Download audio file (angschtaschrecken73.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken an der Calanque de Sugiton bei Marseille

En Sandstrand huet op mech ongeféiher déi selwescht Anziehungskraaft wéi een Owend mat Schleckeniessen beim Marc Toma an sengen Frenn. Et klengt am Ufank interessant, mee wann een eng länger Zait do verbrengt mierkt een, daat d’Nodeeler dann awer méi grouss sin, wéi een geduercht haat. Waat ech soss nach iwer Sandstränn denken, hun ech an dëser Serie schon eng Kéiher erklärt, dofir verweisen ech op d’Episode Angscht a Schrecken am Stuerm, Ufank 2007.

Ech waar also zu Marseille an hun mech, net zu Lescht well ech d’Mier un sech jo awer relativ gären hun, ziemlech verpflicht gefillt, eng Plage ze besichen. Oder un d’Mier ze goen.
Lo haat ech beruflech relativ vill mat den Calanques ze din. D’Calanques sin eng Art Mëttelmierfyorden, déi haptsächlech bei Marseille optauchen. An eng vun denen schéinsten an nootsten bei mener Wunneng waar d’Calanque de Sugiton.

Daat huet perfekt fir mech geschengt. Eng kleng Bucht, déi een nëmmen dann ereeschen konnt, wann een gudd 30 Minuten duerch en Naturschutzgebidd trëppelt an dobai gudd 200 Heichtenmeter iwerwënnt. Wahrscheinlech geifen do just e puer Hippies hinkommen, déi sech wuehl kaum un mengem hoergem, bleechen Werwollefkierper stéiren geifen.

Op en zweeten Bleck sin ofgeleenen Buchten normalerweis och ideal Spillwissen fir Drogenverreckter, Perverser, Nudisten an Auto..eh Bootsklauerten, déi hier kromm Geschäfter ongesinn wellen ofweckelen. Mee ech hun mir geduercht, eischtens gouf et eng Police des Parcs, déi heinsdo rondremgefuer ass fir all déi 100ten vun Verbueten, déi iwert esou en Naturschutzgebidd verhaangen gin, anzehaalen, an zweetens ged et Touristenbooter, déi d’Calanques besichen.

Ech hun also meng néi kaaften hipp Schwammbox ungedoen, hun mech mat hallewfesten Schong, engem Buedduch, engem Buch an enger Fläsch Wasser gewappnet an hun mech op de Wee gemaach.
Et waar nomettes, irgendwann géint drai Auer. Ech hu mir geduercht, daat dest eng gudd Zait kéint sin, fir an enger Bucht ze léien, e bessi ze liesen an heinsdo en klengen Tour am azurbloen Wasser ze dréinen.

Et gin ganz genau zwou Kategorien vun Leit déi an den Weer fir bei Calanques rondremtrellen. Daat engt sin Wandertouristen, déi mat Bengeln an groussen Rucksäck bewaffnet sin an an denen meeschten Fäll um Wee fir op Cassis. Eng Staadt déi wéi eng Fruucht an engen vun mengem leifsten Sorbetszorten heescht, kann am Fong naischt schlemmes un sech hun, mee ech wosst, daat en fir dohinner ze kommen d’Garidge iwerwannen misst, eng Art mediteran Stepp déi ausser Hetzt, pickegen an däregen Pflanzen an brennender Sonn naischt ze bidden huet. Virun allem keen Matleed virun engem Gonzojournalist.

Ech sin also an menger néier Schwammbox duerch déi onbequem Landschaft getrollt an waar graad dobai, den „Col de Sugiton“ erofzeklammen, wéi mech eng verwirrt drakuckend Fraa ungehaalen huet an mech gefroot huet, ob dest deen enzegen Wee wier.
Zwou Froen hun sech mier gestallt: Wiesou gouf ech emmer esou Saachen gefroot? Wiesou hun mech emmer irgendwelch Leit nom Wee gefroot, egal wéi schlemm ech no Tourist ausgesinn hun?
An virun allem: Wann een en klengen Pfaad ropklemmt, den zwee mol eng grous, betonéiert Stross kraizt, wéi kann en dann allen eeschtens unhuelen, daat den Pfad den eenzegen Wee ass?

Natirlech féiren déi meeschten betonéiert, befuerbaar Weer an esou Gebidder riicht zu enger Fielswand. Wann een déi dann enner Liewensgefohr eropklemmt, kennt en bei eng Hütt, déi wahrscheinlech dem Rastamann oder soss engem Drogenverreckten gehéiert.

Ech hun der Madame dunn erklärt, daat sie zwar den befuerbaare Wee kéint huelen, mee well deen ziemlech vill Schlangenlinnen geif fueren, braischt se op dem ongeféiher duebel esou laang. Domadd waar se offensichtlech zefridden an ech konnt main Wee no Ennen fortsetzen.

Irgendwann waar ech baal ennen ukomm an hun d’Mier an d’Calanque schon gesin. Eng kleng, wonnerbar azurblo Bucht. Voll mat bleechen Touristen an Privatbooter vun raichen Trilititen, déi alleguerten anscheinend een Bedürfniss haaten, esou haard wéi meiglech ze jaizen.

Angscht a Schrecken waaren also och um Mier an hun hier Zeiwen an d’Waaser gezappt.

Ech wollt den waiten Wee trotzdem net vir naischt gemaach hun an hun mech zweschen all déi Touristen an Jaizerten geluecht, hun en Buch ausgepaackt, e bessi aus menger Wasserfläsch gedronk an gelies.
Irgendwann ass mer daat och ze vill gin, well vun der aanerer Sait vun der Bucht dauerend irgendwelch Leit furchtbaar haard gejaut hun, wann se an d’Wasser gesprongen sin.
Ech kann daat net novollzéien, et stéiert mech, wann Leit ouni gudden Grond esou haard jaizen an blären, wéi wann se ze vill gesoff hätten.

Soss waaren d’Phänomener déi selwescht wéi op all Plage: Déi grous Fleischbeschau an Ausstellung. Jiddereen probéiert, sech selwer esou gudd wéi meiglech an eng unléiender Schwammkleedung ze präsentéiren. Waat natirlech net jidderengem gudd gelengt, virun allem wann een en bleechen, horregen Werwollefskierper huet oder soss irgendwelch Defiziter, déi vun eiser gephotoshopter, medienduzéierter Idealvirstellung ofweecht.

Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Virwaat ass et esou liicht, Leit dozou ze verféiren, eng Millioun Schéinheetsproduiten ze kaafen, fir um Strand ze blenken an no Vanillskichelscher ze richen?

Irgendwann haat ech d’Bedürfniss, och e bessi schwammen ze goen. Normalerweis waar ech bis elo emmer nemmen géint der Owend an des Bucht komm, dh. Ech haat dann keen Publikum. Daat ass mir awer och eigentlech relativ egal, d’Leit sollen eben denken, waat se wellen.
An trotzdem waar déi Kuliss vun heichglanzangecremten an Jaizerten net ganz gehéiher. Virun allem haat ech e bessi Angscht, daat irgendeen raichen Tirlititi mat sengem ultra-schnellen Motorboot geif an d’Bucht gefuer kommen an ech mech dann als Feschfudder eremfannen geif. Ech wollt lo „Fëschmiehl“ schreiwen, mee daat ass jo keen Miehl fir Fësch, mee aus Fësch.

Trotzdem hun ech mech an d’Wasser getraut. An do hun ech vun enger Sekonn op déi aaner festgestallt, wiesou esou vill Leit an der Sonn louchen an esou wéineger am Wasser waaren, waat eng wonnerschéin blo Faarw haat an… aiskaal waar.
All Zell an mengen Zeiwen, Féis an Been huet KAAL an Grousbuchstawen gejaut an ech hun mech en kuerzen Moment laang selwer mat bloen Lepsen an nach méi blaichem Kierper op der Plage léien gesin.

Angscht a Schrecken haaten mech. Wiesou waar daat Wasser esou kaal, wann et dach esou fuerchtbaar waarm héi baussen waar? Wiesou hun d’Leit héi alleguerten esou furchtbaar vill gejaut? Geif ech je rausfannen, wiesou een ongeféiher 15 verschidden Cremen an Sprayen brauch, just fir sech op eng stepseg Steenplage an d’Sonn ze leen?
An virun allem: Wouhinner huet den betonéierten Wee gefouert?

Daat enzegt, waat elo nach bliwen ass, waar eng schnell Flucht ennert der brennender Sonn vun den Calanques.

Download audio file (angschtaschrecken72.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken am botaneschen Gaart vu Marseille

An trotzdem kann een an esou engem Gaart oft villes gewuer gin, waat engem Ruinen oder verstepste Kierchen net esou direkt verroden. Exotesch Beem, déi e puer honnert Joer aal sin, sin emmer een Unzeechen fir irgendeppes, an sief et nemmen vun engem Herscher, den sech eng Fraa plus Baam aus dem Orient importéieren geloss hues.

Wéi jiddereen wees, sollen Spazéiergäng no ausgedehnten Mettegiessen eng gudd an gesond Saach sin. An no eben esou engem ausgedehnten Mettegiessen hun mir beschloss, eis den botaneschen Gaart vu Marseille unzekucken.

Wann ech als Gonzojournalist eppes geléiert hun, dann ass et d’Gewessheet, daat et oft duergeht, mat engem Steck Pabéier ze wedelen an haart genuch „Ech sin Journalist! Presse, loss mech duerch!“ ze jaizen, fir quasi iwerall fir naischt eranzekommen. Bei denen Plaatzen, wou daat nët duer geht, muss en meeschtens just e puer Wochen virdrun eng Akkrediatiounsunfro stellen.
Oder eben eng Persoun kennen, déi en Schlessel fir den Hannerangang huet.

Den botaneschen Gaart vun Marseille ass net immens grous, mee en huet eng net kleng Sammlung vun Pflanzen, déi virun allem dem letzebuergeschen Spektateur net geleffeg sin. Wann ech een botaneschen Gaart zesummenstellen dirft, geif ech och eng Sammlung vun psychoaktiven Pflanzen unleen, fir daat all déi Drogenverreckt kéinten kommen an sech just missen verhaalen, wéi all déi komesch Pflanzen geifen ausgesin. Fir se dann an de Bësch sichen ze goen an durno un enger Iwerdosis ze stirwen oder sech d’Hänn ofhaken.
Ausserdem héiert sech „An eisem botaneschen Gaart hu mir eng Sammlung vun psychoaktiven Pflanzen“ vill méi cool un wéi wann eng Sammlung vun Palmen huet.
Och wann Palmen heinansdo komesch Ausmoss an Formen kennen hun, vun denen nie een Mënsch geduercht hätt, daat et Palmen wieren.

Eng vun den Attraktiounen am botaneschen Gaart vun Marseille ass den chineschen Gaart. Den ass nämlech net um Schreiwdesch vun engem Marseiller Gaardeningenieur entstaanen, mee effektiv an China, genauer an Shanghei.
Et muss en wëssen, daat Shanghei mat der Staadt Marseille „jumeléiert“ ass. Ech hun nie genee verstaanen, waat daat heescht, wann zwou Stiedt matneen verbriddert oder verschwestert sin, mee an desem Fall huet et offensichtlech geheescht, daat se een dem aaneren en Gaart schenken.
Et muss en allerdengs och wessen, daat zu Shanghei 2010 déi nächst Weltaustellung ass. Op enger Weltaustellung gin emmer immens grous Gebaier fir „eng kuerz Zait“ opgeriicht, fir daat technescht Können vun der enger oder aanerer Natioun ze beweisen. Esou zum Beispill den Eifelturm zu Parais oder d’Biosphäre zu Montréal. An dem Fall hun des Gebaier eischter d’Onfähegkeet vun denen jeweilegen Natiounen bewissen, eppes wéi ugekennegt ofzerappen.

Op alle Fall huet Shanghei all sengen „jumeléierten“ Stiedt en chineschen Gaart geschenkt. Irgendwann ass zu Marseille en Fliiger geland mat engem klengen Trupp vun chineseschen Spezialisten an Materalien, déi just een Ziel haaten: En Gaart mat Pagode, Koi-Karfpen an allem chineseschen Schnickschnack innerhalb vun drai Méint opzebauen.
Angscht a Schrecken sin opkomm, wéi ech duerch den rouegen Gaart getreppelt sin, d’Koi-Karpfen ungekuckt hun an mir op een mol kloer ginn ass, wéi effektiv déi chinesch Propagandamaschinerie dach ass, daat se et färdeg brengen, innerhalb vun drai Meint esou eppes gigantesches opzeriichten, waat net nëmmen gudd ausgesait, mee och nach sain Propagandazweck voll an ganz erfëllt.
Wieder ass et gaangen laanscht eng wonnerschéin Zär aus dem 19ten Joerhonnert, déi awer schon sait e puer Joer eidel steht, well irgendeng heich Persoun et net angesait, wiesou en esou eppes aales soll erhaalen. Och héi hun meng zwee aal Bekannter Angscht a Schrecken net laang op sech waarden geloss.
Wiesou därf Shanghei en giganteschen Propagandagaart bauen, mee eng duerchaus erhaalenswärt Zär ged einfach verkommen geloss?

Durno sin mir an eng modern an offensichtlech funktionéierend Zär gaangen, déi vun baussen esou ausgesin huet, wéi wann se graadesougudd eng Fliggerhaal hätt kéinten sinn. Op alle Fall waar keen frendlecht Scheld drop, daat een zum Erangoen angelueden huet. Ech hu mech gefroot, op esou en subpotimalt Ausgesin an Beschelderung net vlaischt zu eischter schlechten Besucherzuehlen féiert.

Op alle Fall waat déi Zär nach vill méi waarm wéi daat esouwiesou schont ziemlech waarmt Marseiller Klima an sollt d’Vegetatioun vun Südafrika duerstellen. Ech kennen mech mat Südafrikaneschen Pflanzen net esou gudd aus, dofir kann ech dozou naischt soen, mee verschidden Pflanzen hun gewierkt, wéi wann se eischter aus den Kulissen vun engem Science-Fiction geklaut wieren wéi vun sossentzwousch.

Erem dobaussen ukomm, haat ech déi eischten Kéiher d’Gefill, et wier nawell ziemlech frësch zu Marseille, waat natirlech decke Kabbes waar, well et waar nach emmer esou bedreckend waarm wéi de Recht vum Daag, an daat enzegt logescht wier gewierscht, sech eenert een vun denen groussen exoteschen Beem ze leen an eng Siesta ze haalen.

Wéi esou oft, wann en eigentlech Pflanzen kucken soll, déi an engem Wéiher stinn, kuckt een d’Fesch, d’Fräschen, Mouken an Deckelsmouken, déi an dem Wéiher rondremschwammen amplaatz sech op déi secherlech net onintressant Pflanzen ze konzentréiren.
Aanersaits huet jiddereen schon Algen gesin an déi meescht Leit verbannen net graad immens positiv Erennerungen mat glischtegen glibberegen Wasserpflanzen, déi engem um Strand entgéint geschwommen kommen. Mee et muss en bedenken, daat Algen och – zum Beispill an Japan – een wichtegt Liewensmëttel sin, déi nët nemmen beim Sushi zum Ansaatz kommen.

Irgendwann sinn mir dunn wéider bei déi medzinesch Pflanzen getreppelt. Ech hun mer erwaard, daat op manst e puer psychoaktiv Pflanzen drenner wieren, well och wann am botaneschen Numm „officinalis“ fir eng medizinesch Wierkung oder Notzung steht, esou ass fréiher „medizinesch“ dach oft anescht interpretéiert gin wéi daat haut de Fall ass.

Den Gaart mat den medzineschen Pflanzen waar Kierperdeeler no gedurdnet, dh. et gouf een Eck mat Pflanzen déi géint Reckwéih hellefen, een Eck mat Pflanzen fir Liwerwéih an och een fir den „Systeme nerveux“. An do stoung en ziemlech groussen Strauch mat groussen, mauven Blummen, déi wéi eng Anluedung fir all Insekten do houngen.

Ech hun mol een Mann kannt, den emmer erem betount huet, daat et sech bei Blummen em Geschlechtsorganer geif handeln. Wann een senger Frendin also geif Blummen schenken, geif en hier eng Buquet Geschlechtsorganer schenken. Waat dorunner esou schlemm sollt sinn, haat ech nie verstaanen. An mengem iwerdréinten Kapp huet daat direkt d’Visioun vun enger vun Pflanzen beherschten Welt ausgeléist, an där sech Monsterpflanzen geigensaiteg Buqueten mat Déirengeschlechtsdeeler schenken. Heinsdo komesch, waat en als jonk Persoun alles esou geduercht huet.

An graad an dem Moment, wou ech d’Wuert „Insekten“ geduercht haat, ass en gigantescht Exemplar vun der Gattung op eis zougeflunn komm. Op manst 8 cm laang, schwaarz mat e puer gielen Punkten an d’Ongeféiher Form vun enger Harespel.
Wou mer schon bei Gedanken an Witzer sin, déi ech als Kand haat: Als Kand hun ech den Witz „Madamrespel“ als Geigendeel zum „HerrRespel“ immens witzeg fonnt. Haut wonneren ech mech just nach, waat ech fir en komescht Kand waar.

En kuerzen Bleck huet verroden: Den Strauch, den ech virun e puer Sekonnen nach bewonnert haat, waar voll mat giganteschen Insekten, déi geradesougudd aus der Austellung „Megabugs“ (1995 zu am Kader vum deemolgen Kulturjoër zu Lëtzebuerg) entsprongen hätten kéinten sinn.
Et ged eng einfach Regel, waat Insekten ungeht: Ech fannen se interessant an deelweis och faszinant, esou laang se net méi laang wéi meng Hand sin oder net op mier setzen. Wann ech déi gigantesch … Härespeln hannert enger Scheiw gesin hätt, hätt ech wahrscheinlech „cool“ geduercht, mee esou eppes grousses well een net onbedengt „in freier Wildbahn“ gesin.

Virun allem dann net, wann een déi Déiren net kënnt an doweinst unhuelen muss, daat se wahrscheinlech furchtbaar agressiv sin an bei der klengster Stéierung mat hirem op manst 5 cm laangem Stachel op een lass gin.

Angscht a Schrecken haaten mech. Waat geif passéiren, wann déi gigantesch Insekten geifen ungraifen? Geif meng schon relativ matgehollen Krankenkeeskaart, mat der ech mech eng Kéiher iwert déi dänesch Grenz geschmuggelt haat, och Insektenstechlächer vun 5 cm Duerchmiesser an der Haut ofdecken? Wiesou gouf et keng psychoaktiv Pflanzen am dem botaneschen Gaart héi? Waat géingen d’Chinesen zu Shanghei „fir kuerz Zait“ bauen an durno nie méi ofrichten?

Daat enzegt, waat lo nach bliwen ass, waar d’Flucht duerch déi hennescht Dier vum botaneschen Gaart vu Marseille…

Download audio file (angschtaschrecken71.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op enger Insel virun Marseille

Am Fong sollten just d’Direkteren vun den verschiddenen Direktiounen, also den Gemengerservicer vun der Gemeng vun Marseille un der Visite deelhuelen. Déi hun hier Beamten mat angelueden, an déi hun erem mech mat angelueden. Esou koum et, daat main Numm op enger Lescht stoung an ech quasi en gellenen Ticket fir d’Fähr, déi extra fir eis reservéiert waar, kruut.

Virun Marseille ged et eng ganz Rescht vun Inselen déi zum Groussdeel relativ onbewunnbar sin an daat och meeschtens sin. Eng vun denen Inseln ass d’ Île d’If, wou d’ Châteaux d’If drop steht. Weem daat naischt seet, den kann sech jo em Chreschtdaag eng vun denen selleschen Verfilmungen vum Christophe Dumas sengem Roman “Le Compte de Monte Christo” ukucken an rausfannen, waat ech dann elo gemengt hun.

Mee ech sollt net een ehemolen Prisong besichtegen, mee eng ehemoleg Clinique. Déi hun se fréiher gebaut, fir d’Leit do an Quarantän ze setzen, falls se irgendeng Krankheet haaten, déi e bessen méi unstichend an/oder geféierlech waar wéi de Schnapp.

D’Fähr haat e bessi mat dem staarken Wand ze kämpfen, den fir eng retsch vun heigen Wellen gesuergt huet. Ech hun bei Turbulenzen an der Loft an am Wasser emmer déi selwescht gesond Anstellung: et ass eng gratis Achterbunn. Allerdengs wees ech nie, wéi déi aaner Leit denken an virun allem kann een jo nie wessen, wéi fest de Mo vun der Persoun ass, déi nirwt engem setzt. Et leeft een also Gefohr, op d’Feiss gekatzt ze kréien.
Ausserdem ass et schon … beandrockend, wann d’Wellen andauerend geint déi dann dach relativ denn Fenstern schloen an een erklärt kritt, waat een muss maachen, fir net séikrank ze ginn.

D’Gemeng vun Marseille huet hieren Beamten alleguerten en portablen Telefon kaaft, fir den Dengschtansaatz eben. Daat flott dorunner ass, daat se alleguerten ze ereeschen sinn. Den Nodeel dovunner ass, daat se alleguerten déi selwescht Standartschell angestallt hun, déi ziemlech dämlech klengt. Angscht a Schrecken waar och op deser Fähr. An si wollten net op d’Ìle d’If den Graf vun Monte Christo besichen goen, mee och sie waaren op de Wee op déi Besichtegung vun der ehemoleger Clinique.

No der Scheffsfahrt, déi mir iwregens iwerstaanen hun, ouni daat irgendeen mir op d’Feiss gekatzt huet, ass et dunn mat engem klengem Touristenzichelschen Richtung Schlass gaangen. Net, daat een net hätt kéinen déi 20 Minuten zu Fouss goen, mee et ass jo souvillmol méi flott, wann sech heich Gemengenbeamten an gewiehlte Lokalpolitiker sech an en vill ze enken Touristenzichelschen drecken, fir dann iwert eng krichsgefaangenähnlech Lautsprecheranlaag e puer Erklärungen zur Insel ze kréien. Ween och emmer sech daat ausgeduercht haat, en haat endweder en gudde Senn fir Ironie oder en eng extrem komesch Unsicht vun der Realitéit.
Main Gefill huet mir gesoot, daat et wahrscheinlech Leider daat zweet waar, waat d’Dosis vun Angscht a Schrecken verdubelt huet. Waaren esou aal Ruinen eigentlech net d’Lieblingspillplaatz vun Drogenverreckten, Autosklauerten an Leit, déi sech als Elfen verkleeden?

Bei der Clinique ukomm, hun ech virdeischt mol festgestallt, daat een d’Leit zwaar op eng Insel gescheckt huet, fir do un Krankheeten wéi der Pescht, Cholera, Lepra an aaneren mat Antibiotika an soss bellegen Medikamenten heelbaren ze stirwen, mee op manst konnten se daat do mat Stil maachen. D’Runinen vun der Clinique hun duerchschéinen geloss, daat dat ganzt fir déi deemoleg Verhältnisser eng Aart Club Med waar. An domadder fir vill Kranker wahrscheinlech eng dramatesch Verbesserung vun hiren Liewensemstänn. Ok, wahrscheinlech just esou laang, bis se sech mat denen aaneren 23 Krankheeten vun der Insel ungestach haaten an net emol main fiktiven medizineschen Held, den wéi en Gebai heescht, se hätt kéinten retten kennen.

Normalerweis ged een bei esou Virstellungen jo virdeischt mol begreisst an muss sech méi oder manner laang Rieden unhéiren. Héi waar daat ganzt anescht. Et gouf en Buffet mat ongeféiher 6 verschiddenen Zorten Chips an soss Knabberéien an op manst genausouvill verschidden Appteratifen, un denen sech natirlech direkt staark servéiert gin ass. Wann een an der Stadt vum Pastis ass, därf een net erwaarden, daat d’Leit Waaser drenken.

Nodeem jiddereen een oder zwee Glieser Aperatif erof haat, sin mer dun an en klengen Raum geruff gin, an dem et angenehm kill an daischter waar. Verschidden Leit sollten verschidden Deeler vun dem Projet virstellen. Wéi emmer, wann Leit onofhängeg vunneen computergesetzten Präsentatiounen erschaffen, wiederhuelen se op manst 30% vum dem, waat déi aaner Leit och soen.
Ausserdem schengt et zu Marseille eng immens komesch Virleif zu der grausamer Schreft “Comic Sans” ze gin, déi net nemmen menger Meenung no en Verbriechen un der Typographie ass.

Angscht a Schrecken sin méi grouss gin. Offensichtlech ass héi einfach mol drop lass renovéiert ginn, ouni genee ze wessen, waat herno aus der fresch renovéierter Clinique soll entstoen. En Kultuzentrum waar d’Idee, déi emmer erem opgetaucht ass. An ebenfalls verdächteg oft ass vun “Marseille 2013” geschwaat gin. Marseille huet seng Canidature gestallt, fir europäesch Kulturhaaptstadt fir d’Joer 2013 ze gin. Esou wéi Letztebuerg et 2007 waar, just eben ouni bloen Hierscht. Vlaischt huelen se zu Marseille jo daat blot Pastisglas oder esou eppes.

Den Problem bei dem ganzen waar folgend: Et sin un sech keng Souen do, fir daat ganzt bis 2013 ze realiséiren, et de Projet ass awer emmer an Hibleck dorobber virgestallt gin. Eng interessant Strategie, déi esouguer kéint opgoen, wann et genuch Pastis gouf.

Meng Begleedung huet mech op een Deel vun der Insel bruecht, den net esou flott ausgesin huet. Virdeischt mol ass daat ganzt keng greng Insel, mee eischter eng Aart Wüst oder Stepp mat weinegen Pflanzen déi dem Klima iwerhaat gewues sin. Dann gouf et nach Bunkeranlaagen aus dem zweeten Weltkrich. Echt Nazibunker aus bronggroem Betong op enger Insel virun Marseille. Ween hätt daat geduercht?
Angscht a Schrecken haaten mech. Kuerz virun Marseille gouf et eng Insel mat aalen Nazibunkern, Ruinen vun Cliniquen déi einfach esou aus Spass un der Freed erem opgebaut gin an wahrscheinlech waar daat ganzt eng Heichbuerg fir Drogenverreckter an Elfenmederscher.
Daat enzegt, waat lo nach gehollef huet, waar d’Flucht mat enger speziell zu desem Zweck gelounter Fähr…

Download audio file (angschtaschrecken70.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken zu Marseille

Ech muss gestoen, dat ech do net onbedéngt eng Ausnam sinn, awer och vilaischt just, well ech léiwer Schweessen wéi fréieren. Obwuel ech mech iwwert déi zwou Saachen ëmmer gären beschwéieren.

Ech hu den Nuetszuch an de sonnegen Süden geholl an sinn also irgendwann fuerchtbar fréi moies an enger vun deenen gréissten Stiedt vun Frankräich ukomm. Wann een fir fënnef Woch fiert, peckt en och ëmmer esou vill wéi méiglech an, och wann een ganz genee weess, dat een heiansdo wäschen wäert mussen. Esou hat ech also gefillten 45 Kilogramm Gepäck, an hu verweifelt no irgendengem Schëld fir den Notransport gesicht. Esou eppes gëtt et ob der Marseiller Gare awer net. Ech hu schon missten hoffen, dat den Wee an den Metro den richtegen wier, soss hätt ech ni en Kaart mat dem Verkéihersnetz drop fonnt.

Angscht a Schrecken waren also och an der Provence präsent. An ech hat gemengt, ech hätt lo 5 Wochen quasi Vakanz, moies, wann et nach relativ kill ass, e bëssi schaffen an fir de Recht d’ Liewen an d’Sonn geneissen? Wait gefeelt, allem Unschain no.

Ech sollt am Studentenwunnheem um Campus “Luminy” wunnen. Den wier anscheinend direkt beim Mier, hat ech gezielt kritt. Vir deen Deel net ze spannend ze maachen: Wann een “et muss en virdeischt 30 bis 40 Minutten duerch en Naturschutzgebidd mat gutt 100 Meter Héichtenënnerscheed bis zum Mier lafen” no beim Mier läit, dann läit de Campus no beim Mier.
Den Bus, een vun deenen éischten den Sonndes moies gefuer ass, war zimlech voll mat Leit, déi offensichtlech net just eréischt opgestanen waren mee éischter lo schlofen goen wollten. Een Trupp Vollerten ass mat mir bis bei de Campus gefuer, wou ech meng gigantesch Valise een Hiwwel erop gezunn hunn an de Schlëssel fir mäin Zëmmer krut.

Dat huet sech dunn als een Kabuff vun ongeféiher 3 op 1,5 Meter eraus gestallt. Ech weess, dat et an Japan vill Leit ged, déi hiert ganzt Liewen laang ënner esou Konditiounen verbréngen. Mee éischtens ass Marseille net Tokio an japanesch Kabuffaparementer hunn trotz dem meeschtens een eegenen Buedzëmmer an Kacheck, wat bei mir gefeelt huet. Dës Reim waren gedeelt an hunn och esou ausgesin, wéi wann 20 Studenten vun engem Stack se ëmmer géifen benotzen. An se dann verloossen. Esou wéi se grad waren.

Als Gonzojournalist muss een sech mat esou Saachen och heiansdo zefridden ginn. Et kann een net ëmmer erwaarden, dat irgendeen Idiot d’Spesen fir en 5-Stären-Hotel ouni nozedenken bezillt. An wann een eben just eng gewess Zomm fir 5 Wochen zu Marseille ze hausen an ze liewen kritt, muss en kucken, fir mat der eenz ze ginn. Et gëtt jo schliisslech schlëmmer Saachen.

Den éischten Daach hunn ech geschlof an probéiert, een fräien an oppenen Hotspot ze fannen, wat zu Marseille eng kleng Onméiglechkeet duerstellt. Herno sollt ech eraus fannen, dat et um Campus eng Hütt ged, an der e puer Geeks dran sëtzen, déi den ganzen Daach World of Warcraft spillen an sech nirewenbai och nach dorëms këmmeren, dat de Recht vun de Studenten hir Emails checken an mat hirer Famill chatten oder skypen kennen. Relativ komesch Gesellen, mee am groussen an ganzen awer dann dach harmlos. Obwuel ech se net an der Sonn, wäit wech vun engem Computer wéilt gesinn. Dat wier wahrscheinlech een zimlecht ellent Bild. Computerlos Geeks sinn wéi Junkies op Turkey. Just ongeféier draimol esou schlëmm, well se meeschtens nach eng ganz Rëtsch onverbrauchter Energie an sech droen, déi se an hirer Rage all op een mol kennen lass ginn.
Wat géif passéieren, wann d’Internetverbindung géif ausfaalen? Wat géif den Trupp vun heichgradeg süchtegen Geeks op een mol ouni Connectioun géif do sëtzen? Géifen si probéieren hiert Spill an déi real Welt ze bréngen an wahlos iergendwellech onschëlleg Gonzojournalisten ungraifen, déi grad hir Mailen gecheckt hunn?

Dat erënnert mech un eng Persoun, där ech eng Kéier an enger Schoul begéint sinn. Et war en ganz normalen Daach, relativ sonneg. An do ass op een mol en Medschen an voller Elfen-Montur laanscht getrëppelt. Liederen Broschtschutz, Emhang, stilecht Stiwwelen, en Haar vun enger Kou fir draus ze drénken, asw. Mir ass de Mond op stoe bliwwen an meng zwee al Bekannten Angscht a Schrecken sinn dran gesprongen. Vilaischt war et jo och WIRKLECH eng Elf gewiescht an net nëmmen enkt méi oder manner harmlos Verréckt, wat Spaass drun hat, sech ze verkleeden?

Wéi ech de Leit gezielt hu, ech géif 5 Wochen op Marseille goen, krut ech bal ëmmer ze héieren, dat dat eng Gangsterstaadt wier an ech op passen misst, soss kritt ech alles wat ech bei mir hätt geklaut.
Mir war scho kloer gewiescht, dat Marseille net Lëtzebuerg ass, mee et ass eben och net Chicago. Op passen ass also OK, mee ëmmer an éiweg Angscht hunn, dat ass net menges. Ech hu schon ze vill Angscht a Schrecken erliewt, fir un Paranoia ze gleewen.

Mee schon den drëtten Daach vun mengem Obenthalt sollt ech gesinn, dat et eben net ëmmer esou einfach ass. Ech si, ganz menger Missioun entspriechend, duerch een Gebitt gefuer, wou ausser den “Voitures de Service” keen däerf fueren, krut hei an do e puer Erklärungen geliwwert an hunn den herrlechen Ausbleck op Marseille an op d’Mier genoss.
Abemol hunn mir en Motorad an en Auto virun eis gesinn.

Déi haten natierlech näischt an dem Gebitt ze sichen, dofir huet mäin Chauffer Gas ginn. Stepps ass duerch d’Luucht geflunn an den Auto virun eis huet Vollgas ginn, d’Motorad war schnell fort.
Bei der nächster Kéier huet den Chauffer vun dem schwaarzen Auto den Kropp gezun, ass aus dem Auto gesprongen an fortgelaaf.
Angscht a Schrecken haten mech. Dat war also offensichtlech en geklauten Auto. Dat war och zimlech offensichtlech den gewiescht, den en geklaut hat. Wat géif lo passéieren? Géif hien mat sengem Motorradfrend zeréckkommen an eis an eng Schéisserei verwéckelen? Géif den Auto aus engem mysteriéisen Grond explodéieren? Hat de Rastamann eppes héimadder ze dinn an d’Male war voller heichgeféierlecher psychoaktiv Drogen?

Mir hunn d’Police geruff. Déi ass iwwer eng Stonn laang net kommen. Wéi mir nogefroot hunn, hunn se eis gesot, momentan wieren zwou Schéissereien zu Marseille an dowéinst kéinten si momentan net kommen. Mir sollen einfach alles esou loossen, wéi et wier.

Owes hunn ech am Metro gesinn, dat do alles vun Polizisten an esouguer vun der Arméi bewaacht war, déi mat hiren Maschinnegewierer do stoungen an op gepasst hunn, dat keen ouni gültegen Ticket an de Metro géif klammen, oder esou.

Angscht a Schrecken haten mech. Hei war ech, 5 Wochen zu Marseille, iergendwou an der Provence beim Mier, zwëschen geféierlechen Autosklauerten, Drogenverreckten am Bus, computersüchtegen Geeks an ëmmer ënnert der béiser provenzalecher Sonn, déi net nëmmen eng ganz speziell Vegetatioun hervirbruecht huet, mee och nach d’ Tendenz huet, ouni Gnod op een ze schengen an ganz normal Beweegungen wéi Ootmen zu enger ustrengender Saach ze maachen, déi engem den Doudschwees aus goen loossen.
Wat géif mir alles passéieren? Géif ech iwerfall ginn? Géif ech vun der Organmafia ausgeweidet ginn? Wat géif passéieren, wann de Rastamann spatz kritt, dat ech dobäi war, wou säin Lieferant säin Auto verluer huet? An virun allem: Ween war dat Elfen-Meedchen?

Dat eenzegt, wat elo nach bliwwen ass, war d’Flucht. Un d’Mier, zum Beispill…