Nach méi gescheit Leit soten: Lo kucke mer mol, wat déi Jonk selwer wëllen. An déi Persoun huet den Telefon geholl an huet rondrëm telefonéiert. Esou, wéi een dat an der gudder aler Zäit gemaach huet. Well deemools, 2004, do haten d’Leit et nach net all esou mat Email …

Download audio file (angschtaschrecken121.mp3)
download mp3

Op enger Reunioun hu sech dunn ronn 10 Leit fonnt, déi bei dem Jugendmagazin matmaache wollten. Dat war am Summer 2004. Deemools hunn ech och meng bescht Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, kenne geléiert. No engem Gehierstuerm ass eraus komm, dat mir alles wollte maachen, am beschten direkt.

E puer Woche méi spéit stoung ech mat menger beschter Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, zu Dikrech op engem Concert mat dem wonnerbaren Numm „Newcomers on Stage“ an hunn jonk, méi oder manner talentéiert Museker a Musekerinne mat vill ze philosophesche Froen irritéiert. Mir hate geduecht, et wier ze blöd, Froen ze stellen, déi si géife verstoen an Museker a Musekerinne wiere jo souwisou alleguerten déif philosophesch Mënschen an hätten Äntwerten op Froe wéi „Personifizéiert Musek!“ prett léien. Dat ganzt hu mir mat urale Minidiskrecordern opgeholl. An och op engem Minidisc geschnidden. Ween jee probéiert huet, op engem Minidisc ze schneiden, weess, wat fir eng onheemlech Fummelei dat war. Ween net méi weess, wat ee Minidisc ass, deem soll gesot sinn, dat Angscht a Schrecken och schon deemools ni wäit waren.

Well dat mat den Museker an der Philosophie net esou gutt geklappt hat, hunn ech selwer eng philosophesch Rubrik gemaach. Si huet „Rebellen am Dschungel“ geheescht an ech hunn doranner doriwwer philosophéiert, dat d’Leit nolauschteren, wann een „Sex“ um Radio seet.
SEX! FECKEN! SPERMA!
Gesitt der? Funktionéiert och nach am Joer 2010.

Ausserdeem gouf et eng Reportage iwwert eng Zirkusschoul zu Lëtzebuerg. Enges Samschde Moie ware mir an eng Turnhal iergendwou am Speckgürtel rondrëm d’Staat gefuer an hunn Kanner an hier Pappen interviewt, déi Zirkuskonschtstécker geübt hunn. Beim Lauschtere vun den Interviewen hu mir dunn kräfteg iwwert Familljeverhältnisser vun deene Leit diskutéiert. Angscht a Schrecke waren och hei ni wäit.

Ee Numm hu mir och gebraucht fir eis Sendung. Ech hunn Crumble virgeschloe. Net, well de Numm esou super fonnt hätt, mä well ech op engem Graffiti-Grill een Crumble giess hat. De Crumble hat mir esou gutt geschmaacht, dat ech gesot hunn: „Dat wier dach ee gudden Numm fir eng Sendung!“. Dobäi ass et da bliwwen. De Virschlag, deen ech besser fonnt hunn, war „Fabula“. Crumble huet sech awer duerchgesat. Schmaacht ebe besser.

Den 6. Dezember war et dunn endlech esouwäit. Mir haten den Weekend virdru mat aller Méi eng Sendung aus deene verschiddenste Reportagen a e bësse Musek zesumme gebastelt. Iergendwéi hate mir vergiess, dat een vläit och dertëschent e bësse Moderatioun misst hunn, mä ëmmerhin hate mir eng Sendung. Wéi déi dunn um 4 Auer gelaf ass, souz ech mat menger beschter Frëndin, déi de Nolauschterinnen net onbekannt ass, am Zuch an mir hunn per Handy de Radio gelauschtert. Dat goung deemools schon! E bëssen huet et sech ugefillt, wéi ee Kand ze kréien. Net dat ech wéisst, wéi et sech géif ufillen, ee Kand ze kréien.

E puer Wochen drop hunn ech dunn meng éischt Livesendung an de Sand gesat. Eist Team ass méi kleng ginn, mä mir hunn motivéiert dorunner geschafft, dee beschte Radio-Jugendmagazin am Land ze ginn. Am Fong ware mir dat schonns, well et gouf jo soss kengt. Wann een sech einfach Zieler setzt, erescht een se och méi séier.

An der Zäit gouf et ëmmer erëm Gerüchter iwwer Reportagen, déi gemaach sollte ginn. Esou ass zum Beispill eng Reportage iwwert ee Kënschtler, dee Cravatten aus Holz mëscht, ëmmer erëm ugekënnegt ginn. Bis haut hunn ech déi Reportage net héieren, mä ee klengen Deel vu mir wäert ëmmer nach dorobber an géif déi Reportage gären héieren.

Iergendwann hu mir och Spezialsendungen gemaach. Esou hunn sech zwou Mataarbechterinne méintelaang op eng Spezialsendungen zum Thema Educatioun virbereet. Am Fong hu mir ëmmer nëmmen Spezialsendungen iwwer Educatioun gemaach. Villäicht louch dat och dorunner, dat een als Lycéesschüler_innen net onbefaangen mat dem Thema ëmgoe kann?

Eng weider grouss Saach waren Table-Ronden. Eng Kéier hu mir eng Table-Ronde iwwer Fräiräim zu Lëtzebuerg gemaach. Et gouf deemools fir kuerz Zäit de Schapp, een autonomen Zentrum. Deen sollt dunn ofgerappt ginn an mir hate Politiker agelueden. Déi sinn ze spéit komm an hunn amplaz iwwer Fräiräim iwwer sangend Kanner um Chrëschtmaart geschwat. Trotzdem hu mir iergendwéi 2 Stonnen Diskussioun gefëllt.

Angscht a Schrecke komme bei mir op, wann ech bedenken, dat ech klenge wéi de Bop, deen aus dem Krich erzielt. Deemools hu mir iwwregens missen 30 Kilometer hin an zeréck op de Radio goen. Duerch de Schnéi. Buerféiss. Mat enger Bandmaschinn um Réck.

6 Joer Crumble, dat ass schon immens. Alles Guddes fir de Gebuertsdag, du auditiven Stréiselkuch.
An domadder vu Wien zeréck an d’Rue de la Boucherie.

Download audio file (angschtaschrecken118.mp3)
download mp3

„Eisen Andy“ huet d’Tour de France gewonnen. Oder bal. Wann ëm d’Kette net erofgespronge wier. Hätt de Schiedsrichter de Goal vun England gesinn, wiere déi haut Weltmeeschter. Oder wéi mäi Papp géif soen: Hätt den Hond net geschass, wier ech net dran getrëppelt.
Ob alle Fall huet een dräi Woche laang dauernd Geschichten vum „Andy“ héieren. Ouni Familljennumm. A wann ech net direkt wosst, vu wat fir engem Andy do riets géif ginn, sinn ech komesch gekuckt ginn. Den Andy, eisen Andy, wéi wann d’Leit vun engem Hond géifen schwätzen, den sech ni un der Konversatioun bedeelegt, mä ëmmer iergendwéi präsent ass.

A wat mëscht een mat nationalen Helden, déi bal gewonnen hätten?
Richteg, et organiséiert een eng extra Course, déi si da gewannen kennen. Dat ass e bëssen esou, wéi wann een den Astronauten vun Apollo 13 ee klenge Mound aus Papier-Maché gebaut hätt, op dem se dann am Plaatz hätte kéinten landen. Eng Konfettiparad hätt et am Fong och gedoen. Iwwerhaapt ginn et wéineg Konfettiparaden méi. Villäicht läit dat och dorun, dat et zu Lëtzebuerg net vill Stroossen mat héijen Haiser gëtt, aus deenen een Konfetti kéint werfen.

Ech wollt bei der Course net dobäi sinn. Ech hunn wéineg Interessi fir professionellen Vëlosport an un nationale Gefiller sinn ech nach vill manner interesséiert. Angscht a Schrecken sinn opkomm, wéi ech mam Bus duerch d’Avenue de la liberté gefuer sinn. Do ass schon opgeriicht ginn. Deck Kabelen an Lautsprecher iwwerall an gefillte 20 Gefréiss- an Gedrénksstänn. Iwwregens ginn fir esou Veranstaltungen haut keng Leinwänn méi gelount, mä et kennt een Camion, an dem sengem Bauch een giganteschen LCD-Bildschierm stécht. Kann een lounen.

Ech stelle mir dat zimlech praktesch vir. Et ass een dobaussen, beim Grillen oder sou an mierkt dann, dat een eng wichtegt Televisiounssendung wäert verpassen, well d’Fierkel nach op mannst 3 Stonnen brauch an den Tatort awer schon an enger Stonn kënnt. Eng telefonesch Ënnerhalung méi spéit ass den Camion schon ënnerwee an bréngt den Tatort 5 mol 5 Meter op de Camping. Eventuell kéint een dat och nach mat engem Helikopter kombinéieren. Esou eng Art „Air Rescue“ fir wichteg Televisiounsprogrammer.

Ech hunn also eng super Radiossendung gemaach mat menger beschter Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass an engem Mataarbechter vum Radio ARA, den net eisen London-Korrespondent ass, mä normalerweis zu Cardiff an Wales setzt.
Duerno gouf et keng Gaardebounen oder Huesenziwwi, mä een Schoki am Bistro de la Presse. Iwwert den Bistro an seng zimlech süchteg wierkend Clientel hunn ech jo schon dacks geschwat. Dës Kéier souzen net wäit wech vun eis eng Saufgemeinschaft déi deelweis esou penibel voll waar, dat se de Numm vun dem Gedrénks, wat se bestallt hunn, net méi ausgeschwat kruten. Een vun deenen louchen Gestalten huet déi ganzen Zäit haart gebläert. Eng zimlech onangenehm Noperschaft.

Mir hunn eis vun der Madame getrennt an sinn fierchterlech deieren Sushi iesse gaangen. e war allerdéngs och fierchterlech gutt, esou dat et sech eventuell och gelount huet. Ech kann dat jo schwéier aschätzen. Virun allem awer wollt ech eppes: Zäit eriwwer kréien, fir net um Heemwee an eng fanatesch Mënschemass voller Nationalgefiller ze lafen, déi engem méiglecherweis just duerch chemesch Hëllefsmëttel esou-just-net Tourgewënner géif nokucken. Angscht a Schrecken sinn alleng bei dem Gedanken dorunner schon opkomm. Wien weess, wat fir Zoustänn ech all Joer kréien, wann ech d’Braderie muss erdroen, kann sech virstellen, dat ech léiwer a Clausen gaange wier, wéi mir deen Evenement unzedoen.

Mir stoungen dunn also op der Bushaltestell an hunn op een Bus gewaart, deen eis géif op d’Gare bréngen. Et huet natierlech zimlech laang gedauert, bis iwwerhaapt mol een komm ass. Sinn net nach virun e puer Méint Tafelen versprach ginn, ob deenen elektronesch ugewise géif ginn, wéi laang de nächste Bus wouhinner nach brauch?

Angscht a Schrecken sinn opkomm wéi de Bus kuerz virun der néier Bréck ofgebéit ass. Op der waren nämlech zwee Ballonen. Keng Loftballonen, mä Heißluftballonen. Wisou een bei enger Vëloscourse Heißluftballonen brauch, kann ech mir beim beschte Wëllen net denken. Angscht a Schrecken. Op mannst misst ech net duerch all déi Leit lafen. A wann ech Chance hätt, géif ech mäin Zuch villäicht nach kréien.

Ech hat Chance. Mä den Zuch war erstaunlech voll. Voll mat Famillen mat klenge Kanner, déi Fändelen mam roude Léiw oder Loftballonen mat Reklamm oder béides am Grapp haten.
Meng zwee al Bekannter Angscht a Schrecken hunn sécherlech och een Ökohellegeschäin, esou oft wéi ech hinnen am Zuch begéinen.

Leit hunn sech opreegt, dat net vill Plaatz am Zuch wier. Obwuel si selwer eng Sëtzplaz haten. Et hätt een jo kéinten een Wagon méi drun hänken. Dat ass natierlech net falsch, anerersäits ass den speziellen Zuch an d’Belge gefuer an den Leit vun der SNCB war dat sécherlech egal, dat verschidde Leit fir déi éischte Kéier am Joer mam Zuch gefuer sinn, well eisen Andy jo bal gewonnen hätt an esou.

Angscht a Schrecken haten mech. Wien war „den Andy“? Wisou gouf et keng Konfettiparad? Firwat brauch een Heißluftballonen bei enger Vëloscourse? A virun allem: wéi ass d’Nummer fir deen groussen LCD-Schierm ze léinen?

Näischt méi huet gehollef. Fir déi nächst hallef Stonn war ech agespaart mat villen Vëloverreckten mat Nationalgefiller …

Ech souz zu dem Zweck mat genannten Kontakter op enger Terasse vun engem Café onwäit vum Helleg-Geescht Plateau. Mir hunn op eist Zesummentreffen no esou laanger Zäit geprost an allerlee Geschichten erzielt. Esou, wéi een dat eben esou mëscht.

Download audio file (angschtaschrecken117.mp3)
mp3 download

Dat ass eng angenehm Säit um Jetsetterliewen, et kann een dacks „REUNION“ féieren. Interessant dorunner, Leit net all gudden Daag ze gesinn ass och, dat een sech dann eppes ze zielen huet. Virausgesaat, et huet een net schon all Blödsinn op soziale Netzwierker wéi Facebook un déi onintresséiert Ëffentlechkeet posaunt.

Ech si net per se géint sozial Netzwierker. Ech benotzen selwer immens vill vun deenen Siten, sinn dacks op Facebook, twitteren relativ vill an hu scho gebloggt, do wosste vill Leit nach net, wat een Modem wier. Trotzdem hunn ech Leit eppes ze zielen, wëll ech net all Kéiers en Message schreiwen, wann ech op d’Toilett ginn. Am Fong schreiwen ech just dann Messagen iwwert d’final Phas vu menger Verdauung, wann dat op der Toilett vun engem Heichgeschwindegkeetszuch geschitt.

Zum Gléck souz ech mat Leit zesummen, déi genee esou een verstännegen Emgang mam Internet wéi ech hunn. Villäicht sinn se esouguer nach e bëssen méi verstänneg an schreiwen näischt, wann se bei 250 km an der Stonn schäissen.

Iergendwann ass an engem Haus um Helleg-Geescht Plateau Kaméidi komm. Oder éischter: vun der Terasse vun dem Haus ass Kaméidi komm. Mir hu net laang gebraucht fir eng heterosexuell Koppel, déi sech allem Uschäin no zimlech gären haten. Esou koum et, dat den Typ säin Hiem ausgedoen huet. Oder éischter: En krut et ausgedoen. Ech weess net, ob si sech bewosst waren, dat se géifen beobacht ginn.
Angscht a Schrecken sinn kuerz opgeflaamt. Wann een eng Terasse um 5. Stack vun engem Appartementshaus an der Uewerstad huet, rechent een dann net domadder, dat Leit kéinten rop kucken, während een selwer mam Virspill beschäftegt ass?

Et sollt alles nach e bëssi méi louche kommen.
De Kaméidi ass méi haart ginn. Leit hu Kreesch gedo, aaner Leit erop geruff an mat schicken Cocktailglieser gewenkt.
Dat do war keen Koitus am Fräien, mä eng Party. Mat wahrscheinlech Koitus am Fräien. An wéi et ausgesinn huet, waare net zwou Persoun dorunner bedeelegt.

Nirft mir hunn d’Leit iwwer Sex mat Vampiren sinnéiert. Ech froe mech jo, wiesou esou seelen iwwert Sex mat Werwëllef riets gett. Ech wees jo net, mä dat stellen ech mir e bessen méi interessant fir. Also, besonnesch fir Leit, déi Schwellkierper an domadder Blutt bei hirem Akt interessant fannen. An dat sinn der jo awer net wéineg.

Elo hunn d’Leit vum Balkon ugefaangen, d’ Passanten ënnert hinnen ze ruffen. Wahrscheinlech hunn se Obszönitéiten an ironesch Aluedungen gebläert.
Mech huet zu dem Zäitpunkt gewonnert, dat nach keen vun der halwer Millioun Blockwarten aus dem Grand-Duché d’Police geruff hat. Villäicht war awer grad Tour de France an Léit déi 5000 Kalorien am Daag verbrennen an déi natierlech just a Form vu Nuddelen an Banannen zou sech huelen AN och nach zoufällegerweis aus Lëtzebuerg kommen hunn irgendwéi gewonnen oder esou eppes.

Angscht a Schrecken hate mech. War ech mëttlerweil schon esou prüd, dat mech e puer hallefplakeg Leit ofgeschreckt hunn? Oder waar et den blannen Hedonismus, deen déi Gestalten an hirer haarder an vulgärer Art a Weis propagéiert hunn? Wat war esou faszinéierend un Sex mat Vampiren?
A virun allem: Wosst de Luc Frieden, wat net wäit vu sengem ehemolegen Büro géif passéieren?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet war eng Glace iesse goen …

Summer ass och esou eng Zäit. A grousse Stiedt gett et onmosseg wäerm, an d’Hetzt zidd och an der Nuecht net eraus. Wann e Pech huet an och mol keen Wand geet, ass et schwiereg, iwwerhapt Ofkillung ze kréien. An genee esou ass et mir gaangen …

Download audio file (angschtaschrecken116.mp3)
download mp3

Irgendwann haat ech es genuch. Keng Loscht méi, dauerend Äistéi maachen ze mussen, fir irgendwéi um Liewen ze bléiwen. Also hunn ech entschloss, ech géif probéiren an de Nordwesten ze kommen, atlantesch-ozeanescht Klima an sou Geschichten.

En Fluch, wéi déi läschten Kéier, konnt ech mir net erlaaben. Mäin Ökohellegeschäin ass ze wichteg a blënkeg, an ausserdem ass Fléien mat der nationaler Fluchgesellschaft vill ze déier. Een Auto hunn ech net, cf. Ökohellegeschäin. Also sinn nach Zuch an Trampen bliwwen. No engem kuerzen Bleck op d’Präislëscht vun der „Österreichischen Bundesbahn“ hunn ech een längere Bleck op Internetsäiten geworf, déi erklären wéi Trampen esou geet an op wat fir Strossen een gutt Trampen kann.
Ech hunn dunn iwwerluecht, wéivill Gepäck ech hätt an dat ech dat net onbedengt immens wäit wéilt matrondremschleefen an hunn an de sauren Apel gebass a mir een Zuchticket bestallt. Lëschterweis kann een bei der ÖBB just Zuchticketen bis Saarbrecken bestellen. Och wann een Lëtzebuerg agett, et kennt emmer nëmmen een Ticket bis Saarbrécken. Angscht a Schrecken sinn opkomm. Viru mengem geeschten Aan ass eng saarlänesch Jamaikakoalitioun Amok gelaaf an huet d’Grenzen zum Grand-Duché zougemaach.

13 Stonnen Rees. Ech hu mech wahnsinneg gefreet. Besonnesch wëll d’Rees moies um 6 géif lassgoen an ech an deenen Deeg virdrun ni méi fréi wéi um 5 Auer am Bett wor. Ech hunn also entschloss, d’Nuecht duerch ze maachen an dann am Zuch ze schlofen. Een perfekte Plang. Zousätzlech zu der Middegkeet vun engem ganzen Daag apaacken an läscht Saache klären géif ech nach Alkohol drenken, fir d’Middegkeet nach ze verstärken.

Nodeems ech gefillten 12 Deeg gebraucht hunn, fir meng Sportsposch mat gefillten 12 Tonnen Kleeder anzepaacken an all mäi Klengkroom, deen ech onbedengt géif brauchen, an een Rucksaack gedreckt haat, war et och scho baal Zäit fir goen. Ech hunn mäi Gefrupps an Gedrénks an déi läscht fräi Plaatzen gedreckt an sinn op den Zuch gaangen.

Ennerwee hunn ech wéi verreckt no mengem Ticket gesicht. Ech haat mir en natirlech zwee mol rausgedreckt. Déi zweet Versioun luch secher ennert all menge Kleeder. Ech wollt déi wierklech just am Noutfall rauskrommen. Zum Beispill wann de Schaffner beim Versuch se ze kontrolléiren a be mol Nuesbludden géif kréien, esou dat den Ticket voll mat Blutt wier. Oder wann ech meng Habseelegkeeten géint duerchgedréint Drogeverreckter verteidege misst an meng eenzeg Waff een hoffentlecht schaarft Steck Pabéier mat mengem Ticket drop wier.

Ech hunn den Ticket natirlech fonnt, mä hunn dräi mol missen kucken, iert ech mir d’Nummer vum Waggon a vu menger Sëtzplaatz gemierkt haat. Ech wees, ech hunn virun e puer Episoden nach behaapt, et wier jo langweileg, d’Setzplaatzen net ze reservéiren, mä ech wollt Schlofen, a Schlofen kann ee virun allem dann gutt, wann een eng Sëtzplaatz reservéiert huet.

Zwanzeg fir Siewen. Den Zuch sollt all Moment fueren. Ech hunn mech kammoud an de Sëtz vu mengem Heichvitessezuch gesaat an eng Bécks Béier opgemaach. Aus mengen Kopfhörerern ass eng Oper komm. Den Klassik-Kanal vum ICE geet net op d’Batterien an berouegt d’Nerven.
D’Leit hunn e bessi komesch gekuckt. Mir sollt et egal sinn.

Wat blöd um Klassik-Kanal am ICE ass: d’Duerchsoen kommen extra-haard duerch d’Kopfhörer. Ech muss net soen, wéi schrecklech „Zänk iu vor traweling wit Deutsche Bahn“ ass, wann een et zwanzeg mol muss héiren. All Kéiers, wann ech irgendwelch interessant Dreem iwwert Drogen a schéin plackeg Mënschen haat, huet mech d’Stëmm vun engem gelangweilten Schaffner, deen mech iwwert de Bistro an der Mëtt vum Zuch informéire wollt, erwäscht. Angscht a Schrecke sinn opkomm.

Trotzdem hunn ech een gutt Steck vun der Streck bis Frankfurt geschloof. Do hunn ech missen emklammen a hu beschloss, den nach fehlenden Ticket vu Saarbrecken op Lëtzebuerg ze kaafen. Den Automat huet de Bus vun Saarbrecken op Lëtzebuerg natirlech net kannt. Ech hu mir, wéi beim Metzler, eng Nummer gezunn an drop gewaard dat ech géif drukommen. Zesummen mat ronn 60 Leit, vun deenen e puer der ausgesinn hunn, wéi wann se iwwert dem Waarden eng Famill gegrennt a Kanner kritt hätten.
Angscht a Schrecken fueren am léifsten mam Zuch.

Glécklecherweis kruut ech mäin Ticket esou just nach mat Zäit a konnt berouegt op Saarbecken fueren. Do hätt ech geenee 4 Minuten fir de Bus ze erwëschen. Net onméiglech, awer och net graad déi relaxten Aufgab.
Irgendwann huet sech een decken, no Tubak sténkenden eelre Mann nierft mech gesaat. Et waar ee klengen Regionalzuch, deen komescherweis Tabloen un all Setz haat. Ech waar extrem midd an de Mann huet genuschelt, mä ech si mir sécher, dëse Saatz héiren ze hunn:
„Hier kann man ja einen Joint drehen, hehehe!“
Ech hu frëndlech gegrinst a näischt gesoot. Drogeverreckt aal Leit, déi sech geigesäiteg „Schatz“ nennen (seng Frau souz op der aanerer Säit vum Gang) an däitsch Iwersetzungen vum Balzac liesen sinn mir … suspekt. Fir et frëndlech auszedrecken. Wann Angscht a Schrecken eng mënschlecht Gestalt hätten, ech wéist ziemlech genee, wéi se géifen ausgesinn.

Den Zuch ass roueg duerch déi westdäitsch Pampa gefuer. D’Zäit ass äiskaal géint mech gelaaf. Ech wosst, dat mäi Plang, einfach ze schlofen, net méi géif opgoen. Angscht a Schrecken haate mech.
Firwaat kann bei der Deutschen Bahn anscheinend kee Mënsch englesch? Wiesou kann een an Eisterräisch keng Ticketen fir a Lëtzebuerg kaafen? Misst ech meng jämmerlech Possesiounen mat engem schaarfen Blat Pabéier, op dem mäin Ticket gedreckt wier, géint Drogeverreckter verteidegen? A virun allem: Géif ech de Bus op Lëtzebuerg nach kréien?

Dat enzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht. D’Flucht aus dem baal nach fuerenden Zuch op der Gare vu Saarbrecken …

Mä et bréngt alles näischt. Ech kann de Grand-Duché net länger ignoréieren, esou gären ech dat och géif maachen. Ugesiichts vun der aktueller Lag vun der Natioun muss ech eppes soen. Well soss schéngt et jo keen ze ginn, deen oder dat seng Stemm erhierwt. Wahrscheinlech sinn ech domadder de leschte Patriot. An ech wosst bis elo grad mol net, dat ech patriotesch wier an eigentlech haassen ech Patriotismus ob den Doud. Mä bei dem momentan Zoustand kann ech net näischt soen …

Download audio file (angschtaschrecken111.mp3)
mp3 download (11,1 MB)

Elo bléist de kale Wand vum Sozialofbau also och zu Lëtzebuerg. Keen Kannergeld méi, kee bëllegen Akt méi, kee Benzin méi am Index-Wuerekuerw, keng Buslinne méi an der Brousse. De Grand-Duché gëtt ab elo vun Angscht a Schrecke regéiert, an jidderee freet sech, wien déi Leit gewielt huet, déi elo keng Sue méi verschenke wëlle.
De Congé parental gëtt op 4 Méint gekierzt, an d’Mammerent kritt eent elo och just eréischt mat 65 Joer. Wéi dat lescht allerdéngs 15 Milliounen Euro spuere soll, hunn ech net ganz verstanen. Stierwen esou vill Fraen zwësche 60 an 65 Joer?

An wéi wann mir net aner Problemer hätten, si mir och nach am Krich. Déi Noriicht kennt villäicht iwwerraschend fir een Land, dat méi Zaldoten an der Militärsmusek wéi an Auslandsasätz huet, an dach ass den Grand-Duché am Krich. Däitschland huet laang gebraucht fir dem militäreschen Asatz an Afghanistan de Numm ze ginn, deen en verdéngt: Krich. Mir sinn am Krich. A wann ech dat richteg verstanen hunn, si mir am Krich géint den internationalen Terrorismus.

Jo Frënndinnen a Frënn, esou gesäit et aus. De Bush ass zwar net méi am wäissen Haus, mä a sengem Krich setze mir ëmmer nach. Am Géigesaz zu den Amerikaner hu mir nach ëmmer déi Leit an der Regierung setzen, déi eis dat agebrockt hunn.

Ech setze jo momentan zu Wien. Dat ass an Éisterräich. Just, wann dat iergendeen nach net wosst. Mech huet nämlech deslescht een gefrot, wéi et mir dann an der Schwäiz géif gefalen. Ech verweise just mol ob divers Angscht a Schrecken-Episoden, déi um Bodensee spillen. Hei an Éisterräich hunn se en Sonnden hire Präsident gewielt. Kandidate waren den amtéirenden Präsident, eng Fra, déi een, dat huet d’Europäescht Gericht fir Mënscherechter bestätegt, als Kellernazi däerf bezeechnen an een chrëschtleche Fundamentalist. Et war also zimlech kloer, wéi et géif ausgoen. Knapp 15% huet d’Kellernazi Barbara Rosenkranz kritt, den Heinz Fischer ass erëm Präsident an den komesche chrëschtleche Fundamentalist ass just vun e puer komesche Leit gewielt ginn, déi wahrscheinlech ze vill gesoff haten, wou se an Wahlkabinn getierkelt sinn.
Zu Lëtzebuerg schéngt dat keen ze interesséieren, déi grouss Medien haten all just eng Agenturmeldung doriwwer. Et schéngt méi wichteg ze sinn, wat de Poopst grad mécht. Komesch, wéi een Saachen ignoréiere kann.

Angscht a Schrecke gi grouss, wann een sech dat mol duerch de Kapp goe léisst. Do setze mer also, mat eiser Arméi, déi ausser enger Militärsmusek an engem nach net existéirenden iwwerdéiereten Fliger. Villäicht kann een den internationalen Terrorismus jo dovunner iwwerzeegen, opzehalen, wann eis Militärsmusek just oft genuch den Hämmelsmarsch spillt a mir mat eisem A400M Kamelle verdeelen.

Interessant ass och, dass dat ganzt ni esou wierklech erwähnt gëtt. Politiker_innen hunn et wuel net gären, iwwert esou onpopulär Saachen ze schwätzen. Virun allem wann se net nëmmen an engem Krich sinn, vun deem kee weess, wéini a wéi en soll ophalen, mä och nach Spuermoossnamen aleede wëllen, déi iwwerhaapt kengem gefalen.
„Mir kierzen den Sozialstaat, bis keen e méi erkennt . Ah jo, iwwregens, eis Leit, déi den Fluchhafe vu Kabul bewaachen, sinn do net an der Vakanz, mä am Krich.“

Iergendwéi schéngt et awer e bësse komesch, wann een elo jidderee jéimert. Huet da wierklech keen et komme gesinn, dat et och ob der „Insel der Glückseeligen“ Lëtzebuerg irgendwann eng Kéier misst ob een Enn goe mam Friede-Freude-Eierkuchen-Kapitalismus?
„Et ass eriwwer mat der Spaassgesellschaft.“ huet virun e puer Joer dee Mann gesot, deen et elo – alt erëm eng Kéier – riichte soll. De JCJ national als Superheld vum Neoliberalismus, deen sech, anscheinend ouni iergendwellech Ironie, als „de leschte Kommunist“ bezeechent. An dat dat wuel net esou goe wäert, wéi vill Leit sech dat virstellen, ass och zimlech logesch.

Wéi laang ka Lëtzebuerg als Konzept iwwerhaapt nach bestoen? Kenne mir dovunner ausgoen, dat een mat engem Mix aus bëllegem Benzin a Bréidercher fir déi Aarm an Steiererliichterunge fir déi Räich nach laang bestoe kennen? Lëtzebuerg ass quasi den Aldi ënnert den Länner. Bëllege Benzin musse mir fréier oder spéider opginn, well laang ass kee méi do. Wéi laang d’Steiererliichterungen an Bankgeheimnis oprecht erhale kenne ginn, steet an de Stären. An pardon, mä op bëllege Bréidercher an Zigarette kann een keng Economie opbauen. Villäicht sollte mir eis déi Geschicht mam Neoliberalismus dach nach emol iwwerleeën.

Et mécht mir Angscht, déi ganz Geschicht just esou aus der Distanz ze beuerteelen, net mat ze kréien, wéi d’Stëmmung am Land ass. Ech fille mech net gutt, wann ech u Lëtzebuerg denken. De Grand-Duché vun der Angscht wéisst säin ellent Gesiicht.

An elo? Bei dem ganzen hëlleft och keng Flucht. An dach schéngt et, wéi wann dat dat eenzegt wier, wat eis am Moment géif bleiwen. D’Flucht an d’Hoffnung, dat net iergendeen ob d’Idee kennt, d’Krichrecht auszeruffen, fir déi nächst Wahlen ze ëmgoen …

Ech hu mech no all denen Feierdeeg mat enger gudder Frendin getraff, fir bessen ze potteren, waat bei him esou geschidd wier a waat fir néi Drogen ech ausprobéiert hätt an esou Geschichten. Daat, waat een eben esou schwätzt, wann een sech e puer Méint net gesin huet an gemitterlech jiddereen een Liter Glühwain drenkt.

Ech haat dunn och déi flott Geleegenheet, een Fan kennen ze léiren, deen ech net kann hunn. Interessanterwéis schengt et och Leit ze ginn, déi Angscht a Schrecken lauschtren, déi ech net perséinlech kennen. Daat mescht mir perséinlech Mut. An awer och e bessen Angscht, well je méi Leit mir soen, daat se meng Saachen gudd fannen oder no Autogrammer froen, emsou méi Angscht kréien ech, een arrogant Arschlach ze ginn.

Mä och den schéinsten Owend geht irgendwann op een Enn an irgendwann stoungen mir dunn e ganz e bessen ungeheitert an der Diekrecher Foussgängerzone. Irgendwou huet een aale Mann geblärt.

Ech fannen daat jo oft ziemlech erschreckend, wa Leit op der Stross jaizen. Meng zwee aal Bekannter Angscht a Schrecken krauchen dann gären aus hire Lächer. Ausserdem héiren ech sie dann net.
Mir hunn eis also lues a lues Äddi gesoot an de Mann, den geblärt huet, anscheinend een staadtbekannten Alkoholiker, ass méi no komm, huet haard geblärrt an ass duerch d’Stross getorkelt. Wéi een zoufällegerweis virun eis stoung, huet en mai Fan gefroot, ob hien Letzebuerger wier.
Angscht a Schrecken si méi grouss ginn.

Di gudd Frendin an ech sinn wiedergelaaf. Den aale Mann ass irgendwann widdert eng Mauer vun engem Haus gelaaf an ass net méi viru komm. Mam Gesiicht widdert der Mauer huet en geblärt “Jo, deen aalen Holzmichel! Jojo!”.

Et huet ugefaangen, liicht ze schnéien. An ech wosst: daat enzegt, waat elo nach géif hellefen, waar d’Flucht. Net nemmen virun dem Mann, net nemmen aus Diekrech, nee: ech hu missen aus Letzebuerg eraus.

Den Daach drop souz ech um Findel op main Fluch ze waarden. Ennerwee fir dohinner waar ech engem Bekannte begéint. Waat jo och flott ass, well vun der Gare an der Staadt bis op de Findel ass et ongeféiher eng hallew Stonn mam Bus, wann een do een fir ze schwätzen huet, ass daat immens virdeelhaft.

Ech well mech héi ganz konsequent dogéint ausspriechen, ze fléien. Net nemmen, well een oder eent den Ökohellegenschain fir 2 Wochen wechgeholl kriit, mä och, well et oft besser Alternativen ginn. Lo kéint een soen: ech wees net waat un 14 Stonnen Zuch besser soll sinn, mä mat e bessen Gonzo-Spirit ass daat alles vill besser.

[GONZO SPIRIT: elo och an der 500-gramm Dous! GONZO-Spirit: daat richtegt Mettel fir all déi, déi professionell komesch sinn!]

Mam Fligger fléien huet awer onbestreitbar seng Virdeeler. Net nemmen, daat een schnell dohinner kennt, wou een well, nee, et ged een och nach verwinnt. Déi allermeescht Leit um Fluchhaafen sinn schaissfrendlech an et erwaard een sech emmer, daat se een froen, ob een net nach Fritten dobai well. „Är Bordkaard wannechglift. Wellt dir Fritten dobai?“

Déi eenzeg Leit, déi net esou frendlech sinn, sinn Secherheetsbeamten. Haut muss een jo frou sinn, wann een net an een Plackegscanner gestach ged. Oder se engem Sonden an den Arsch stierchen, fir rauszefannen, ob een keen Plastiksprengstoff am Daarm huet. Wann een mat engem internationale Zuch fier, ged een nemmen mat vill Pech no sengem Pass gefroot. Well een mat engem Fliiger fleien, muss een ongeféiher 5 mol beweisen, daat een een selwer ass an net welles huet, den Fliiger, mat deem een selwer flitt, an d’Luucht ze sprengen oder ze entfeiren.

Obwuehl ech daat mam entféiren jo e bessen verstoe kann. Wann een zum Beispill um Fluchhaafen mierkt, daat een vill leiwer géif op Amsterdam wéi op Strossbuerg fleie géif an zoufällegerweis eng Waff dobai huet, déi zoufällegerweis an der Kontroll keen gesinn huet, géif ech et verstoen, wann een de Fligger entféire géif. Mä daat kennt jo eischter seele fir. Vilaischt kéint een vill sou Fäll schon domadder verhenneren, daat een seng Ticketen virum Gate selwer nach géint ee klengen Obulus embuche kéint? Oder daat se all denen Leit, déi op Strossbuerg fléien, eng Tiichten Gras offréiren?

Wann een et dann bis an de Fliiger gepackt huet an sain Setz fonnt huet, sech mat denen komeschen Gurten ugestreckt huet, kennt eng eeler Damm a mengt, et géif een op hirer Plaatz setzen. Ech hun der Dame dunn frendlech den komeschen Nummeréierungsystem vun der Luxair erklärt an konnt setze bleiwen, mä d’Damme huet mech emmer esou béis gekuckt, wéi wann ech just net hätt wéilten opstoen. Dobai haat ech deen Setz online gebucht an bezuehlt. Waat sollt ech do anescht maachen wéi setze bleiwen?

Ausserdem waar ech schon ungestreckt. An wann een sech am Fliiger bis eng Kéier ugestreckt huet, muss een och all déi komescht Zidelen, Secherheetskaarten an Magaziner, déi virun engem am Setz hänken, liesen an een Fernstudium mat engem „Bachelor of Flight Security“ ofschleissen, iert een se erem opkritt.

Ech hu keng Angscht virum Fléien. Ech geneissen et meeschtens, besonnesch de Start. Vill méi Beschleungegung kréien déi mannste Leit an aanere Situatiounen ze spieren. Mä des Kéier waar et anescht. Virdeischt ass de Fliiger schampoonéiert ginn, mat Frostschutzmettel. Fir all déi Leit, déi et net wessen: daat ass daat, waat am Wain sou schlecht schmaacht an de Kappwéi mescht.
Da souzen ganz hannen am Fliiger zwee Proffen, déi déi ganzen Zait immens haard iwert hier Schoul, hier Schüler a Schüllerinnen an hier Arbeschtskollegen an -kolleginnen gelästert hunn.

An da beschleungt de Fliiger. Hiewt oof. Ech hunn daat dommt Gefill, graad elo e Flashblack ze kréien. Iert ech mech froe kann, vun waat eigentlech, gesinn ech minutelaang Schaum, deen d’Fenster roof leeft. Ech froe mech, wéi daat si kann daat do esou vill Schaum roof leeft. Ausserdem bletzt et all puer Sekonnen. Fléie mir ieren duerch een Donnerwieder? Esou no um Bueden?
Angscht a Schrecken ginn méi a méi grous. Daat enzegt, waat ze héiren ass, sinn déi zwee Proffen, déi net ophaale kennen, ze schwätzen.

Nodeems de Schaum all roof waar, ech gesinn hunn, daat déi Bletzer a Wierklechkeet Luuchten um Enn vun de Flilecken sinn, ech een Keisbreidschen an een Glas waisse Wain (Pinot Blanc) kruut, hunn ech beschloss, daat ech geif een Science Fiction Hörbuch lauschtren. Daat waar och ganz flott, just daat ech am Hannergrond nach emmer zwee Proffen héiren hunn, déi iwert sämtlech Leit an hierer Schoul gelästert hunn.

Angscht a Schrecken haate mech. Wiesou hunn déi Leit déi ganzen Zait esou haard geschwaat? Géifen och sie als blärend Alkoholiker an de Strossen vun Diekrech endegen? Wou ass de ville Schaum hierkomm? An virun allem: Wiesou huet déi Damme vis a vis vu mier nach emmer sou beis gekuckt?

Daat enzegt, waat elo nach gehollef huet, waar op d’Landung warden. An den mp3player nach e bessen méi haard dréinen.

Elo ged et Angscht a Schrecken Buttons a Stickeren, et gouf eng – wann och net immens gudd besichten – Angscht a Schrecken Liesung an et ged AngschtaSchrecken.lu, wou een all d’Episoden lauschteren an roflueden kann. An iwregens och kommentéiren kann, mä daat maachen irgendswéi déi mannsten Leit. Mä wann ech dann awer froen, wéi se et fannen, fannen déi meescht et emmer gudd. Wat ech och komesch fannen.

Download audio file (angschtaschrecken100.mp3)
Angscht a Schrecken mat Angscht a Schrecken mp3 download

Humor ass jo iwerhaapt eppes „komesches“. Ween kann schon genee definéiren, wouriwer een wärt laachen? An dann ass och d’Fro, ob Angscht a Schrecken onbedengt eppes ass, iwert daat een sech freckt laache misst. Emmerhin ginn oft eescht Themen wéi Drogenmessbrauch an Paranoia am öffentlechen Transport ungeschwaat. Ween wees, wéivill paranoid Drogeverreckter hautesdaags an Zich setzen? Dat erennert mech un den Typ, den ech op menger Rees an den reenege Süden getraff hunn an den mir do ongefroot vun senge riesegen Knospen geziehlt huet. Wat wuehl aus dem ginn ass? Vlaischt hunn se seng Plantage mettlerweil gestiermt an en zillt elo just nach Tomaten?

Emmer wann ech Leit dobai beobachten, wéi se Angscht a Schrecken lauschtren, mierken ech, dat déi meescht Leit net do laachen, wou ech laache géif. Mä op komplett aaneren Plaatzen, déi ech wesentlech manner witzeg fannen. An déi Pointen, déi ech speziell konstruéiren an dran setzen, fir daat een soll driwer laachen, ginn oft einfach ignoréiert oder d’Leit schmunzelen just. Mä do kann een wuehl net ganz vill dogéint maachen. Ech kann mech hechstens als onverstaanend Genie fillen.

Mä dat Gefill hunn ech oft genuch. Also net esou dat vum Genie, mä méi daat vum onverstaanen sinn. Déi Leit, déi oft iwerhaapt naischt verstinn an komescherweis „ironieresitent“ sinn, daat sinn déi, déi am haarsten jaizen. Zum Beispill wann ech eppes géint hier Lieblingshippiedisko soen. Dobai ginn ech am Fong och immens gären dohinner an wollt meng Erliewnisser just a spezieller Form eriwerbrengen. Ech hunn och d’Gefill, daat Leit, déi sech beschwéiren, dat nemmen maachen, well se sech eben gären beschwéiren. An vlaischt huet daat och e bessi mat Tabubresch ze dinn. Oft soen ech Saachen, déi eigentlech jiddereen wees, mä déi awer keen ausschwätzt. Zum Beispill, daat all Nationalfeierdaach d’selwescht ass an een roueg d’Geschicht vun virun zwee Joer ziehle kann, ouni daat irgendeen et mierkt.

Dann ginn et natirlech och Leit, déi sech an hirem nationale Stolz ungegraff fille, wann ech iwer Oberschlesien schreiwen, do géifen et net vill Autoen mat 4-Takt-Motor. Dat war zwar vilaischt bessen eng blöd Ausso, mä heinsdo muss een och en bessen méi blöden Witz duerchgoen lossen.

Mä daat ass quasi de Prais, wann een eng Serie mescht, déi irgendwéi hallewwegs funktionéiert an en klenge, awer duerchaus liewege Fankrees huet.

Dann hunn ech natirlech baal all Woch main ganz perséinlechen Horror. Nämlech wann et dann dorems ged, déi ganz Geschicht héi ze schreiwen. Ech fänken nämlech emmer vill ze vill speit domadder un. Meeschtens Sonndes owes um zeng Auer oder deelweis esouguer nach Méindes moies oder esouguer ereischt am Nometten. Esou wéi haut. Haut hunn ech um eng Auer ungefaangen, ze schreiwen. Mettlerweil ass et halwer 3 an ech muss ech mech elo wierklech flaissen, fir nach irgendwéi färdeg ze ginn an net völleg ausser Otem um Radio unzekommen, well ech hu misse laafen. Well wann een ausser Otem ass, leisst et sech net gudd schwätzen.

Ausserdem ass dann emmer d’Fro: iwer waat schreiwen ech? Deelweis ginn et Wochen, do kann ech mech virun Themen, déi sech lounen géifen, guer net retten. Et ginn awer och Wochen, do kann ech mech virun Leit, déi mir Themen virschloen, guer net retten. An dann ginn et Wochen, do ass einfach naischt geschidd. Summerlach. Oder Wanterlach. Oder Hierschtlach. Deelweis heinsdo och Freijoerslach. Heinsdo ass den Grand-Duché vun der Angscht eben net esou fuerchtbar, wéi ech en braischt, mä vill ze vill brav an biergerlech. D’Politik leeft hannert zouenen Dieren an op manst een vu mengen aalen Kollegen Angscht an Schrecken ass an der Vakanz an erféiert onschelleg Touristen op der belger Plage.

Angscht a Schrecken virum waisse Blaat. Oder eischter virum waissen Bildschirm. Wann ech och nach emmer alles misst mat der Hand schreiwen, géif ech verreckt ginn. Dat kann een jo awer och kengem zoumudden.

An daat enzegt, wat dann nach helleft, ass schreiwen. An seier schwätzen. An probéiren meiglescht keen Fehler ze vertuddelen. Voller Angscht a Schrecken ass dat natirlech schwéier. Mä als Gonzojournalist probéiert een natirlech emmer dat bescht fir seng Nolauschtrer ze brengen.
An deem Senn: op 100 wéider Episoden!

Download audio file (angschtaschrecken58.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken um Wenzelspfad

Ich war auf jeden Fall Teil dieses deutsch-österreichisch-polnisch-luxemburgischen Vorbereitungsteams für einen deutsch-österreichisch-polnisch-luxemburgischen Austausch. Ein Wochenende lang grübelten wir über mögliche gemeinsame Aktivitäten im Sommer nach. Was bisweilen sehr anstrengend sein kann.

Wir hatten uns dazu in der Luxemburger Jugendherberge verschanzt, die sich in Clausen befindet. Für diejenigen Hörer, die nicht wissen, wo Clausen ist: Luxemburg-Stadt wurde auf einem Felsen errichtet. Clausen befindet sich in dem Loch unter diesem Felsen. Wo früher der Pöbel wohnte, sind heute Cafés und Jugendherbergen. Was auch immer das heißen mag.

Ein Teil der Gruppe hatte schon am Vortag die Stadt unsicher gemacht und war dabei auf ein merkwürdiges Stück Kultur gestossen, das man als „Einheimischer“ kaum beachtet – oder nicht beachten will. Es handelt sich hierbei um die wunderbare Welt der Postkarten, die im allgemeinen für ihr gutes Wetter bekannt ist. In Luxemburg gibt es nicht besonders viel, was man für Postkarten fotographieren kann. Hauptsächlich altes Gemäuer halt, aber insgesamt gibt es keine eindrucksvolle Skyline oder ein weltberühmtes Gebäude, das man bei guten Wetter ablichten und auf Postkarten drucken könnte. Natürlich gibt es trotzdem Postkarten von allen mehr oder weniger schönen Ansichten der Hauptstadt.
Und es gibt Postkarten mit der großherzoglichen Familie.
Ich weiß nicht, ob es das in anderen Ländern auch gibt, also Postkarten mit den Herschern. Aber mich persönlich hat diese Information überrascht. Als ich die Karten dann gesehen habe, wusste ich nicht, welches Gefühl überwiegen würde: Lachen, Angst oder Schrecken?

Die großherzogliche Familie. In „légere“. Auf irgendeiner Terasse. Die Prinzen mit aufgeknöpften und halb umgebundenen Fliegen. Als ob es in Luxemburg je so warm sein würde, dass man seine Hemden halb aufknöpfen würde. Das wäre ja noch zu verkraften gewesen. Aber ganz schlimm war die Prinzessin.
Sie saß mit angewinkelten Beinen auf einem roten Sessel. Und sie hielt ihre Schuhe in der Hand.
Jetzt wusste ich, welches Gefühl überwiegen würde: Angst und Schrecken. Meine beiden alten Bekannten war in diesem Loch, in dieser Jugendherberge, wahrscheinlich sogar in diesem Raum.

Wieso hatte die Prinzessin ihre Schuhe nicht an?
Uns fielen sofort einige Theorien ein. Vielleicht waren es gar nicht die Schuhe der Prinzessin, sondern die einer Bettgeschichte von einem der Prinzen, und die Schuhe sind ein (zugegebenermassen nicht sehr gut) versteckter Hinweis auf eben diese Bettgeschichte. Vielleicht hatte die Prinzessin diese Schuhe auch einfach irgendwo im großherzoglichen Palast gefunden und hielt sie mit einer „Wem gehören diese Schuhe“-Geste hoch?
Eine andere, weitaus realistischere Theorie besagte, dass die Prinzessin die kleine Rebellin am Hof sei. Und ihre Schuhe ausziehen und sie in der Hand halten sei wohl das rebellischste, was sie tun könnte.
Alle diese Theorien hatten eins gemein: Sie erklären die vorhandenen Fakten und befriedigten mich nicht vollends. Angst und Schrecken nagten an meinen Füßen wie es sonst nur der junge Hund tut, der sich seit einigen Wochen in dem Haus aufhällt, in dem ich zu schlafen pflege.

Nachdem wir einen ganzen Morgen lang fleissig nachgedacht, diskutiert und unsere Köpfe zum rauchen gebracht hatten – übrigens nicht nur wegen der Schuh-Geschichte, fanden wir, dass es an der Zeit war, einen kleinen Spaziergang zu machen. Und welcher Weg könnte sich in Luxemburg-Stadt dazu besser eignen als der berühmt-berüchtigte Wenzelspfad?

Für jene, die das nicht wissen: Der Wenzelspfad ist nach dem berühmten luxemburgischen Herzog Wenzel dem Zweiten benannt und führt durch und vorbei an allerlei altem Gemäuer, das man sich wahlweise ansehen oder auch besteigen kann. Das ganze ist dem Namen nach ein Rundweg.

Wir gingen also den freundlichen Schildern nach und kamen an allerlei alten Gemäuer vorbei. Als Gastgeber hat man ständig das Gefühl, man müsse seinen Gästen alle möglichen nützlichen oder unnützen Informationen zu den Plätzen, an denen man sich gerade befindet, mit auf den Weg geben. Dass es irgendwo in Luxemburg-Stadt ein Gemäuer gibt, das von den Menschen „Hohler Zahn“ genannt wird, ist wohl nicht unbedingt das, was man am längsten im Gedächniss behällt. Oder es sing gerade solche Informationen, die den Platz für die wirklich wichtigen Dinge im Leben, wie beispielsweise Dynamische Raumgeometrie oder die Lage der finnischen 1000-Einwohner-Gemeinde Kivijärvi wegnehmen.
Anderseits wird man sich solche unnütze Informationen herbeiwünschen, sollte sich je in der misslichen Lage befinden, sich selbst in einer Fernsehquizshow wiederzufinden und völlig ratlos vor der Millionenfrage zu sitzen. Die wird dann wahrscheinlich lauten: Wieso hat die Prinzessin ihre Schuhe nicht an?

Angst und Schrecken begleiteten uns auf unserem ständigen Auf und Ab auf dem schrecklichen Wenzelspfad. Die Beschilderung wurde mit der Zeit immer schlechter. Mal wiesen die Pfeile einfach auf den Boden, mal waren sie von Sprayern übermalt worden, was der Orientierung wenig diente.
Ausserdem tauchten auf dem Boden ständig irgendwelche Metallplatten auf, auf denen „Photo-Point“ stand. Auf diesem Weg durfte man also nur auf dafür vorgesehenen Punkten fotographieren. Wahrscheinlich war diese Regel auf Bestreben der internationalen Postkartenindustrie eingeführt worden, die ihre Monopolstellung ob der immer größeren und billigeren Verfügbarkeit von Fotodruckern in Gefahr sah.

Wahrscheinlich waren die vielen Menschen, die unseren Weg kreuzten, Kontrolleure, die Fotographierende ausserhalb der Photo-Points verwarnten oder gar festnahmen. Angst und Schrecken wurden größer. Was würde dieser Pfad, der offensichtlich rund um diesen Höllenschlund führte, noch für Schrecklichkeiten aufweisen?

An einer Stelle spielte plötzlich Musik. Ein Schild wies sie als Schlachtgesang aus dem 16. Jahrhundert. Ich fand die Idee, den Aufstieg in einem Wachturm musikalisch zu untermalen, sehr nett, aber woher wusste man eigentlich, wie Schlachtgesang im 16. Jahrhundert geklungen hat? Vor allem die großzügige Instrumentalisierung des Stückes liess mich ein wenig an der Authentizität zweifeln. Und im allgemeinen klang das ganze sehr martialisch. Als wollte man uns auf ein schlimmes Ende vorbereiten…

An anderer Stelle versprach man uns ein audiovisuelles Spektakel. Wir bestiegen voller Vorfreude eine steile Treppe und hasteten über ein Gemäuer zu der verheißungsvollen Tür. Diese war geschlossen. Zu. Kein Audiovisuelles Spektakel. Dafür nur reichlich Angst und Schrecken und der Hinweis, man solle doch einfach warten, bis die Tür wieder aufgehe. Was wahrscheinlich erst im Sommer wieder der Fall sein wird.

Irgendwann waren wir im Grund angekommen. Für die Leute, die nicht wissen, was der Grund ist: Der Grund ist die andere Seite des Felses, auf dem die Stadt Luxemburg erbaut ist. Also ein Loch, in dem früher der Pöbel gehaust hat und in dem heute Cafés sind. Ausserdem befand sich hier das Ende des Wenzelspfad, der ja als Rundweg ausgeschildert ist. Wir befanden uns also am Ende eines Kreises, metaphorisch gesprochen.
Wieso hatte ein Rundweg ein Ende? Wieso war das Fotographieren nur an bestimmten Stellen erlaubt? Wer hatte sich die merkwürdige Beschilderung ausgedacht, die einen mehr als oft in die Irre führte? Wie hatte sich Schlachtgesang im 16. Jahrhundert angehört? Was war nochmal der Hohle Zahn? Und vor allem: Wieso hatte die Prinzessin ihre Schuhe ausgezogen?

Das einzige, was jetzt noch blieb, war die Flucht. Die Flucht über einen steilen und schmalen Weg, der sich komischerweise „Breedewee“ nennt, was „breiter weg“ bedeutet…