Nach méi gescheit Leit soten: Lo kucke mer mol, wat déi Jonk selwer wëllen. An déi Persoun huet den Telefon geholl an huet rondrëm telefonéiert. Esou, wéi een dat an der gudder aler Zäit gemaach huet. Well deemools, 2004, do haten d’Leit et nach net all esou mat Email …

Download audio file (angschtaschrecken121.mp3)
download mp3

Op enger Reunioun hu sech dunn ronn 10 Leit fonnt, déi bei dem Jugendmagazin matmaache wollten. Dat war am Summer 2004. Deemools hunn ech och meng bescht Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, kenne geléiert. No engem Gehierstuerm ass eraus komm, dat mir alles wollte maachen, am beschten direkt.

E puer Woche méi spéit stoung ech mat menger beschter Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, zu Dikrech op engem Concert mat dem wonnerbaren Numm „Newcomers on Stage“ an hunn jonk, méi oder manner talentéiert Museker a Musekerinne mat vill ze philosophesche Froen irritéiert. Mir hate geduecht, et wier ze blöd, Froen ze stellen, déi si géife verstoen an Museker a Musekerinne wiere jo souwisou alleguerten déif philosophesch Mënschen an hätten Äntwerten op Froe wéi „Personifizéiert Musek!“ prett léien. Dat ganzt hu mir mat urale Minidiskrecordern opgeholl. An och op engem Minidisc geschnidden. Ween jee probéiert huet, op engem Minidisc ze schneiden, weess, wat fir eng onheemlech Fummelei dat war. Ween net méi weess, wat ee Minidisc ass, deem soll gesot sinn, dat Angscht a Schrecken och schon deemools ni wäit waren.

Well dat mat den Museker an der Philosophie net esou gutt geklappt hat, hunn ech selwer eng philosophesch Rubrik gemaach. Si huet „Rebellen am Dschungel“ geheescht an ech hunn doranner doriwwer philosophéiert, dat d’Leit nolauschteren, wann een „Sex“ um Radio seet.
SEX! FECKEN! SPERMA!
Gesitt der? Funktionéiert och nach am Joer 2010.

Ausserdeem gouf et eng Reportage iwwert eng Zirkusschoul zu Lëtzebuerg. Enges Samschde Moie ware mir an eng Turnhal iergendwou am Speckgürtel rondrëm d’Staat gefuer an hunn Kanner an hier Pappen interviewt, déi Zirkuskonschtstécker geübt hunn. Beim Lauschtere vun den Interviewen hu mir dunn kräfteg iwwert Familljeverhältnisser vun deene Leit diskutéiert. Angscht a Schrecke waren och hei ni wäit.

Ee Numm hu mir och gebraucht fir eis Sendung. Ech hunn Crumble virgeschloe. Net, well de Numm esou super fonnt hätt, mä well ech op engem Graffiti-Grill een Crumble giess hat. De Crumble hat mir esou gutt geschmaacht, dat ech gesot hunn: „Dat wier dach ee gudden Numm fir eng Sendung!“. Dobäi ass et da bliwwen. De Virschlag, deen ech besser fonnt hunn, war „Fabula“. Crumble huet sech awer duerchgesat. Schmaacht ebe besser.

Den 6. Dezember war et dunn endlech esouwäit. Mir haten den Weekend virdru mat aller Méi eng Sendung aus deene verschiddenste Reportagen a e bësse Musek zesumme gebastelt. Iergendwéi hate mir vergiess, dat een vläit och dertëschent e bësse Moderatioun misst hunn, mä ëmmerhin hate mir eng Sendung. Wéi déi dunn um 4 Auer gelaf ass, souz ech mat menger beschter Frëndin, déi de Nolauschterinnen net onbekannt ass, am Zuch an mir hunn per Handy de Radio gelauschtert. Dat goung deemools schon! E bëssen huet et sech ugefillt, wéi ee Kand ze kréien. Net dat ech wéisst, wéi et sech géif ufillen, ee Kand ze kréien.

E puer Wochen drop hunn ech dunn meng éischt Livesendung an de Sand gesat. Eist Team ass méi kleng ginn, mä mir hunn motivéiert dorunner geschafft, dee beschte Radio-Jugendmagazin am Land ze ginn. Am Fong ware mir dat schonns, well et gouf jo soss kengt. Wann een sech einfach Zieler setzt, erescht een se och méi séier.

An der Zäit gouf et ëmmer erëm Gerüchter iwwer Reportagen, déi gemaach sollte ginn. Esou ass zum Beispill eng Reportage iwwert ee Kënschtler, dee Cravatten aus Holz mëscht, ëmmer erëm ugekënnegt ginn. Bis haut hunn ech déi Reportage net héieren, mä ee klengen Deel vu mir wäert ëmmer nach dorobber an géif déi Reportage gären héieren.

Iergendwann hu mir och Spezialsendungen gemaach. Esou hunn sech zwou Mataarbechterinne méintelaang op eng Spezialsendungen zum Thema Educatioun virbereet. Am Fong hu mir ëmmer nëmmen Spezialsendungen iwwer Educatioun gemaach. Villäicht louch dat och dorunner, dat een als Lycéesschüler_innen net onbefaangen mat dem Thema ëmgoe kann?

Eng weider grouss Saach waren Table-Ronden. Eng Kéier hu mir eng Table-Ronde iwwer Fräiräim zu Lëtzebuerg gemaach. Et gouf deemools fir kuerz Zäit de Schapp, een autonomen Zentrum. Deen sollt dunn ofgerappt ginn an mir hate Politiker agelueden. Déi sinn ze spéit komm an hunn amplaz iwwer Fräiräim iwwer sangend Kanner um Chrëschtmaart geschwat. Trotzdem hu mir iergendwéi 2 Stonnen Diskussioun gefëllt.

Angscht a Schrecke komme bei mir op, wann ech bedenken, dat ech klenge wéi de Bop, deen aus dem Krich erzielt. Deemools hu mir iwwregens missen 30 Kilometer hin an zeréck op de Radio goen. Duerch de Schnéi. Buerféiss. Mat enger Bandmaschinn um Réck.

6 Joer Crumble, dat ass schon immens. Alles Guddes fir de Gebuertsdag, du auditiven Stréiselkuch.
An domadder vu Wien zeréck an d’Rue de la Boucherie.

Download audio file (angschtaschrecken62.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken um Gebuerstsdaag vun engem Matarbeschter vum Radio ARA, den net eisen London-Korespondent ass, mee zu Cardiff an Wales setzt

Eng bekannt Stemm huet sech gemellt, sech driwer mokéiert, daat ech nach geif schlofen an mir erklärt, daat et extrem wichteg wier, daat ech mech esou séier wéi meiglech geif op de Wee an d’Staadt maachen geif. Ech hun drai Minuten laang op d’Auer gekuckt an iwerluecht. Den nächsten Zuch geif an ongeféier 15 Minuten fueren. Ech brauch bei guddem Tempo 8 Minuten fir op d’Gare. Ech hun mech also esou séier wéi meiglech ungedoen, hu mir gesoot, daat raséiren souwiesou nemmen iwerflesseg Zaitverschwendung wier an hun mech op de Wee gemaach. An sin déi eischt 2 Minuten gerannt, durno just nach séier gaangen.

Ech hun den Zuch mat Zaiten kritt, hun main Buch, eng Antologie vun Artikelen vun mengem absoluten Held, geeschtege Papp an Virbild, dem Hunter S. Thompson opgeschloen an dran gelies, bis den Zuch d’Gare Centrale vun der Stadt Letzebuerg ereescht huet. Dunn huet mech eng Noricht ereescht, daat meng beschten Frendin, daat den Lieser net onbekannt ass, am Bistro de la presse geif setzen. Ech hun geäntwert, et soll mir 15 Minuten gin, dann wier ech do.

Ech hun mir iwerluecht, wéi daat wuehl virun 150 Joer gaangen wier, an enger Welt ouni Handyen: Ech hätt wahrscheinlech vun engem klengen Mann mat rouden Baacken en Telegramm an d’Hand gedreckt kritt an hätt dann mat engem Telegramm geäntwert, den en weideren klengen Mann mat rouden Backen an den Bistro de la Presse gedroen hätt – e puer Minuten, iert ech do angetraff wier.
Daat hätt wahrscheinlech méi Stil gehaat wéi eng normal SMS, mee ech glewen net, daat d’Welt virun 150 Joer weinger Angscht a Schrecken fir mech parat gehaat hätt wéi des. Mir liewen an enger Welt vum Bensin, deemols war et eng Welt vum Damp. En groussen Ennerscheed ass do net, eben just am Stil.

No enger klenger Interventioun am Bistro de la Presse, wou nach keen vun der versoffener Zunft souz, engem Mettegiessen an zwee Leit, déi mech am Restaurant bzw. op der Stross erkannt hun, sin mir op de Radio getrollt, wou mir dunn en ziemlech erfolegraichen Jingle-nometten absolvéiert hun.

Durno ass et dann an de Café gaangen, wou dann och schon den Apperetif gefloss ass. Dunn ass endlech déi Persoun, déi eng Keier fälscherweis als „London-Corespondent“ bezeechent gin ass, mee an Wirklechkeet awer déi meeschten Zait zu Cardiff an Wales setzt, angetraff. Hien haat Gebuerstsdaag, wourems awer eischter weineg Opwand gemaach gin ass. Et waar eischter allgemeng daat, waat en am daitschen esou schéin „Wiedersehnsfreude“ nennt.

Mir sin dun nach eng Kéier iessen gaangen, des Kéier allerdengs keng Pizza, mee italienesch. Héi sin schon déi eischten Unzeechen fir Angscht a Schrecken opgetaucht, wann och nemmen am Hannergrond. Mir haate net reservéiert an kruuten doweinst eng ziemlech ongemittlech Plaatz an engem ziemlech klengen Eck, waat awer net wieder schlemm waar. Ausserdem huet sech d’Gespreich verdächteg oft rondrem Operatiounen am Analberaich gedreint. Esou eppes ass mir onheemlech. Well en mat Leit en Owend verbrengen, déi schon beim Iessen iwer den henneschten Ausgang vum menschlechen Verdauungsapparat schwätzen?

Ech wollt. An demno sin mir geint 9 op den nationalen Treffpunkt gaangen. D’Post um Aldringer. Emmer, wann irgendeen irgendeen aaneren well treffen, ass den Treffpunkt do. Daat huet weineg Stil, well en emmer op op manst 20 aaner Leit trefft, déi en domm kucken, well en net déi Persoun ass, déi sie sech erwaard hätten, mee et ass awer relativ praktesch.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin, wéi mir gemierkt hun, daat mir op manst 5 Minuten missten waarden an et riicht eran gereent huet. Fir net ze soen: et huet gepisst.

Eng gewess weiblech Persoun huet eis dunn iwerried, an en Café ze goen, wou en Concert sollt sin. Zielpublikum waaren anscheinend 15jähreg Mederscher mat schwarz gefiertwen Aan an gestraifter Kleedung. Emo nennt een daat haut.
Ech hun verschidden Saachen ziemlech grujeleg fonnt, virun allem de Fakt, daat do Leit mat enger Polaroidkamera rondrem gespillt hun, wéi wann et eng digital wier. Ech froen mech un sech nach emmer, ob déi momentan Trendwell, Fotoen vun sech selwer mam Apparat an engem ausgestrecken Aarm dovunner kommen, daat verschidden Leit nie d’Geheimniss vum Selbstauslöser kennengeléiert hun oder ob daat wirklech sou soll ausgesin.

Nodeems den eischten Deel vun der Musek eriwer waar, sin mir dunn weidergezunn. An de Gronn. Daat Lach, an dem schon esou vill Leit gesturwen oder ob manst voll gin sinn. Do sin mir an den eischten Café, den eis entgeint kommen ass, mee do waar et dun och schon esou voll, daat mir keng Setzplaatz méi fonnt hun. Ausserdem hun se op engem Bildschirm Karaoke-meisseg d’Texter vun de Lidder projezéiert. Ech hun daat ziemlech gruseleg fonnt. Net nemmen, daat et mech un Kopenhagen (cf. Episode 44) erennert huet, nee, ech muss eigentlech net och nach wessen, wéi schlecht den Text vun denen Lidder ass, mat denen ech graad beschallt gin.

Dun sin mir an en Café, oder vlaischt eischter eng Saufhaal, déi sech no engem nordbriteschen Vollek benannt huet. Ennen waar et erstaunlech roueg. Ech sin souguer ouni Problemer vum Türsteher eran geloss gin, waat mech ziemlech gewonnert huet. Vlaischt waar daat, well ech main speziellen Sonnenbrell zu dem Zaitpunkt nach net un haat. Vlaischt haat en mech awer och, wéi e puer Stonnen virdrun déi zwee Leit am Restaurant an op der Stross erkannt an wosst em meng speziell gonzojournalistesch Missioun.

Op alle Fall waar et an der Saufhaal extrem voll, op manst um eischten Stack. Et waaren esou vill Leit do, daat ech gefaart hun, ech geif vun hinnen matgerappt an irgendwou an irgendeen dreckegen, steppsegen Eck gedreckt gin, wou ech dann en qualvolle Quetschungsdoud geif erleiden. Angscht a Schrecken haaten mech.

Et ass weider gaangen, an den nächsten Café, wou mer eng Setzplaat an relativ vill Cuba libr-en fonnt hun. Daat huet menger Laun gudd gedoen, obwuehl ech wosst, daat d’Auer geint mech geing schaffen.
An dun waar et esou wait: Eng Auer, et ass zou gemaach gin. Well mir alleguerten keng komplizéirt Persounen sin, hun mir eis einfach op den Wee gemaach. An den nächsten Café, wou mir no dem eischten Longdrink och schon erem geflunn sin.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Geifen mir iwerhaat nach irgendeng Spelunk fannen, déi em des Auerzait nach op hätt bzw. eis nach Gedrenks geif servéiren?

Ennert engem net onbekannten Radiossender hun mir dun dann nach en Café fonnt, wou et esouguer nach Béier gin ass, den mir allerdengs och méi „on the road“ wéi wirklech gemitterlech gedronk hun.

Elo waar alles zou. Aus kengem nach esou symphateschen Café ass nach Luucht komm, an mir hun eis op Siich no eppes ze Iessen gemaach. Irgendeng Dönerbud misst dach nach op hun! No enger Odysee bis op d’Gare, wou mir ouni Erfoleg probéiert hun, en vun denen néien cyanbloen (cf. All Folgen mat Bezuch zum Kulturjoer2007) Véloen ze klauen, hun mir et schlussendlech opginn an hun eis ouni Iessen geschloen gin.

Wiesou waar naischt méi op? Waat war daat vir eng Mentalieit, fir een no esou vill Gedrecks an Gedrenks einfach ouni Iessen do stoen ze lossen? Virwaat gouf et keng Zouflucht fir e puer Hedonisten, déi op der Sich nom Epizentrum vum letztebuergeschen Draam (waat och emmer daat ass) nemmen méi déif an en Alpdraam erantrellen? Firwaat haat déi Staadt, déi sech esou gären multikulturell an tralala ged, esou eng atavistesch Anstellung zu Öffnungszaiten?
Angscht a Schrecken haaten mech.

Daat enzegt, waat elo nach Bliewen ass, waar d’Flucht. An d’Flucht mam eischten Zuch fir heem ass en laang an ellen.

Download audio file (angschtaschrecken60.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op der Präsenatioun vum néien Logo vum Radio ARA

Am Fong sollt en jo hannert sengem Radio stoen, esou Entscheedungen och dann verteidegen, wann en se selwer net gudd fennt an virun allem ob der Antenne naischt beises iwert den eegenen Radio soen. Ech well dofir nach eng Kéier kloerstellen, daat Angscht a Schrecken eng satiresch Serie ass. An et geht net drëms, irgendeppes schlecht ze maachen. Oder vlaischt dach, e weineg. Eigentlech sin déi Saachen all esou. Mee heinsdo fuerdert den Gonzo am Gonzojournalismus einfach, déi Begreffer wéi „Eier“ an „Treiheet“ an den Kleederschaaf bei déi restlesch Monsteren vun der politischer Rhetorik ze drecken an einfach d’Wourescht ze soen.

D’lescht Woch waar also d’Präsentatioun vum néien Logo vum Radio ARA. Nodeems ech daat ganzt jo schon bei der ominöser Agentur gesin haat, déi verdächteg waiss Mauern haat, waar ech net wirklech gespaant op daat, waat do geif präsentéiert gin. Eischter op d’Reaktioun vun de Leit.

Déi ganz Veranstaltung sollt also an der Jugendherberg am Gronn oflaafen, wou virun ongeféier engem Mound meng Aventure um Wenzelspfad (cf. Episode 58) ungefaangen haat. Wéi wann ech net schon genuch schlecht Erennerungen un daat Lach ennert der Uwerstaadt hätt.

Op alle Fall sin ech dann also mat aaneren ARA-Leit dohinner. Wéi mir ukomm sin, souzen déi zwee Härren vun der Agence bei engem Glas Béier an hun mam Direktor vun Radio ARA déi lescht wichteg Detailer fir d’Präsentatioun ofgeklärt. Et sin eng ganz Retsch vun Leit angetraff, déi obskur Sendungen maachen an deelweis och während hiren Sendungen Lächer an d’Mauer bueren.
Ech souz net nemmen zweschen zwee Descher, mee och zweschen zwou Diskusiounen. Ob der enger Sait ass nach iwer aal Zaiten an Präsentatiounsdetailer geschwaat gin, ob der aanerer ass et em all meiglecheges gaangen, wéi zum Beispill Jazz, Graffiti, Retro-Diskoen irgendwou an der Brousse an soss ARA-relevant Geschichten.

Angscht a Schrecken sin eng eischten Kéier opgetaucht. Ech souz ob enger denkbar schlechter Plaatz, well ech vun denen zwee Gespreicher net wirklech eppes matkruut an esou neirens wirklech matschwätzen konnt. Vlaischt waar daat jo schon en schlecht Virzeechen?

Irgendwann sin mir dunn op den eischten Stack geleed gin, wou déi ominös Präsenatioun dann hiren Laaf sollt huelen. An engem hippen Konferenzraum mat engem immens schicken Beamer sollt meng perséinlech Angscht Nummer Eent, nämlech computergestetzt Präsentatiounen, alt erem eng Kéier wouer gemaach gin.

Wann Reihen mat Still an engem Sall stinn an Leit sech setzen sollen, well nie en Mensch sech an déi eischte Reih setzten. Wéi wann déi reservéiert wier fir wichteg Persounen wéi den Popst, den Rastamann oder méi oder manner duerchgedréinten Journalisten mat psychedeleschen Fotoapparaten. Ech hun mech einfach dohinner gesaat. E puer Leit hun et mir glaich gedoen. Ech wollt de Leit vun der Agentur awer keen schlechten Wellen entgeintbrengen. Vlaischt hätten se jo awer nach e puer Saachen un dem Logo, den ech gesin haat, geännert.

E puer Leit hun „Streber!“ geruff. D’Atmosphär waar also nach ganz locker. Ech selwer waar awer ungespaant. Irgendeppes huet mer net gefall. Ech hun quasi gespirrt, daat meng zwee aal Bekannten Angscht a Schrecken och irgendwou am Sall waaren, wahrscheinlech an der leschter Reih. Do, wou emmer déi souzen, déi déi aaner gepiesakt hun an mat klengen Pabeierkurrelen ronderem geschoss hun.

Et ass lass gaangen mat enger klenger Aféierung vum Präsident vun Graffiti. Durno huet dunn den Mann vun der Agence d’Wuert iwerholl. Hien waar net wirklech dorob virbereed, daat hien misst Franseisch schwätzen. Ech hun daat komesch fonnt. Et mescht en en Logo fir en Radio an et wees en net, daat do vill Leit net onbedengt Letztebuergesch verstinn? Ech waar der Meenung, et misst en sech iwert eng Firma oder Gruppéierung informéieren, iert en en esou eppes „perseinleches“ wéi en Logo fir se geifen maachen. Angscht a Schrecken sin lues an lues opkomm.

Op all Fall huet den Mann, den emmer, wann een him eng Fro gestallt huet, ganz opgereegt gin ass an dann virdeischt net wosst, waat en sollt äntwerten, an dann ziemlech gehackt geschwaat huet, den Logo virgestallt. Virdeischt huet en den aalen Logo gewissen, an erklärt, wiesou den gudd wier. An dunn huet en den néien Logo gewissen an erklärt, wiesou den nach besser wier.

Den Logo waar spatz. Op allen Ecken an Ennen waar de Logo spatz. Ausserdem stoung „ARA“ do. An enger Schreft, déi mech direkt un en chineseschen Restaurant denken geloss huet.
Ausserdem waar daat ganzt blo an greng gehaalen. Daat huet sech bessen gebass.
An dann gouf et nach drai komesch Flecken. Déi sollten de Kapp vun engem Papagei duerstellen. Fir verschidden Leit huet et einfach wéi Vulleschaiss ausgesinn.

Angscht a Schrecken haaten mech. Virwaat waar daat den néien Logo? Wiesou haaten se eng Schreft geholl, déi en och als Asia-Supermarché hätt kéinten huelen? An wiesou hun se gesoot, daat wier modern an awer och klassesch zouglaich? Zaitlos quasi. Et ginn och Saachen, déi sin zaitlos ellen. Komesch Schreften wéi déi gewiehelten geheiren an mengen Aan dozou. Emmerhin haaten se net Comic Sans geholl.

Irgendwann hun se nach weider Saachen mat nach méi komeschen Farwkombinatiounen gewissen. Eng Persoun, déi an der Reih hannert mir souz, huet sech no vir gebeckt an mir hun zu drai ungefaangen ze lästeren. Den Mann huet ganz roueg weidergeschwaat. Hien haat een immens gemittlerlechen Tounfall drop, sou daat dat ziemlech berouegend gewierkt huet. Fir een klengen Moment haat ech ganz vergiess, daat hien iwerhaat nach geif schwätzen.

Angscht a Schrecken sin durno komm. Vill Leit hun de Logo effektiv gudd fonnt. Lues an lues ass mir kloer ginn, daat, obwuehl vill Leit Problemer mat verschiddenen Saachen haaten, de Logo geif geholl gin. Et haat en schliesslech vill Geld un déi wahrscheinlech koksend Agentur bezuehlt, lo konnt en net einfach nee soen. Ausserdem haat de Mann sech jo vill méi gin. Oder ob manst e bessen.
Angscht a Schrecken sin méi an méi grous gin. An daat enzegt, waat elo nach geholf huet, waar d’Flucht an engem schnellen an vill ze vill haarden Wohn. Ob manst bis an déi nächst Pizzeria.

Download audio file (angschtaschrecken55.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken an enger Pubsagence

Ween mech kennt, wees, daat ech Pubsagencen normalerweis wéi d’Pescht meiden. Oft behandelen ech Leit aus Pubsagencen och einfach nemmen, wéi wann se d’Pescht hätten. Wesst der iwregens, daat d’Pescht haut eng ziemlech harmlos bakteriell Infektioun ass, déi en relativ gudd mat Antibiotiquen behandelen kann? An trotzdem huet se nach emmer en groussen kulturellen Anfloss op eis an op eis Sprooch. An schon erem eppes beigeleiert, waat der eiweg wärt verhaalen an nie gebrauchen wärt.

Op alle Fall sollt ech dann also op en Treffen mat Leit vun der Pubsagence fir den néien ARA-Logo, oder op manst eppes, waat daat gin soll, ze begutachten. An wéi mescht en daat als richtegen Gonzojournalist mat Ökohellegenschain? Richteg, et trefft en sech am ARA-Haaptquartéier an leisst sech dann vun do aus dohinner chauffeiren!

Daat hun ech dann och gemaach an esou sin ech mat engem klengen waissen VW-Lupo vun enger Persoun, déi mir bei mengem eischten Besuch vum ARA als „Direktor“ vum ARA virgestallt gin ass, Richtung Pubsagence gefuer. Un sech ass daat schon en ziemlech gruselegen Szenario. Virun allem, wann dem Herr Direktor d’Wasser net waarm genuch ass.
Normalerweis ass d’Saach dach esou: Wasser, waat en drenken well, soll relativ kill bis kaal sin. Mol ofgesin vun Téi an ähnlechem, mee daat ass jo keen rengt Waasser méi. Mee meeschtens sin mer awer frou, wann d’Wasser relativ kaal ass, well daat erfreschend ass. Héi waar daat net de Fall.
Daat huet mir Angscht gemaach. Wahrscheinlech souzen meng zwee aal Bekannter irgendwou um Recksetz vun dem waissen VW-Lupo, den duerch d’Pheripherie vun der Staadt Letztebuerg gefuer ass, op der Sich no der ominöser Pubsagence.

Irgendwann sin mer dann virun engem Haus stoen bliwen. Keng Parkplaatzen, dofir hun mir eis méi oder weineger an d’Wiss gestallt. Daat ganzt waar an der Geigend vum Findel, eisem wonnderschéinen nationalen internationalen Flughafen. Leider ass net graad dunn en Jumbo-Jet geland, wéi mir erausgeklommen wieren, mee den Nolauschterer därf sech daat awer gären esou virstellen. Daat mescht déi ganz Geschicht méi dramatesch, fannen ech.

Déi ominiös Pubsagence sollt hei, irgendwou an der Peripherie, ganz no vum Flughafen, an engem ganz normalen, waiss ungestrachenen Haus sin? Ech haat mer eppes aaneres erwaard. Op manst e bessi méi Chrom an en Fändel mat hirem Logo virun der Dir. Nee, just en normalt Scheld um Haus, alles ganz onopfälleg.
E bessi ze vill onopfälleg fir main Geschmaach.
Ech hun jo generell meng Virurdeeler geigeniwer Pubsagencen an denen Leit déi do schaffen. Zum Beispill verdächtegen ech ganz vill vun denen Leit, daat se der Szenedrog Nummer 1, Kokain, ganz an guer net ofgeneigt sin. Gudd, et ged och vlaischt e puer verstoppten Alkoholiker ennert denen Leit, mee wann et em Graphiker an ähnleches geht, lait en mat Kokain dach nie schlecht.
Angscht a Schrecken waaren graad mam Fliiger unkomm.

Mir hun also geschellt. Et huet keen gefroot, ween mir wieren, mee d’Dier ass einfach opgaangen. Daat ass emmer schon ziemlech verdächteg. Also, ech hun et leiwer, wann ech muss soen, ween ech sin. Well dann wess ech, daat d’Dir net jidderengem opgemaach ged an ech net iwert en Drogenverreckten faalen, den zoufälleg erangeloss gin ass an elo sain Rausch hannert der Dir ausschleiwt.
Mir sin erangaangen, an direkt huet sech en Kapp am Traapenhaus gewissen. Waiss Maueren iwerall. Ech hun mech gefroot, op mir net durch Zoufall an engem Cabinet vun engem Zänndokter geland wieren, mee den Kapp, den sech speider als Ungestellten vun der Pubsagence erausgestellt huet, huet den Direktor erkannt an eis eropgebiedden. Mir sin also déi enk, waiss Traapen eropgeklommen, fir an engem ronnen, genausou waissen Raum ze landen.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Ween kéint op esou enger steriler Plaatz kreativ Gedanken hun an schéin Logoen entwerfen? Wiesou waar héi alles esou … waiss? Leit, bei denen alles waiss ass, maan daat oft esou, fir daat en den Koks net esou gudd gesait. Ausserdem waaren e puer eeler Modeller vun Apple-Computern ze gesin.

Op alle Fall sin mir guer net an den waisse Raum geloss gin. Dofir hun se eis aaner Traapen erem erof gescheckt, bis mir an engem Raum mat engem ronnen Desch souzen. Schwaarz Still, Konschtlierder, an d’Maueren erem an engem grellen Waiss. Ausserdem louch allerlee gemeschels rondrem.

Haaten se eis an en Ofstellraum gesaat an geifen eis lo einfach ansperren? Geifen mer lo Zeihen vun enger Kokain-Party gin? Firwaat stoung och hei en aalen Apple-Computer, den offensichtlech seng beschten Zait hannert sech haat?
Waat fir komesch Logoen geifen se eis präsentéiren?
Angscht a Schrecken sin emmer an emmer méi grous gin.

Irgendwann ass de Kapp erem opgetaucht an huet eis gefroot, op mir eppes drenken weilten. Kaffi oder esou eppes. Ech hun geäntwert, ech weilt e bessi Kaffi. Ech hun gehofft, daat keen op d’Idee geif kommen, LSD oder ähnlech Drogen an de Kaffi ze schedden, fir meng Urdeelskraaft ze veränneren. Mee normalerweis sin déi Leit an der Branche duerch en gewessend waisst Polver esou iwerzeegt vun sech selwer, daat se mengen, sie keinten jiddereen iwerzeegen.
Den Direktor vum ARA huet Wasser bestallt. Mee net ze kaalt.
De Kapp huet komesch gekuckt, an ech wosst fir en Moment net, virun waat ech méi Angscht sollt hun.

Direkt dorobber kruuten mir en Kaffi an eng Fläsch Wasser aus der Garage, net aus dem Frigo servéiert.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Waat waar daat fir en komeschen Betrieb, den wirklech alles haat, waat en sech wenschen konnt, op manst vun Gedrenks. Ech hätt mer vlaischt sollen en Cuba Libre bestellen, oder eng ganz bestemmten Marque Spruddelwasser. Fir richteg exzentresch ze sin.

Irgendwann sin dun zwee Härren an de Raum komm an hun eis hiren Entworf vun dem néien Logo virgestallt. Angscht a Schrecken sin vun Minut zu Minut méi grous gin. Ech kann leider naischt konkretes zum Logo soen, mee esouvill sief veroden: Et kann en all Slogan, och den vum „d’Frequenz vun all de Faarwen“, messinterpreteiren.
Daat enzegt, waat durno nach bliwen ass, waart d’Flucht. D’Flucht ewech vun ville ze villen Faarwen um Pabéier, ewech vun waissen Maueren an wahrscheinlech koksenden Käpp. An esou eng Flucht kann en nemmen an engem schneiwaissen VW-Lupo maachen…

Download audio file (angschtaschrecken53.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken um Enn vum Joer

Ech perséinlech haalen jo net all ze vill vun dem ganzen Rummel, den em daat néit Joer gemaach ged, haalen et awer fir eng flott Geleegenheet, ze féiren. Mee daat ass awer och schon alles. Féiren bis moies fréih kann en eigentlech och op all aanerem Daag vum Joer, besonnesch wann Weekend ass. Ech gin dann och immens oft gefroot, waat ech Sylvester wärt maachen. An d’Leit sin emmer entäuscht, wann en dann net op déi Plaatz geht, op déi en onbedengt sollt goen. D’Enn vum Joer bzw. de Ufank vun dem néien schengt méi Spaß ze maachen, wann en méi Leit rondrem sech huet, déi een iwerhaat net kennt an déi engem dann op d’Feiß katzen.

En vun denen beschten Sylvestern, deen ech haat, hun ech mat enger Frendin virun engem Bildschirm verbruecht. Op dem mir eis méi oder manner verreckt Filmer ungekuckt hun. Mee esou Saachen sin vill ze vill onspektakulär fir Leit, déi sech an de Costum vum Papp oder schlemmeres werfen an sech dann mussen mat Schampes besaufen, bis sie friemen leit op d’Schong katzen. Ech verstinn daat. Mee ech kann et absolut net novollzeien. Wann ech mir nemmen virstellen, ech misst an engem Costum do stoen an nemmen Schampes drenken, fir herno friemen Leit op d’Schong ze katzen, kreien ech Angscht a Schrecken.

Waat ech och grujeleg fannen, sin déi sougenannt Jahresrückblicke. Do ginn dann an multimedialer Form déi WICHTEGST Saachen aus dem leschten Joer präsentéiert. Oft mierkt en dobai, daat déi Saachen, déi nach virun 11 Méint immens wichteg geschengt hun, haut schon laang erem vergiess sin. Oder erennert sech nach een un d’Mönchen aus dem Myranmar?
Virun allem ged et net nemmen een esou en Reckbleck, mee eng gefillten Millioun. An déi sin natirlech alleguerten inhaltlesch völleg identesch. Déi eng daueren just eng hallew Stonn, déi aaner sin richteg Gala-Showen vun 6 Stonnen mat Gäscht aus all Mount, Themenberaisch an konzernéierter Randgrupp. Un sech freet en sech, wiesou mer emmer nemmen mussen zereckkucken. Et kéint en jo och mol no vir kucken an sech Froen, wéi en an dem nächsten Joer Angscht a Schrecken kéint verhenneren.

Dann gin ech och nach oft gefroot, waat ech mir dann fir daat néit Joer virgeholl hätt. An un sech ass daat e bessi komesch. Déi Kurrel – ok, ech wees, et ass un sech keng Kurrel, mee eng relativ schéin geformte Gromper – déi Kurrel also, op der mir alleguerten setzen, huet en Tour rondrem d’Sonn gemaach. Punkt. Doweinst soll ech mir lo lauter gudd Virsätz huelen? Kennen mer net nach méi arbiträr Unläss huelen? Wéi wier et mat folgendem: all Keiers wann en eng Menz um Bueden fennt, muss en en gudden Virsaatz huelen. Awer just, wann se mat der Zuel no uwen lait. Angscht a Schrecken mellen sech zereck.

Heinsdo, zweschen all denen peniblen Froen an dem stressegen Geplangs, wou ech dann elo hinginn, fir daat mir d’Leit do op d´Feiß katzen kennen an ech Angscht a Schrecken erliewen kann, muss ech dann tatsächlech drun denken, waat ech daat läscht Joer alles esou erliewt hun. Ech hun bei dem komeschen Konschtprojet flash007 Leit kennengeleiert, déi mengem Kenschtlerklischee (Drogen an Kettenseen-durch-Metallfässerfilmer) entspriechen. Ech waar op Konzerten, déi esou haard waaren, daat esouguer Angscht a Schrecken aus Angscht virum Tinitus geflücht sin. Irgendwann Ufank des Joeres haaten mer en giganteschen Stuerm iwer Europa, duerch den ech och hun missen goen. Ech waar op engem Bloggertreffen an enger ultra-hipper Bar, wou ech op koksend Marketingleit getraff sin, déi sech just vun Schnitterscher ernähren. Angscht a Schrecken haaten mech fest am Greff, an et waar reicht Enn Januar.
D’Kulturjoer huet fir immens vill Angscht a Schrecken gesuergt – ech hun esouguer nach vun bloen Hirschen gedreemt. An der letztebuergescher Konzertslandschaft hun ech Bekanntschaft mat deifen Ofgrenn vun der menschlescher Anatomie gemaach, am Dall vun de siewen Schlesser hun ech eng wichteg Botschaft geleiert: Wann eppes net gefeierlech genuch ass, kann en emmer nach Salzséier drop schedden.
No obskuren Wasseranalysen waar ech esou terroriséiert, daat ech kuerzerhand op de Bodensee gefuer sin, wou et mat Angscht a Schrecken natirlech net besser gin ass. Ech hun kuerz drop de Billy Corgan kennengeleiert an erausfonnt, daat hien den Daiwel ass. Ech sin vun Leit an engem halsbriescherem Tempo duerch d’Brousse gefeiert gin, hun Hippiediskoen an Metalfestivals besicht. Ech waar op der Hochzait vun der Tata vun menger beschter Frendin, daat den Nolauschter net onbekannt ass an hun do déi eischten Keier eng doubel Portion Angscht a Schrecken erliewt.

Um Enn vum Summer hun ech déi haard Lektioun geléiert, daat d’Liewen an der Konsumgesellschaft, virun allem beim Bikini- an Bicherkaaf, esou voller Angscht a Schrecken ass, wéi ech mir et nie hätt kéinten dreemen. Op Braderie oder Peripherie – iwerall, wou gefeiert gin ass, waaren meng zwee aal Bekannten nie wait. Durno sin ech laang geflücht – drai Episoden laang op Köln an direkt durno op Kopenhagen. Just fir festzestellen, daat et Angscht a Schrecken net nemmen zu Letztebuerg ged.
An leschter Sekonn sin ech virum diaboleschen Wim Devoyle an sengen Kakamaschinnen geflücht, fir am Kannertheater nach méi Angscht a Schrecken duergebueden ze kreien. Op der ARA-Party haat ech meng Ried vergiess – wahrscheinlech, well ech nach emmer esou erschreckt doriwer waar, wéivill Leit en Kand vun mir wollten.
An dann ass et a bemol Enn Dezember an et mierkt een, daat en graad selwer en Joeresreckbleck geschriwen huet. Angscht a Schrecken gin méi grous, mee aus dem eegenen Studio kann en jo schlecht flüchten.

Ausserdem ass mir nach eppes komesch an obskures geschidd. Ech hun Gerüchter iwer eng CD heiren, en Mixtape mam Numm „Fear and Loathing Tape“. Waat och emmer daat heescht, et kann naischt guddes fir d’Joer 2008 bedeiten…

Download audio file (angschtaschrecken51.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken an der prekärer Situatioun, seng Ried vergiess ze hun