes wéi „Fremdschämen“ gëtt oder ob ech wierklech just peinlech beréiert vum Behuele vun deene Leit war. Ech hunn voll Leit net gären. Och dann, wann ech selwer voll sinn. Ob mannst net, wann se extrem haart an topeg sinn.

Ech fueren am Fong wierklech gären Tram. Ech hat mol fir, eng Radiosendung an enger Tram opzehuelen, mä leider fueren déi meescht Linnen net laang oder wäit genuch, fir dat wierklech ëmsetzen ze kennen. Bis virun e puer Joer ass um Ring, eng Prachtstross am Zentrum vu Wien, een Tram am Krees gefuer. Mä dës wonnerbar Institutioun huet misse moderner Verkéiersplanung noginn. Un reeneregen Deeg géif ech mech gären an den Tram setzen an am Krees fueren, ëmmer an ëmmer erëm.

Zeréck an den 38er. D’Touriste sinn aus dem Wagon getrollt, net ganz sécher, ob se richteg wieren oder net. Ech war mir och net sécher, mä et war mir egal. Haaptsaach rou. Zwee Jugendlecher klammen eran, och si hunn anscheinend och schon méi gedronk wéi ech. Eppes, wat mech beonrouege sollt. An fréien Episoden hunn ech jo dacks festgestallt, ech géif ze man drénken. Ee vun hinnen huet een schwaarzt Hiem un, dat komplett ofgeknäppt ass. Seng rosa Haut liicht am Kontrast an hien zielt sengem Kolleg vu sengem Häerzschmerz. Dobäi schwätzt hien natierlech Wiener Dialekt, all zweet Wuer ass entweder „Oida!“ oder „uuuurrr“, woubäi „Oida“ „Alter“ heescht an „ur“ eng Verstärkungsform ass, also „ur gut“ oder „ur traurig“. Hien ass natierlech éischter „ur traurig“, well seng Frëndin hie verlooss huet. An zielt sengem „Oida“, dat hat ni méi esou een Jong wéi hie wäert fannen.

Am vireschten Deel vum Wagon setzt eng Grupp jugendlech, déi – an dat guer net emol schlecht – een Medley vu Bob Marley-Lidder sengt. Passend, deen ass jo och lo 30 Joer doud.

Angscht a Schrecken, dat sinn déi aner. Mä ouni de Jean-Paul ass dat eenzegt, at hëlleft, d’Flucht an den Ënnergrond …

Download audio file (angschtaschrecken126.mp3)
mp3 download

Esou kann ech wuel behaapten, dat ech e bëssen en Abléck hat an d’Metal „Szene“. Op mannst am Norde vu Lëtzebuerg. Dat ass net vill, mä ëmmerhin. Meeschtens ass et do esou ofgelaf, dat Bands gespillt hunn an d’Leit dann ugefaangen hunn, aneneen ze sprangen, ze pogen an ze headbangen. Wien am schwaarzsten ugedoe war, war am coolsten. Oder wien déi meeschte Patches vun deenen haardsten an obskursten Bands op sengem Gilet hat. Esou ass et mir op mannst virkomm.

Lo hat ech virun e puer Woche Besuch an de Besuch wollt onbedéngt op een gewësse Konzert goen. An engem Metal-Lokal. Ech wollt. Ech wosst net, wat mech géif erwaarden. Ech hunn mäi groe Plover (de war mol schwaarz, mä en ass verwäsch!) an eng schwaarz Box ugedoen. An dunn hunn ech geübt, béis ze kucken.
Mir hunn eis natierlech vill ze spéit op de Wee gemaach. Dat war net ganz eis Schold. Also, natierlech hunn ech getrentelt an hunn eiweg gebraucht. Mä mir haten eis och Pizza bestallt, déi eng Éiwegkeet gebraucht huet, bis se ukomm ass. De Mann huet ganz komesch gekuckt, wéi mir him awer e bëssen Drénkgeld ginn hunn. Wahrscheinlech hätt hien sech erwaart, dat mir mat him blären, ëm d’Pizza ofhuelen an ëm dann d’Dier virun der Nues zouschloen. Heiansdo hunn ech d’Gefill, d’Leit zu Wien sinn einfach net u Frendlechkeet gewinnt.

Nodeems mir e bëssen ziellos duerch d’Géigend gelaf sinn, hu mir dunn den besooten Metal-Club fonnt. De war natierlech düster, mat schwaarze Maueren an düstere Gestalten. Mir hunn d’Trap erof fir an de Keller geholl. Ewouhinner och soss. Do war nach e Stack, een ausgesinn huet, wéi een sech esou een Metal-Café ouni vill Dekoratioun ebe virgestallt. Wahrscheinlech waren d’Mauere mat spezieller Faarf imprägnéiert. Esou dat een d’Blutt an ausgeschloen Zänn gutt ewechbotze kann. Mam Gaardeschlauch oder esou.

Mir sinn also nach eng Trap erof gaangen. Dunn duerch e laangen, schmuele Gang. Ech hu mech gefrot, op elo vläit nach eng Falldier, eng Leeder, nach een méi laange a méi schmuele Gang géif kommen, wou um Enn eng géi Wendeltrap wier, déi mir missten erofgegoen. Mä nee, mir waren dach schonns ukomm. Mir stoungen op der Gäschtelescht. Fir mech ass dat irgendwéi näischt besonnesches méi. Als Gonzojournalist kennt een op esou vill Evenementer fir näischt eran, dat een iergendwann verwinnt gëtt. An da fillt en sech scho bal perséinlech ugegraff, wann een eppes muss bezuelen. „WESST DIR DA NET, MAT WIEM DER ET ZE DINN HUTT?“
Natierlech wëssen d’Leit dat net. Och wann ech schon ëm Autogrammer gefrot gi sinn, esou ass et dach net esou, wéi wann ech eng Berühmtheet wier. Virun allem net zu Wien.

De Konzert war schon amgaangen. Dat war awer net schlëmm, mir waren nämlech net wéinst dem Konzert do, mä wéinst dem Tountechniker. Mäi Besuch an den Tountechniker hunn sech nämlech kannt. D’Band déi gespillt huet, huet „metalcore“ gemaach. Dat ass esou eng Zort „emo-metal“, déi haaptsächlech vu Jugendlecher am Alter vu 14-16 gelauschtert gëtt. Op mannst huet den Auditoire esou ausgesinn. D’Musek huet mir näischt gesot. Kaméidi, mä net déi Zort vu Kaméidi, deen ech gäre lauschteren. Dofir hunn ech de Keller zimlech cool fonnt. Mä et ass wéi ëmmer mat Locations, déi gutt ausgesinn: Eng uerdentlech versifften Industrialband, déi mat futtisse Motorseeën op raschteg Fässer klappen, fehlt. Bis elo huet alles nach zimlech roueg gewierkt. Ech wosst natierlech, dat all Moment den „Circle of Death“ kéint ugoen an ech mech da séier aus der Bascht maache misst. Angscht a Schrecken hunn och hei gelauert.

De Konzert war eriwwer. D’Band huet zwou „Zugaben“ gespillt, an dunn ass et dem Tountechniker, den mir ëmmer méi sympathesch ginn ass, duer gaangen. D’Zugaben hunn doranner bestanen, dat d’Band gesot huet: „Mir spille lo eng Zugab“. Ouni dat iergendeen duerno gefrot hätt oder si virdru vun der Bühn verschwonne wieren.
Op ee Schlag sinn ongeféier 100 Jugendlecher laanscht mech gelaf an hunn sech de schmuele Gang, d’Trapen, duerch een Zëmmer an nach eng Trap aus dem Lokal eraus gedréckt. E puer Leit sinn am Keller bliwwen. Et sinn Braurereisbänken an Dëscher opgestallt ginn. An een DJ huet ugefaangen, Rock ze spillen. An domadder mengen ech richtege Rock. Aus den fofzeger Joeren.

Ech wosst net, wat elo géif passéieren. Ech hu mir erwaart, dat et géif bluddeg ginn. Den DJ hat wahrscheinlech suizidär Absichten. Wéi konnt hien erwaarden, esou en Manöver ze iwwerliewen?

An dunn hunn d’Leit ugefaangen ze danzen. An zwar op Musek aus de 50er Joeren. Wéi sech herno sollt erausstellen, hunn Membere vun Death-Metal-Bands do locker flockeg op Rock’n'Roll gedanzt. Angscht a Schrecken.
An et sollt nach méi lusch kommen.

Et sinn mat der Zäit ëmmer méi Leit komm, a voller Metal-Montur. An si hunn alleguerten op déi Oldies gedanzt, déi den DJ een nom anere gespillt huet. Allerdéngs huet sech d’Musek mat Zäit ëmmer méi Richtung sechzeger Joeren entwéckelt. Bis de Punkt erreecht war, op deem d’Musek ähnlech war wéi am Flying Dutchman, dem berühmt-berüchtegten Hippiecafé zu Lëtzebuerg.
De Metaler huet dat awer näischt ausgemaach. Ech si mer sécher, dat déi Leit „normalerweis“ zimlech hefteg géife géint „Hippien“ stänkern. Mä dëst Nuecht net. Dës Nuecht hunn si genee esou op den Jimmy Hendrix gedanzt wéi d’Leit am Flying Dutchman.

Angscht a Schrecken hate mech. Géif ech je aus dësem komesche Keller erausfannen? Firwat hunn déi Leit op 50er Joere Rock’n'Roll gedanzt? A virun allem: War dat wierklech ech, deen do lo grad op BORN TO BE WILD gedanzt huet?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht. Vir d’éischt an den Alkohol, dunn aus dem Lokal. Wéi mir erausgaange sinn, ass uewen hannert dem Contoir „Poison“ vum Alice Cooper gelaf. Genee wéi d’lescht Kéier Sonndes Moies, wéi ech Bréidercher bei de Bäcker kafe gaange sinn.

Um Enn vum Kulturjoer hunn se dunn erausfonnt, dat de Buedem ënnert de Rotonden gëfteg wier an keen méi dohinner dierft. Genee esou gëfteg war och den bloe Schampes, deen elo net méi däerf gedronk ginn. Dat eenzegt, wat also nach bliwwen ass, waren blo Hirschen, déi keen wollt an en Café an deen keen huet dierfen eran …

Download audio file (angschtaschrecken120.mp3)
mp3 download

Also hunn se de Café einfach op enger anerer Plaatz erëm opgebaut. Am CarréRotondes. A genee do, net wäit wech vun der berühmt-berüchtegter Hollerescher Stross (cf. Episod #5) sollt een Elektro-Concert sinn.

Lo ass elektronesch Musek een vast Feld, an et ass schwiereg ze definéieren, wat dann elo wat fir een spezielle Genre ass. Besonnesch dann, wann een net esou an der Musek doheem ass. Fir Experten ass et vläit keen Problem, dat alles auserneen ze halen, mä ech di mir do oft schwéier. Dofir gëtt et eng international gonzo-journalistesch Konventioun: wann et gutt klengt, gëtt et „Elektro“ genannt. Leider hält sech net all Mënsch dorunner, heiansdo gëtt Elektro och mat „c“ geschriwwen, genee wéi se fréier Tekkno mat „k“ geschriwwen hunn. Je méi „k“-en den Tekkno hat, je méi haart war een. Fir kuerz een Vertrieder vu schlechter elektronescher Musek ze zitéieren: „I feel hardcore.“

Wéi mir virum Exit ukomm sinn, huet eis schon eng Mataarbechterin vun Graffiti, de Jugendsendungen um Radio ARA, gewénkt. Ech hunn mäin üblechen Sproch lassgeloss.
„Et kann ee jo néirens higoen!“
An dat ass wouer. Et kann een zu Lëtzebuerg effektiv néirens higoen, ouni lauter Leit ze begéinen, déi ee kennt. Heiansdo ass dat flott, meeschtens sinn awer och Leit drënner, déi een éischter net wéilt gesinn.
D’Mataarbechterin vu Graffiti huet gezielt, et hätt Yoga am Mudam gehat, dofir wier et elo hei. Dat muss en sech mol virstellen, Yoga am Mudam. Do setzen dann Leit wéi den Kommissär Balzer an lackere Kleeder zwëschen moderner Konscht an maachen komesch Übungen. Wisou een dann um aneren Enn vun der Staat optaucht, hunn ech net verstanen. Et huet wahrscheinlech eppes mat schlëmmen psychoaktiven Drogen ze dinn. Angscht a Schrecken stoungen och virum Exit an haten Loscht, wéi wëll op Tekkno ze danzen. Tekkno mat 15 „k“ geschriwwen.

Mir haten net net nëmmen ee Stoff-Lemur dobäi, deen meng bescht Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, op de schéine Numm „Wurstfachverkäuferin“ gedeeft huet, mä och 2 Liter Wodka-Sprite-Mix a Plastiksfläschen, de mir schnell hu missen drénken, iert mir konnten era goen. Während dems krute mir d’Geschicht vum Antonov, enger Kaatz mat Blosenentzündung gezielt an hunn driwwer raisonnéiert, dat et fir den technologeschen Fortschrëtt Schued ass, dat de kale Krich eriwwer ass.

Endlech dobannen ukomm hu mir gemierkt, dat guer näischt lass war. Een gelangweilten DJ huet langweileg Musek opgeluecht. Et souzen e puer Hipster rondrëm an hunn gelangweilt dra gekuckt. Mä dat maachen Hipster jo ëmmer. Et ass een net hipp, wann een net gelangweilt dra kuckt, och wann een am léifsten vu Freed jäizen wéilt.

Iergendwann ass de Concert dunn och lass gaangen. Meng bescht Frëndin, dat de Nolauschtererinnen net onbekannt ass, huet mat sengem Frënd an der Wurstfachverkäuferin Walzer gedanzt. Ob den Elektro. Soss stoungen d’Leit just rondrëm an hu probéiert méiglechst cool auszegesinn. Et ass komesch, ewéi wéineg op Concerten zu Lëtzebuerg gedanzt gëtt. Wahrscheinlech hunn Angscht a Schrecken esou wëll an ongenéiert gedanzt, dat sech keen aanere méi getraut huet.

Dräi Bands sollte spillen, dofir war all Concert zimlech kuerz an schon no e puer Lidder sinn d’Luuchten ugaangen an et war Paus. Mir sinn vun eiser gemittlecher Fotell opgestanen an sinn raus gaangen, fir ze fëmmen. Wéi een dat eben esou mëscht, wann ee mat Leit ënnerwee ass, déi fëmmen. Ee gutt gebauten Museker huet eis ugebueden, eis nom Concert heem ze féieren, während een Zeecheproff eis erklärt huet, mat wéi engen Strofen hien seng Schüler a Schülerinnen géif traktéieren. Gedichter an Ägyptescht Hieroglyphen iwwersetzen oder 100 Bürosklameren op engem Koup ofmolen. Do sinn Klassiker wéi „Das Innere eines Tischtennisballes“ jo nach richteg harmlos dogéint.

Déi zweet Band war am Fong just een Batteur, deen net ob, mä virun der Bühn gespillt huet. Aus wat fir engem Grond och ëmmer. Dat huet esouguer e puer Hipster dozou beweegt, mat de Féiss ze wackelen an heiansdo mam Kapp ze wénken. Nieft mir huet een um Canapé geschlof. Och meng Aen sinn ëmmer méi schwéier ginn, bis d’Luuchten alt erëm u gaangen sinn. Angscht a Schrecken si méi grouss ginn.

Während der leschter Band sinn ech gefrot ginn, ob ech géif mat bis op d’Toilett kommen. Ech hunn hat gekuckt a gesot: „Do kann ech awer net mat eran!“
No e puer Erklärungen ass mir kloer ginn, dat et just ëm de Wee gaangen ass. Virun der Toilett stoung ech ze waarden. Een Typ, den op seng Frëndin gewaart huet, huet probéiert erauszefannen, a wat fir engem Glas méi Alkohol dra wier. Ech sot, dat wier dach esouwisou alles Limonad. Hien sot dorobber:
„Nee, et ass alles Äschen! Äschen mat Äis! An ech kann och iwwert Waasser goen!“
Dunn huet en den Moonwalk gemaach.

Angscht a Schrecken hate mech. Yoga am Mudam. Antonov, d’Katz mat Blosenentzündung. Onintresséiert Hipster. Mënschen, déi virum Exit um Buedem léien. Komesch elektronesch Musek.
Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht mat engem giganteschen Won vun engem gutt gebaute Museker …

Ech souz zu dem Zweck mat genannten Kontakter op enger Terasse vun engem Café onwäit vum Helleg-Geescht Plateau. Mir hunn op eist Zesummentreffen no esou laanger Zäit geprost an allerlee Geschichten erzielt. Esou, wéi een dat eben esou mëscht.

Download audio file (angschtaschrecken117.mp3)
mp3 download

Dat ass eng angenehm Säit um Jetsetterliewen, et kann een dacks „REUNION“ féieren. Interessant dorunner, Leit net all gudden Daag ze gesinn ass och, dat een sech dann eppes ze zielen huet. Virausgesaat, et huet een net schon all Blödsinn op soziale Netzwierker wéi Facebook un déi onintresséiert Ëffentlechkeet posaunt.

Ech si net per se géint sozial Netzwierker. Ech benotzen selwer immens vill vun deenen Siten, sinn dacks op Facebook, twitteren relativ vill an hu scho gebloggt, do wosste vill Leit nach net, wat een Modem wier. Trotzdem hunn ech Leit eppes ze zielen, wëll ech net all Kéiers en Message schreiwen, wann ech op d’Toilett ginn. Am Fong schreiwen ech just dann Messagen iwwert d’final Phas vu menger Verdauung, wann dat op der Toilett vun engem Heichgeschwindegkeetszuch geschitt.

Zum Gléck souz ech mat Leit zesummen, déi genee esou een verstännegen Emgang mam Internet wéi ech hunn. Villäicht sinn se esouguer nach e bëssen méi verstänneg an schreiwen näischt, wann se bei 250 km an der Stonn schäissen.

Iergendwann ass an engem Haus um Helleg-Geescht Plateau Kaméidi komm. Oder éischter: vun der Terasse vun dem Haus ass Kaméidi komm. Mir hu net laang gebraucht fir eng heterosexuell Koppel, déi sech allem Uschäin no zimlech gären haten. Esou koum et, dat den Typ säin Hiem ausgedoen huet. Oder éischter: En krut et ausgedoen. Ech weess net, ob si sech bewosst waren, dat se géifen beobacht ginn.
Angscht a Schrecken sinn kuerz opgeflaamt. Wann een eng Terasse um 5. Stack vun engem Appartementshaus an der Uewerstad huet, rechent een dann net domadder, dat Leit kéinten rop kucken, während een selwer mam Virspill beschäftegt ass?

Et sollt alles nach e bëssi méi louche kommen.
De Kaméidi ass méi haart ginn. Leit hu Kreesch gedo, aaner Leit erop geruff an mat schicken Cocktailglieser gewenkt.
Dat do war keen Koitus am Fräien, mä eng Party. Mat wahrscheinlech Koitus am Fräien. An wéi et ausgesinn huet, waare net zwou Persoun dorunner bedeelegt.

Nirft mir hunn d’Leit iwwer Sex mat Vampiren sinnéiert. Ech froe mech jo, wiesou esou seelen iwwert Sex mat Werwëllef riets gett. Ech wees jo net, mä dat stellen ech mir e bessen méi interessant fir. Also, besonnesch fir Leit, déi Schwellkierper an domadder Blutt bei hirem Akt interessant fannen. An dat sinn der jo awer net wéineg.

Elo hunn d’Leit vum Balkon ugefaangen, d’ Passanten ënnert hinnen ze ruffen. Wahrscheinlech hunn se Obszönitéiten an ironesch Aluedungen gebläert.
Mech huet zu dem Zäitpunkt gewonnert, dat nach keen vun der halwer Millioun Blockwarten aus dem Grand-Duché d’Police geruff hat. Villäicht war awer grad Tour de France an Léit déi 5000 Kalorien am Daag verbrennen an déi natierlech just a Form vu Nuddelen an Banannen zou sech huelen AN och nach zoufällegerweis aus Lëtzebuerg kommen hunn irgendwéi gewonnen oder esou eppes.

Angscht a Schrecken hate mech. War ech mëttlerweil schon esou prüd, dat mech e puer hallefplakeg Leit ofgeschreckt hunn? Oder waar et den blannen Hedonismus, deen déi Gestalten an hirer haarder an vulgärer Art a Weis propagéiert hunn? Wat war esou faszinéierend un Sex mat Vampiren?
A virun allem: Wosst de Luc Frieden, wat net wäit vu sengem ehemolegen Büro géif passéieren?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet war eng Glace iesse goen …

Download audio file (angschtaschrecken114.mp3)
mp3 download 15,4 mb

Mech stéiert jo éischter den Fussball, dem ech mech kaum entzéie kann. D’Internet ass voll domadder, an kaum een Gespréich kennt ouni eng Remarque iwwert een „absolut gaile Goal“ aus. Sécherlech een Grond fir ze flüchten, mä ech fäerten, Wien ass nach eng relativ harmlos Plaz wat Futtballwahnsinn ugeet.

An esou hunn ech mech mat vill Nostalgie vun engem Semesterofschlosspicknick zu dem nächste Fest gehetzt, hunn ville Leit Äddi gesot, mat deenen ech eigentlech nach gären an Rou geschwat hätt. Ech géif mir bal eng obligatoresch Woch Vakanzenufang zu Wien fir all Studéirend wënschen. An esou war ech dann och deslescht op eng Party agelueden, déi saisonal passend ënnert dem Motto „Good-Bye“ stoung.

Et war Owes, d’Sonn ass lues awer sécher ënnergaangen an ech wosst, wéi ech misst goen. Ob mannst ongeféier. Et gouf elo keng Excuse méi, fir net ze goen. Ech hunn also kéimend meng lescht Dous Béier aus dem Frigo geholl an hu mech op de Wee gemaach.

Esou een Spadséiergang duerch Wien ass ëmmer eng interessant Saach. An sief et nëmme wéinst de Strossenimm. D’Altmüttergasse ass nieft der „Blaastraße“ eng vu menge Favoritinnen. Ech sinn dann natierlech och laanscht een Café getrëppelt, virun deem Leit op der Terrasse souzen an Männerfussballweltmeeschterschaft gekuckt hunn. Ech hunn den, wéi den Max Goldt géif soen, „Zauber des Seitlich daran Vorbeigehens“ bewonnert an sinn an eng Niewegaass agebéit. Ob een mol: Gebläers. Ee klenge Moment duecht ech, et wier eppes schlëmmes geschitt an meng Fäegkeeten als Gonzojournalist a Weltretter wiere gefrot. Dunn ass mir kloer ginn, dat „just“ een Goal gefall war an d’Leit dofir esou wéi um Spiess gebrëllt hunn. Witzegen Detail: d’Kannerstëmmen ware mat e puer Sekonne Verzögerung ze héieren.

D’Schell vun dem Haus, an dem d’Party stattfanne sollt, huet komesch gesurrt. Esou een elektrescht Brummen, wéi wann iergendwou een Wackelkontakt an der Kommunikatiounsanlag dra wier. Ech drécken op d’Schell mat der Nummer Siwen. Ech héieren eppes, komesch, lusch Geräischer versteire mech, mä et ass keng mënschlech Stëmm ze héieren. Ech drécken nach emol. Eng Stëmm mellt sech, ech soe mäin Numm a ginn era gelooss.

D’M., wat d’Party organiséiert huet, huet eng grandios Wunneng. Dat éischt, wat ech gesinn, wéi ech erakommen, ass eng groussformateg Porno-Foto an enger gëllener Rumm. Ech hunn mech net getraut, ze froen, wat dat sollt. D’Wunneng selwer ass herrlech verfénkelt an um Gang hänke Fotoe vun iergendwelleche Protester aus den 1960er Joeren. D’M. mécht mir als alleréischt en Cocktail. Ech drénken een White Russian. Net, well ech déi esou gären hunn, mä well ech nach ni een gedronk hunn. An ech froe mech, wéi vill Leit, déi all hir Kollegen ëmmer „Dudes“ nennen, scho mol een gedronk hunn. Mëllech oder Rahm, Wodka, Kahlúa. Ee gudde Start fir een extrem komeschen Owend.

Ech hu mech an d’Stuff bei déi aner Partygäscht gesat, vun deenen déi meescht dobäi waren, Twister ze spillen. Stomm ass de Fernseh mat Futtball gelaf, dee keen esou wierklech interesséiert huet. Wisou awer just dräi Hären Twister gespillt hunn, hunn ech net verstanen. Och net, wisou schon zu engem Zäitpunkt, wou nach keen esou richteg voll war. Interessant och d’Geschicht vun Twister. Et ass an den USA eréischt populär ginn, nodeems et an enger Fernsehsendung gewise ginn ass. Duerno ass d’Firma, déi Twister produzéiert huet, vun hire Konkurrente beschëllegt ginn, „Sex an enger Këscht“ ze verkafen. Wisou dat eng schlecht Saach sollt sinn, weess ech och net.

Et war schwiereg, an d’Gespréich ze kommen. Net, dat d’Leit net hätte wéilte schwätzen, mä anscheinend waren se alleguerten ze midd, fir laang an komplizéiert Diskussiounen ze féieren. Den Alkohol, mëttlerweil a Form vun Äerdbierbowle, huet natierlech dozou bäigedroen.
Angscht a Schrecke souze wahrscheinlech hannert mir. An hunn all Mënsch esou erféiert, dat keen sech getraut huet, eppes ze soen.

E kuerze Liichtbléck gouf et, wéi aus Konschtfell Bäert an Schnurresen ausgeschnidden an opgepecht gi sinn. Fir déi Leit, déi schon een Baart haten, gouf et Déirenouren. Ech hunn mir een laang geheegte Wonsch erfëllt an hunn Kaatzenouren opgesat. An hunn probéiert, eng eescht Minne dozou ze maachen. Contenance ass an esou Situatiounen oft een wichtege Charakterzuch.

Iergendwann si méi Leit komm an déi ganz Geschicht huet sech an d’Kiche verlagert. Wisou, konnt keen esou richteg erklären. D’Kiche war kleng, verfénkelt an et gouf net genuch Still. Trotzdem hunn sech d’Leit dohi gedréckt. Ech hunn am Ufank geduecht, et hätt iergendeppes mat illegalen Drogen ze dinn, mä dem war net esou.

Komescherweis huet sech déi ganz Party op e puer Zëmmer verdeelt. Et gouf also 2,3 Privatpartyen an verschiddene Kummeren. Wat net wierklech dozou bäigedroen huet, dat et zu méi Kommunikatioun komm ass.

Ech hu mech mat enger Persoun iwwer Südfrankräich ënnerhalen. Wat ech no e puer Méint an Éisterräich séier gemierkt hunn: Iwwer Frankräich schwätze kennt gutt un. Besonnesch iwwer Südfrankräich schwätzen. Nach besser ass: Driwwer schwäermen an geleeëntlech e puer franséisch Ausdréck benotzen an se direkt drop erklären. De selwechten Effekt kritt een och, wann ee ganz niewebäi bemierkt, dat een Lëtzebuerger ass. Well dat awer mat der Zäit langweileg gëtt, schwäermen ech och ganz gären iwwert Südfrankräich.

Mir sinn erëm an d’Stuff geplënnert an hunn do zu puer Leit een Spill gespillt, dat wéi Scrabble mat Wierfele funktionéiert huet. Leider war et net hallef esou spannend wéi Scrabble an dofir awer dräimol méi komplizéiert. Et war wahrscheinlech och eng immens gutt Idee, dat ganzt ze spillen, wéi een Joint rondrëm gaangen ass.
Ech huelen net un, dat d’Konkurrenz der Hierstellerin virgeworf huet, „Angscht a Schrecken an enger Këscht“ ze verkafen. Se hätt awer Recht gehat.

Ech hunn op een Mol op d’Toilett missen. Do houng en Portrait vum Pobst Jang-Pol den Zweeten. Angscht a Schrecken um Schäisshaus.
Wéi ech erëm vun der Toilett raus komm sinn – ech schwieren, ech war net méi wéi fënnef Minutten drop, war d’Wunneng eidel. An der Stuff war kee méi, am Gaang stounge keng Leit méi an och soss war kee méi ze gesinn. Eng midd Persoun huet mir erklärt, d’Gaschtgeberin wier schlofe gaang. Angscht a Schrecken hate mech. Wou waren d’Leit all hin? Wisou war jiddereen an jiddereent elo scho gaangen? An virun allem: Wien huet dat schrecklecht Wierfelspill erfonnt?

Ech hunn mir en grousse Grapp Kiischtekamelle gegraff an si geflücht. Op mannst war d’Temperatur elo eenegermoossen agreabel. D’Schell an den Kommunikatiounsapparat deen drun ugeschloss war, huet nach ëmmer komesch gebrummt.

Download audio file (angschtaschrecken113.mp3)
mp3 download 11,4 mb

Ein Wortschwall weckte mich wieder. Die Frau, die neben mir lag, redete ohne Unterlass in ein Telefon. Mit dem Sendungsbewusstsein von 10 freien Radiomachenden, denn die Person auf der anderen Seite hatte wohl kaum eine Chance, ihr zu antworten. Am Abend war dies auch schon so gewesen. Ich vermute, dass sie wohl „Krieg und Frieden“ diktierte – anders konnte ich mir ihre epische Logorähe nicht erklären.

In Bregenz klebten wir unsere abgekauten Ohren wieder an und machten uns auf den Weg zu Fähre. In einem ultra-modernen Glasbau erklärte uns der Hafenmeister, dass die Kasse nebenan sei. Dort standen zwei Senioren, die ungeduldig auf die Öffnung der genannten Kasse warteten. Nachdem die Verspätung von unglaublichen 1 Minute 32 Sekunden protokolliert worden war, kauften die Beiden Tickets für die Fähre und diktierten der Person hinter der Kasse, wieviel Rabatt sie nun bekommen würden. Das hatten sie sich ganz schlau vorher ausgerechnet. Zur Blumeninsel Mainau wollten sie.

War das Wetter in Bregenz noch grau und trüb gewesen, so herschte in Konstanz strahlender Sonnenschein. Ein wunderbares, sommerlich warmes Radiocamp stand mir bevor. In Gedanken hüpfte ich bereits barfuß und in kurzen Hosen über das sonnige Campgelände. Ich wusste gar nicht, wie sehr ich mich gerirrt hatte.

Eine Nacht danach stand ich tatsächlich barfuß am Bodensee. Ich hatte meine Schuhe ausgezogen, damit sie nicht vollständig vernässten. Eine schlaue Sache, dachte ich.
Dann verließ ich mein Zelt.
Es hatte die ganze Nacht durchgeregnet. Ich wunderte mich, dass es noch Matsch gab, in den meine Füße einsinken konnten. Die gefühlte Kälte hätte eher vermuten gelassen, dass der Boden mindestens 10 cm tief gefrohren wäre.

Ich konnte auch ohne Probleme über Steine und Stöcke laufen, denn der Kälteschmerz überwiegte. Schade, dass unter den 5 Schichten niemand mein T-Shirt mit dem Aufdruck „I feel hardcore“ lesen konnte.

Der Bodensee ist in der Vergangenheit regelmäßig zugefrohren. Seegfröhre wird das genannt. Lange konnte es nicht mehr dauern, dass der Mai 2010 als so ein Moment in die Geschichte eingehen würde. Angst und Schrecken schleiften schon ihre Schlittschuhkurven. Anscheinend war dies das Werk der sogenannten „Eisheiligen“. Der katholische Glauben erschien mir noch einmal mysteriöser.

Nach einigen Tagen Kälte schienen die Nahrungsreserven in der Natur aufgebraucht zu sein. Am Morgen erzählten mehere Menschen von einer Maus, die ihr Zelt heimgesucht haben sollte. Laut den Beschreibungen war das Tier ungefähr 3 Meter lang, hatte eine Schulterhöhe von anderthalb Metern und ein braunes Fell. Alle Angst schien von ihr gefallen zu sein, denn sie liess sich auch durch Klopfen und Rütteln nicht von Rucksäcken vertreiben, so groß ihr Hunger nach Wasabinüssen. Angst und Schrecken erschienen in Form von gigantischen Nagetieren.
Neben den Workshops und dem Auffüllen von Wärmeflaschen war Essen eine der Hauptbeschäftigungen im Camp. Leider wurde dieses Vergnügen durch die merkwürdige Rationierung getrübt. An einem Tag gab es eine halbe Kinderportion Käsespätzle mit drei gebratenen Zwiebelstückchen, am nächsten baute sich auf meinem Teller vor mir ein Turm aus Spaghetti auf. Er hätte einen Schatten geworfen, hätte die Sonne geschienen. Das tat sie leider nicht. Mittlerweile hatte ich schon ein wenig Angst um meine Zehen.

Die Abendgestaltung war bei den sibirischen Temperaturen auch etwas anders als sonst. Niemand tanzte zu den Klängen des großen LSD-Symphonieorchesters, auch kein süßlicher Geruch war zu vernehmen. Die illegalste Droge, die zu finden war, war eine Wodka-Cola-Mischung, die unter der Hand verteilt wurde. Drei Menschen tanzten zu einem schlechten komerziellen Radiosender.

Angst und Schrecken hatten mich. Wieso war es MITTE MAI so unglaublich kalt? Hatte die braune Bodenseemaus Tollwut? Was hat die Frau im Zugabteil so wichtiges und vieles zu erzählen? Hatten die Senior_innen die Blumeninsel Mainau erreicht? Wieso wurden Menschen, die Kälte brachten, heilig erklärt? Gab es einen guten Grund für die merkwürdige Essensrationierung? Würden meine Füße die Eiseskälte noch länger aushalten? Wieso um alles in der Welt waren meine Schuhe eigentlich nass?

Das einzige, was jetzt noch helfen würde, war die Flucht. Über den zugefrohrenen Bodensee.

Mir hunn eis zu puer ob de Wee no Graz gemaach. Graz ass d’Haaptstad vun der Steiermark, am Süde vun Éisterräich. 100 an e puer Zerquetscht Quadratkilometer Fläch, Awunnerzuel 260.000. Also dat, wat een also Grousstädter esou als Pampa ugesäit …

Download audio file (angschtaschrecken112.mp3)
mp3 download (16,5 mb)

Mir haten do een immens konstruktivt an ustrengend Seminar an engem eemolegen Architektebüro. Wat een virun allem doru gesinn huet, dat virun der Dir een Schëld op dem „ARCHITEKT“ stoung, houng an iwwerall Biller vun escheresquen architektonesche Konstruktiounen houngen. Ausserdeem houng eng al Kaart vun der Belge do. Dat wollt esou ganz a guer net passen, huet mech awer drun erënnert, dat ech net mol wosst, ob d’Belge iwwerhaapt nach een Land wier oder ob et net villäicht schon zu biergerkrichsähnlechen Zoustänn komm wier, bei deenen d’Land sech separéiert hätt.

Ech wier jo dofir, een Deel vun der Belge ze kafen. De Grand-Duché kéint dann endlech kulinaresch Spezialitéite wéi Fritten a Schokla exportéieren. An elo, wou keen d’Wallonie well, kéint een dat sécherlech zimlech bëlleg kréien. Ausserdeem wier Lëtzebuerg da sengem éiwegen Ziel, endlech erëm Mier ze hunn, méi no. Ech si jo der Meenung, dat de Wahlsproch „Mir wëlle bleiwen, wat mir sinn“ am Fong just aus Respekt virun den belgen Nopere gewielt ginn ass. A Wierklechkeet wollten se bestëmmt „Wann d’Belge net wier, hätte mir Mier“ huelen.

Mä zeréck op Graz. Eise fréieren Architektebüro louch vis a vis vum Stadtpark. De Stadtpark ass eng breet gréng Sträif matzen an der Stad. Eng fein Saach, well een net nëmmen eng flott Vue ob de Park haat, mä och schnell emol am Gréngen ausspane konnt.

Iergendwann war et owes, déi éischt puer Fläsche Wäi ware schon eidel a mir hu beschloss, eis nach e bëssen an de Park ze setzen an do gemitterlech ze chillen. Eng kuerz Zäit laang ass och de Plang gefall, bei eng ominéis Persoun mam Numm „Fuchsi Fuchs“ op de Gebuertsdag ze goen. Wann dat de richtegen Numm vun der Persoun war, hunn ech mech gefrot, wéi konnt een nëmmen esou grausam sinn a seng Kanner esou nennen?

Mir also erwier an de Park, e bëssi getrëppelt, laanscht eng ganz Réi vu Leit, déi am Park souzen, gedronk, gekifft a gechillt hunn. Normal Jugendsubkultur, déi eben owes sou am Park sëtzen. An Éisterräich ass dat nämlech net wéi a Lëtzebuerg, wou „am Park sëtzen“ fir déi meescht Leit wéi eppes klengt, wat just Assien an Drogenverreckter maachen.

Op een Mol si mir laanscht ee Café komm, den „Parc House“ geheescht huet. Zwee voll Meedercher stounge virdrun an hunn iwwerdriwwen Discobewegeeungen gemaach. Ech hu net richteg verstanen, wisou een eng Disco mat esou engem schrecklechen Numm an esou ee schéine Park setzt. Angscht a Schrecke waren also och an der schéiner Steiermark präsent.

D’Idee ass op komm, dach ob den Schlossberg ze goen. De Schlossberg ass een klenge Bierg oder groussen Hiwwel, ob deem een Tuerm mat enger Auer steet. Klengt net esou immens spannend, mä ech hu mir verséchere gelooss, dat et sech géif lounen, den Wee bis erop ze maachen. Ech hu mech kuerz gefrot, wat ee „klenge Bierg“ fir éisterräichesch Verhältnisser wier, wëll ech do schonns ganz lusch Erfahrunge gemaach hunn. Esou huet d’Bezeechnung „Bierg“ fir eng fir mech riseg Erhiewen mat Fielsen an Schnéi uewen drop d’Eingeborene hei just immens zum laache bruecht. Wahrscheinlech géif ech een Sauerstoffgerät an Klottergeschier brauchen, fir den Schlossberg ze erklimmen. Wisou een een Tuerm mat enger Auer ob esou een groussen Hiwwel baut, verstinn ech och net wierklech. Angscht a Schrecken.
Mir also an der Däischtert een klenge Foussgängerwee aus Serpentinen erop.
Ech hunn zu menger grousser Iwwerraschung festgestallt, dat de Wee ob de „Bierg“ och just esou wäit war wéi vum Péitrussdall an d’Uewerstad. Och hunn ech keng speziell Ausrüstung gebraucht.

D’Vue uewe wat flott, och wann ech déi Geschicht mam Aurentuerm nach ëmmer net ganz verstanen hunn. Ech sinn och der Meenung, dat d’Ziffereblaat ganz einfach vill ze kleng ass, fir daat do iergendeen vun ënnen aus der Stad eppes erkennt. An fir all Kéiers de Bierg erop ze rennen, wann een d’Auerzäit wësse wëll, do gëtt een jo total blöd dobäi.

Et war och eng kleng Maierchen do, fir dat een net erof fällt. Direkt hunn sech Leit drop gesat. Mir gëtt et bei esou Saachen dann ëmmer direkt zimlech schlecht. Ech kann net gesinn, wann Leit no um Ofgrond turnen an ech mir all Moment erwaarden, se géife geschwënn erof falen. Virun allem dann, wann et riicht erof geet an een sech keng Hoffnung maache kann. Wann een e puer Meter riicht rof ob Fiels oder Pavé fällt, kennt een ënnen héchstwahrscheinlech als bluddege Bräi un.
Ech hu jo bei esou Saachen net primär Angscht ëm mäi Liewen, mä éischter dat mäi Brëll rof fale géif. Dat ass eng zimlech schrecklech Visioun. Ech géif näischt méi gesinn an misst 20 Meter méi déif hallef blann no mengem Brëll sichen an hoffen, dat en wéi een Wonner nach ganz wier. Eventuell sollt ech mir een Brëll mat esou enger Schnouer kafe, wéi vill al Leit een hunn. Da kann een héchstens nach bis op meng Broscht falen. An ech kéint dofir Angscht ëm mäi Liewen hunn.

Ech krut dunn nach d’Geschicht erzielt, wéi een Kolleg seng Höhenangscht iwwerwonnen huet. En ass eng 25 Meter héich Fielswand erof gesprongen. An een Séi. Wëll ënnen am Waasser Leit mat engem Elektroboot laanscht gefuer sinn, déi hien zoufällegerweis kannt huet. Eng Saach, déi een iwwregens nëmme mat Wasserschlappen maache soll, soss rappt een sech beim Antauchen d’Féiss op. An deemno wéi knaschteg d’Waasser ass, kann een duerno nawell ganz uerg Entzündungen hunn.

Iergendwann hate mir dunn keng Loscht méi, ze fäerte mir géifen eroffalen an dem Dues (och Dachs genannt) nozekucken, wéi en sech duerch déi uerdentlech an schéin arrangéiert Blumme gewullt huet. No enger kuerzer Diskussioun hu mir eis fir den bësse méi laange Wee entscheet, deen awer dofir méi schéi wier.

Zu de Kläng vun enger Ukulele si mir Trapen erof an de Stadzentrum vu Graz gaangen. Eise lokale Guide huet eis virgeschloe, eis dach nach d’Mur-Insel unzekucken. D’Mur ass de Floss, deen duerch Graz fléisst an d’Mur-Insel ass een Konschtprojet. Och Graz war mol Kulturhaaptstaad vun Europa, dh. Sie hunn dat gemaach, wat mir meeschtens „Kulturjoer“ nennen. Deemools hunn se eng Insel an de Floss gesat. Natierlech huet dat ganzt net esou geklappt, wéi et sollt. D’Insel schwëmmt net a steet op hydraulesche Stelzen. Amplaz dat se wéi geplangt Konzerte drop organiséieren ass just een Café dran, deen net esou gutt besicht ass. Angscht a Schrecke sinn mir an meng entsaten Aen gesprongen, wéi mir déi neonblo Luuchten op der Mur-Insel opgefall sinn.

Mir si wéider gaangen an hunn duerch iergendwellech komesch Zoufäll een zimlechen Ëmwee duerch Graz gemaach. Nach dozou ware verschidde Membere vu menger Reesgrupp esou opgedréit, dat se bei all Klooterwand, Rutschbahn, Dirndelgeschäft an iwerliewensgrouss Kuckucksauer stoe bliwwe sinn. Nach dobäi ass de Numm „Fuchsi Fuchs“ ëmmer méi oft gefall. Ech
huelen un, de Fuchsi Fuchs ass esou eng Art éisterräicheschen Toni. Eng ominéis Persoun, déi et zu enger Hallewprominenz gepackt huet an ville Leit een Beispill ass. Fir déi eng ofschreckend, fir déi aner een Held.

Angscht a Schrecken hate mech. Firwat gouf et och zu Graz, nach Joere nom Kulturjoer, neonblo Luuchten? Wat sollt de komesche Café am Park? Wisou hänkt an engem Grazer Architektebüro eng Kaart vun der Belge? Firwat baut een eng Auer op engem Bierg? A virun allem: Ween ass de Fuchsi Fuchs?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht. An déi sollt eng laang sinn. Virun allem dann, wann een am Zuch nierwt enger Persoun setzt, déi lusch Disneyfilmer kuckt, déi wierke wéi eng infaliséiert Versioun vu Lord of The Rings …

Mä et bréngt alles näischt. Ech kann de Grand-Duché net länger ignoréieren, esou gären ech dat och géif maachen. Ugesiichts vun der aktueller Lag vun der Natioun muss ech eppes soen. Well soss schéngt et jo keen ze ginn, deen oder dat seng Stemm erhierwt. Wahrscheinlech sinn ech domadder de leschte Patriot. An ech wosst bis elo grad mol net, dat ech patriotesch wier an eigentlech haassen ech Patriotismus ob den Doud. Mä bei dem momentan Zoustand kann ech net näischt soen …

Download audio file (angschtaschrecken111.mp3)
mp3 download (11,1 MB)

Elo bléist de kale Wand vum Sozialofbau also och zu Lëtzebuerg. Keen Kannergeld méi, kee bëllegen Akt méi, kee Benzin méi am Index-Wuerekuerw, keng Buslinne méi an der Brousse. De Grand-Duché gëtt ab elo vun Angscht a Schrecke regéiert, an jidderee freet sech, wien déi Leit gewielt huet, déi elo keng Sue méi verschenke wëlle.
De Congé parental gëtt op 4 Méint gekierzt, an d’Mammerent kritt eent elo och just eréischt mat 65 Joer. Wéi dat lescht allerdéngs 15 Milliounen Euro spuere soll, hunn ech net ganz verstanen. Stierwen esou vill Fraen zwësche 60 an 65 Joer?

An wéi wann mir net aner Problemer hätten, si mir och nach am Krich. Déi Noriicht kennt villäicht iwwerraschend fir een Land, dat méi Zaldoten an der Militärsmusek wéi an Auslandsasätz huet, an dach ass den Grand-Duché am Krich. Däitschland huet laang gebraucht fir dem militäreschen Asatz an Afghanistan de Numm ze ginn, deen en verdéngt: Krich. Mir sinn am Krich. A wann ech dat richteg verstanen hunn, si mir am Krich géint den internationalen Terrorismus.

Jo Frënndinnen a Frënn, esou gesäit et aus. De Bush ass zwar net méi am wäissen Haus, mä a sengem Krich setze mir ëmmer nach. Am Géigesaz zu den Amerikaner hu mir nach ëmmer déi Leit an der Regierung setzen, déi eis dat agebrockt hunn.

Ech setze jo momentan zu Wien. Dat ass an Éisterräich. Just, wann dat iergendeen nach net wosst. Mech huet nämlech deslescht een gefrot, wéi et mir dann an der Schwäiz géif gefalen. Ech verweise just mol ob divers Angscht a Schrecken-Episoden, déi um Bodensee spillen. Hei an Éisterräich hunn se en Sonnden hire Präsident gewielt. Kandidate waren den amtéirenden Präsident, eng Fra, déi een, dat huet d’Europäescht Gericht fir Mënscherechter bestätegt, als Kellernazi däerf bezeechnen an een chrëschtleche Fundamentalist. Et war also zimlech kloer, wéi et géif ausgoen. Knapp 15% huet d’Kellernazi Barbara Rosenkranz kritt, den Heinz Fischer ass erëm Präsident an den komesche chrëschtleche Fundamentalist ass just vun e puer komesche Leit gewielt ginn, déi wahrscheinlech ze vill gesoff haten, wou se an Wahlkabinn getierkelt sinn.
Zu Lëtzebuerg schéngt dat keen ze interesséieren, déi grouss Medien haten all just eng Agenturmeldung doriwwer. Et schéngt méi wichteg ze sinn, wat de Poopst grad mécht. Komesch, wéi een Saachen ignoréiere kann.

Angscht a Schrecke gi grouss, wann een sech dat mol duerch de Kapp goe léisst. Do setze mer also, mat eiser Arméi, déi ausser enger Militärsmusek an engem nach net existéirenden iwwerdéiereten Fliger. Villäicht kann een den internationalen Terrorismus jo dovunner iwwerzeegen, opzehalen, wann eis Militärsmusek just oft genuch den Hämmelsmarsch spillt a mir mat eisem A400M Kamelle verdeelen.

Interessant ass och, dass dat ganzt ni esou wierklech erwähnt gëtt. Politiker_innen hunn et wuel net gären, iwwert esou onpopulär Saachen ze schwätzen. Virun allem wann se net nëmmen an engem Krich sinn, vun deem kee weess, wéini a wéi en soll ophalen, mä och nach Spuermoossnamen aleede wëllen, déi iwwerhaapt kengem gefalen.
„Mir kierzen den Sozialstaat, bis keen e méi erkennt . Ah jo, iwwregens, eis Leit, déi den Fluchhafe vu Kabul bewaachen, sinn do net an der Vakanz, mä am Krich.“

Iergendwéi schéngt et awer e bësse komesch, wann een elo jidderee jéimert. Huet da wierklech keen et komme gesinn, dat et och ob der „Insel der Glückseeligen“ Lëtzebuerg irgendwann eng Kéier misst ob een Enn goe mam Friede-Freude-Eierkuchen-Kapitalismus?
„Et ass eriwwer mat der Spaassgesellschaft.“ huet virun e puer Joer dee Mann gesot, deen et elo – alt erëm eng Kéier – riichte soll. De JCJ national als Superheld vum Neoliberalismus, deen sech, anscheinend ouni iergendwellech Ironie, als „de leschte Kommunist“ bezeechent. An dat dat wuel net esou goe wäert, wéi vill Leit sech dat virstellen, ass och zimlech logesch.

Wéi laang ka Lëtzebuerg als Konzept iwwerhaapt nach bestoen? Kenne mir dovunner ausgoen, dat een mat engem Mix aus bëllegem Benzin a Bréidercher fir déi Aarm an Steiererliichterunge fir déi Räich nach laang bestoe kennen? Lëtzebuerg ass quasi den Aldi ënnert den Länner. Bëllege Benzin musse mir fréier oder spéider opginn, well laang ass kee méi do. Wéi laang d’Steiererliichterungen an Bankgeheimnis oprecht erhale kenne ginn, steet an de Stären. An pardon, mä op bëllege Bréidercher an Zigarette kann een keng Economie opbauen. Villäicht sollte mir eis déi Geschicht mam Neoliberalismus dach nach emol iwwerleeën.

Et mécht mir Angscht, déi ganz Geschicht just esou aus der Distanz ze beuerteelen, net mat ze kréien, wéi d’Stëmmung am Land ass. Ech fille mech net gutt, wann ech u Lëtzebuerg denken. De Grand-Duché vun der Angscht wéisst säin ellent Gesiicht.

An elo? Bei dem ganzen hëlleft och keng Flucht. An dach schéngt et, wéi wann dat dat eenzegt wier, wat eis am Moment géif bleiwen. D’Flucht an d’Hoffnung, dat net iergendeen ob d’Idee kennt, d’Krichrecht auszeruffen, fir déi nächst Wahlen ze ëmgoen …

Download audio file (angschtaschrecken110.mp3)
mp3 download (12,0 MB)

Ech sinn zu Münster, wou ech – alt erëm – eng Liesung hat. Wéi erwaart war den Owend zimlech fiicht-fröhlech ginn. Ech wonnere mech, wisou soss keen an der Wunneng ass. Mäi Gastgeber ass wuel nach ëmmer ënnerwee.

Ech sinn also opgestanen, hunn e bëssi torkelnd e puer Schrëtt duerch d’Kummer gemaach, sinn op d’Toilett gefall an hu mir déi nächst Schrëtt iwwerluecht. Ech sollt wahrscheinlech am Beschten eppes drénken, dann meng Siewesaache zesumme packen an op d’Gare trëppelen.

Een Schrëtt nom aneren, schéi lues, fir de Kierper, deen ëmmer nach mat den Vergeftungserscheinungen kämpft, net ze iwwerfuerderen.

En dräivéirel Stonn méi spéit stoung ech op der Gare zu Münster. Ech hat mech ënnerwee mat e bëssi Proviant agedeckt, deen fuerchtbar deier war an wahrscheinlech mol net een hallwen Daach géif halen. Op mannst wosst ech, dat zu Wien eng Noutfallpizza am Tiefkühler géif waarden.

Eng Noutfallpizza ass eng vun deenen schrecklechen Tiefkühlpizzen, déi net vill kaschten an awer e bëssi sat maachen. Am beschten sollt een ëmmer eng bis dräi vun deenen am Tiefkühler hunn, fir wann een moies um 4 voll awer hongereg heem kennt oder een mierkt, dat et Sonndes virun enger Woch vu lauter Feierdeeg ass an een näischt méi ze kachen am Haus huet.

Um Quasi stoungen nieft mir eng Rëtsch aner Leit. Dorënner och eng Reesgesellschaft déi mat engem Cageot Béier gereest ass. Angscht a Schrecken sollten also och mam dem selwechten Zuch fueren, wéi ech. Wéi Recht ech domadder sollt hunn, wosst ech nach guer net.

Wann ech Leit gesinn, déi moies schon drénken, weess ech ni sou richteg, wat ech dovunner halen soll. Engersäits huet et heiansdo eppes, sech e bëssi asozial opzeféieren. Heiansdo ginn et och gutt Grënn, fir moies schon ze drénken, zum Beispill, well een den Daach soss net packt. Méiglech Ulass fir esou Verhalen sinn Kommuniounen, Hochzäiten, Pressekonferenzen oder d’Gebuert vun engem Kand oder engem klengen Kannegschen.

Anerersäits ass et zimlech eekleg, wann een moies, just aus dem Jum eraus, matkritt, wéi aner Leit schon erëm ufänken an wahrscheinlech bis spéit owes net wäerten ophalen. Dat sinn Saachen, déi ech ni sou wierklech verstoen wäert.

Ech hu mech also an den Zuch gesat, zum Gléck och zimlech direkt eng Plaatz kritt. Wat ouni Reservatioun jo ëmmer sou eng Saach ass. Anerersäits mëscht grad dat et jo spannend. Wann een ëmmer direkt eng Plaatz kritt an opgereegt no enger siche muss, wou bleift dann do d’Spannung?

Den Zuch ass kaum fennef Minutte gefuer, do ass een zimlech lusche Mann froe komm, ob mir him net kéinte Sue léinen. Ech hat zwar Suen dobäi, mä esou wierklech gleewen, dat ech se erëm kritt, wann seng Frëndin géif eran klammen, wollt ech net. E puer Minutten duerno ass en vun der Schaffnerin zur Sau gemaach ginn. Angscht a Schrecke sinn méi grouss ginn. Waren d’Leit dann all verréckt ginn an dem Zuch?

Ech hu probéiert, een Buch ze liesen, wat mir eng Persoun vum Radio ARA eng Kéier fir de Gebuertsdag geschenkt hat. Et ass vum Neil Postman an heescht „Die zweite Aufklärung“. Den Neil Postman schwäermt vum 18. Joerhonnert an fënnt alles gutt, wat deemools war. Wéi de Neil Postman geschriwwen huet, d’Internet wier blöd, well hien näischt interessantes doranner géif fannen, hunn ech opgehalen, et ze liesen. Iergendwann wier mir vilaischt no Leit, déi komesch Meenungen hunn an een Buch doriwwer schreiwen, mä haut war dem net esou.

No a no si méi Leit erageklommen, déi entweder scho voll waren an/oder Alkohol mat sech geschleeft hunn. Fussballfans. Anscheinend Fans vun Werder Bremen. Iergendwann huet een Schaffner eng Duerchsoe gemaach, dat sech all d’Fans vun dem Verrain an dem an dem Wagon géifen treffen. Angscht a Schrecken si méi grouss ginn. Ech wosst net esou richteg, wat ech dovunner sollt halen. Besoffen Fussballfans sinn ongeféier esou geféierlech wéi een Glas Nitroglycerin am Epizenter vun engem Äerdbiewen mat der Stäerkt 9 op der no uewen oppener Richterskala.

Ëmmer erëm sinn Leit op d’Toilett getierkelt oder sinn mat engem Krou, an dem iergendeng gëftgréng Flëssegkeet waar, duerch de Gang laanscht mäin Abteil getrollt an hunn dobäi haart gelallt. Ech hätt léiwer mam Rastamann a mam Toni eng Partie Kaart gespillt wéi deenen Leit no ze kucken.

Iergendwann, d’Sonn huet duerch d’Fenster a mäin Abteil erageschéngt, sinn ech agedämmert an hat méi oder manner sexuell Dreem. Mat hallef zouenen Aen hunn ech d’Wainbierger kuerz virun Koblenz bewonnert an mir gesot, dat ech lo am Fong guer net esou wäit vu menger „Heemecht“ wech wier.

Olé-olée…
ob een Schlag sinn ech erwächt. Eng Polonaise vun besoffenen Fußballfans, déi all net méi riicht goe konnten an duerch den enke Gang getrollt sinn, ass laanscht mech gezunn.
Angscht a Schrecken hate mech.

Wat sollt dat ganzt Gesëffs? Wéi géifen déi Leit de Match iwwerhaapt nach usazweis matkréien? Firwat fiert een esou laang mam Zuch, fir dann dach just voll ze sinn? Wat war déi gréng Flëssegkeet?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef hätt, wier d’Flucht gewiescht.
Mä wéi soll een an engem Zuch flüchten?
Ech hu probéiert, mech op schéin Saachen ze konzentréieren. Atombombenexplosiounen. Horrortripps op experimentellen Drogen. Volleksmusek. Meng zwee aal Bekannter Angscht a Schrecken sinn ënnert dem Setz erausgekroch…

Zum Gléck ass den Zuch stoe bliwwe. Anscheinend war de Match zu Koblenz. Oder déi total besoffen Fussballfans hunn hei missen ëmsteigen. Ech wosst et net. Mir war et och egal. De Schaffner huet mat aller Méi misse kämpfen, fir och déi läscht vun deenen Vollerten aus dem Zuch ze kieren, déi lallend op de Quai getrollt sinn …