Download audio file (angschtaschrecken131.mp3)
mp3

Mä ech erzielen d’Geschicht am Beschte vu vir un:
Als Gonzojournalist sinn ech natierlech fir esou Musek-Visuals-interessant-Architektur-Kombinatiounen empfänglech. Dowéinst hunn ech mech op de Wee gemaach. Mam Bus op de Kierchbierg kommen, dat war an ass nach ëmmer eng Lotterie, well vun deene gefillten 10 Linnen, op deenen „Kierchbierg“ steet, fueren der villäicht 2 dohinner, wou een hi well. Ech sinn also bei der europäescher Investitiounsbank erausgeklommen. An du bei de MUDAM getrëppelt. De Kierchbierg ass nach ëmmer eng Baustell. Mëttlerweil ginn et nieft Büroen do och Caféen an Geschäfter. Iergendwann komme vläicht gescheit Leit drop, dat een do och kéint Wunnenge bauen, sou dat net jiddereen ëmmer mat komesche Buslinnen dohinner fuere misst.

Virum Mudam stinn e puer Beem, an deene Lautsprecher houngen. Ech duecht e Moment: ass et dat lo schonns? Et ass allerdéngs zimlech cool, sech duerch esou een mini Park ze beweegen an dobäi Computerspillähnlech Musek ze heiren. Ech mengen domadder keng Gameboymusek, mä déi opwenneg, vun 2.klassege Symphonieorchesteren agespillt Computerspillmusek.

„Become a MUDAMi“ begréisst mech dat Gebai, dat a mengem Pass op all Säit gedréckt ass. MUDAMi, dat klengt e bëssen wéi mäin Nonumm. Kuerz denken ech driwwer no, ob ech dem Mudam eng Kooperatioun oder eng Klo soll undréinen, mä ech verwerfen de Gedanken dann erëm.

Op enger Art Scheiterhaufen stinn eng Hellewull Vullenhaisercher. Dat gesäit impressionant aus. Drënner läit Stréi. Ech denken, dat Stréi ass extrem wichteg, well doduerch richt et an dem deieren Musée wéi an engem Stall. An dat mëscht aus eppes, wat een och mam Liewenswierk vun engem Messie hätt kéinte verwiesselen, Konscht.

Den Evenement selwer war zimlech louche. Also, d’Musek war wierklech gutt. „Alice in Knrrtzzland“ war den Titel an deen huet gutt gepasst. Och d’Visuals waren interessant, virun allem ass de Publique ëmmer erëm drop opgetaucht. An déi zwou Saache wiere jo cool gewiescht.

Se wieren och nach an engem „en ass esou deier gewiescht dat en an de Pass muss“-Musée cool gewiescht. Wier do net de Publique gewiescht. Gelangweilt Banker, bei deene mer oppasse sollten, dat se net eng lëtzebuergesch Adaptatioun vum Bret Easton Ellis sengem „American Psycho“ produzéieren. Hipp Konschtleit, déi entweder sou zougedröhnt waren, dat se näischt vun der Musek matkritt hunn oder esou hipp an cool waren, dat se keng Gefiller hunn dierfe weisen.

Iergendwou am Keller vum Mudam hunn Angscht a Schrecken op hirer grousser Uergel vun der Panik gespillt. Dat Leide war hiert doheem. Am Mudam sinn d’Poser-Idealer vun der ech-wier-esou-gären-eng-Groussstadt-Lëtzebuerg mam béierlech-ländlechen Hues-de-schon-héiren openeengestouss an hunn eng ideal Atmosphär fir meng zwee al Bekannte geschaf. Grad de Mudam! Och dat huet wéigedoen.

E läschte Bléck op Leit, déi sech Mullen als chic hors-d’oeuvre servéieren hu loossen.
Angscht a Schrecken hate mech.

Dat eenzegt, wat lo nach gehollef huet, war d’Flucht. D’Flucht an komesch italienesch Restauranten an philosopesch Gespréicher iwwer Lëtzebuerg.

Nach méi gescheit Leit soten: Lo kucke mer mol, wat déi Jonk selwer wëllen. An déi Persoun huet den Telefon geholl an huet rondrëm telefonéiert. Esou, wéi een dat an der gudder aler Zäit gemaach huet. Well deemools, 2004, do haten d’Leit et nach net all esou mat Email …

Download audio file (angschtaschrecken121.mp3)
download mp3

Op enger Reunioun hu sech dunn ronn 10 Leit fonnt, déi bei dem Jugendmagazin matmaache wollten. Dat war am Summer 2004. Deemools hunn ech och meng bescht Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, kenne geléiert. No engem Gehierstuerm ass eraus komm, dat mir alles wollte maachen, am beschten direkt.

E puer Woche méi spéit stoung ech mat menger beschter Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, zu Dikrech op engem Concert mat dem wonnerbaren Numm „Newcomers on Stage“ an hunn jonk, méi oder manner talentéiert Museker a Musekerinne mat vill ze philosophesche Froen irritéiert. Mir hate geduecht, et wier ze blöd, Froen ze stellen, déi si géife verstoen an Museker a Musekerinne wiere jo souwisou alleguerten déif philosophesch Mënschen an hätten Äntwerten op Froe wéi „Personifizéiert Musek!“ prett léien. Dat ganzt hu mir mat urale Minidiskrecordern opgeholl. An och op engem Minidisc geschnidden. Ween jee probéiert huet, op engem Minidisc ze schneiden, weess, wat fir eng onheemlech Fummelei dat war. Ween net méi weess, wat ee Minidisc ass, deem soll gesot sinn, dat Angscht a Schrecken och schon deemools ni wäit waren.

Well dat mat den Museker an der Philosophie net esou gutt geklappt hat, hunn ech selwer eng philosophesch Rubrik gemaach. Si huet „Rebellen am Dschungel“ geheescht an ech hunn doranner doriwwer philosophéiert, dat d’Leit nolauschteren, wann een „Sex“ um Radio seet.
SEX! FECKEN! SPERMA!
Gesitt der? Funktionéiert och nach am Joer 2010.

Ausserdeem gouf et eng Reportage iwwert eng Zirkusschoul zu Lëtzebuerg. Enges Samschde Moie ware mir an eng Turnhal iergendwou am Speckgürtel rondrëm d’Staat gefuer an hunn Kanner an hier Pappen interviewt, déi Zirkuskonschtstécker geübt hunn. Beim Lauschtere vun den Interviewen hu mir dunn kräfteg iwwert Familljeverhältnisser vun deene Leit diskutéiert. Angscht a Schrecke waren och hei ni wäit.

Ee Numm hu mir och gebraucht fir eis Sendung. Ech hunn Crumble virgeschloe. Net, well de Numm esou super fonnt hätt, mä well ech op engem Graffiti-Grill een Crumble giess hat. De Crumble hat mir esou gutt geschmaacht, dat ech gesot hunn: „Dat wier dach ee gudden Numm fir eng Sendung!“. Dobäi ass et da bliwwen. De Virschlag, deen ech besser fonnt hunn, war „Fabula“. Crumble huet sech awer duerchgesat. Schmaacht ebe besser.

Den 6. Dezember war et dunn endlech esouwäit. Mir haten den Weekend virdru mat aller Méi eng Sendung aus deene verschiddenste Reportagen a e bësse Musek zesumme gebastelt. Iergendwéi hate mir vergiess, dat een vläit och dertëschent e bësse Moderatioun misst hunn, mä ëmmerhin hate mir eng Sendung. Wéi déi dunn um 4 Auer gelaf ass, souz ech mat menger beschter Frëndin, déi de Nolauschterinnen net onbekannt ass, am Zuch an mir hunn per Handy de Radio gelauschtert. Dat goung deemools schon! E bëssen huet et sech ugefillt, wéi ee Kand ze kréien. Net dat ech wéisst, wéi et sech géif ufillen, ee Kand ze kréien.

E puer Wochen drop hunn ech dunn meng éischt Livesendung an de Sand gesat. Eist Team ass méi kleng ginn, mä mir hunn motivéiert dorunner geschafft, dee beschte Radio-Jugendmagazin am Land ze ginn. Am Fong ware mir dat schonns, well et gouf jo soss kengt. Wann een sech einfach Zieler setzt, erescht een se och méi séier.

An der Zäit gouf et ëmmer erëm Gerüchter iwwer Reportagen, déi gemaach sollte ginn. Esou ass zum Beispill eng Reportage iwwert ee Kënschtler, dee Cravatten aus Holz mëscht, ëmmer erëm ugekënnegt ginn. Bis haut hunn ech déi Reportage net héieren, mä ee klengen Deel vu mir wäert ëmmer nach dorobber an géif déi Reportage gären héieren.

Iergendwann hu mir och Spezialsendungen gemaach. Esou hunn sech zwou Mataarbechterinne méintelaang op eng Spezialsendungen zum Thema Educatioun virbereet. Am Fong hu mir ëmmer nëmmen Spezialsendungen iwwer Educatioun gemaach. Villäicht louch dat och dorunner, dat een als Lycéesschüler_innen net onbefaangen mat dem Thema ëmgoe kann?

Eng weider grouss Saach waren Table-Ronden. Eng Kéier hu mir eng Table-Ronde iwwer Fräiräim zu Lëtzebuerg gemaach. Et gouf deemools fir kuerz Zäit de Schapp, een autonomen Zentrum. Deen sollt dunn ofgerappt ginn an mir hate Politiker agelueden. Déi sinn ze spéit komm an hunn amplaz iwwer Fräiräim iwwer sangend Kanner um Chrëschtmaart geschwat. Trotzdem hu mir iergendwéi 2 Stonnen Diskussioun gefëllt.

Angscht a Schrecke komme bei mir op, wann ech bedenken, dat ech klenge wéi de Bop, deen aus dem Krich erzielt. Deemools hu mir iwwregens missen 30 Kilometer hin an zeréck op de Radio goen. Duerch de Schnéi. Buerféiss. Mat enger Bandmaschinn um Réck.

6 Joer Crumble, dat ass schon immens. Alles Guddes fir de Gebuertsdag, du auditiven Stréiselkuch.
An domadder vu Wien zeréck an d’Rue de la Boucherie.

Um Enn vum Kulturjoer hunn se dunn erausfonnt, dat de Buedem ënnert de Rotonden gëfteg wier an keen méi dohinner dierft. Genee esou gëfteg war och den bloe Schampes, deen elo net méi däerf gedronk ginn. Dat eenzegt, wat also nach bliwwen ass, waren blo Hirschen, déi keen wollt an en Café an deen keen huet dierfen eran …

Download audio file (angschtaschrecken120.mp3)
mp3 download

Also hunn se de Café einfach op enger anerer Plaatz erëm opgebaut. Am CarréRotondes. A genee do, net wäit wech vun der berühmt-berüchtegter Hollerescher Stross (cf. Episod #5) sollt een Elektro-Concert sinn.

Lo ass elektronesch Musek een vast Feld, an et ass schwiereg ze definéieren, wat dann elo wat fir een spezielle Genre ass. Besonnesch dann, wann een net esou an der Musek doheem ass. Fir Experten ass et vläit keen Problem, dat alles auserneen ze halen, mä ech di mir do oft schwéier. Dofir gëtt et eng international gonzo-journalistesch Konventioun: wann et gutt klengt, gëtt et „Elektro“ genannt. Leider hält sech net all Mënsch dorunner, heiansdo gëtt Elektro och mat „c“ geschriwwen, genee wéi se fréier Tekkno mat „k“ geschriwwen hunn. Je méi „k“-en den Tekkno hat, je méi haart war een. Fir kuerz een Vertrieder vu schlechter elektronescher Musek ze zitéieren: „I feel hardcore.“

Wéi mir virum Exit ukomm sinn, huet eis schon eng Mataarbechterin vun Graffiti, de Jugendsendungen um Radio ARA, gewénkt. Ech hunn mäin üblechen Sproch lassgeloss.
„Et kann ee jo néirens higoen!“
An dat ass wouer. Et kann een zu Lëtzebuerg effektiv néirens higoen, ouni lauter Leit ze begéinen, déi ee kennt. Heiansdo ass dat flott, meeschtens sinn awer och Leit drënner, déi een éischter net wéilt gesinn.
D’Mataarbechterin vu Graffiti huet gezielt, et hätt Yoga am Mudam gehat, dofir wier et elo hei. Dat muss en sech mol virstellen, Yoga am Mudam. Do setzen dann Leit wéi den Kommissär Balzer an lackere Kleeder zwëschen moderner Konscht an maachen komesch Übungen. Wisou een dann um aneren Enn vun der Staat optaucht, hunn ech net verstanen. Et huet wahrscheinlech eppes mat schlëmmen psychoaktiven Drogen ze dinn. Angscht a Schrecken stoungen och virum Exit an haten Loscht, wéi wëll op Tekkno ze danzen. Tekkno mat 15 „k“ geschriwwen.

Mir haten net net nëmmen ee Stoff-Lemur dobäi, deen meng bescht Frëndin, dat de Nolauschterer net onbekannt ass, op de schéine Numm „Wurstfachverkäuferin“ gedeeft huet, mä och 2 Liter Wodka-Sprite-Mix a Plastiksfläschen, de mir schnell hu missen drénken, iert mir konnten era goen. Während dems krute mir d’Geschicht vum Antonov, enger Kaatz mat Blosenentzündung gezielt an hunn driwwer raisonnéiert, dat et fir den technologeschen Fortschrëtt Schued ass, dat de kale Krich eriwwer ass.

Endlech dobannen ukomm hu mir gemierkt, dat guer näischt lass war. Een gelangweilten DJ huet langweileg Musek opgeluecht. Et souzen e puer Hipster rondrëm an hunn gelangweilt dra gekuckt. Mä dat maachen Hipster jo ëmmer. Et ass een net hipp, wann een net gelangweilt dra kuckt, och wann een am léifsten vu Freed jäizen wéilt.

Iergendwann ass de Concert dunn och lass gaangen. Meng bescht Frëndin, dat de Nolauschtererinnen net onbekannt ass, huet mat sengem Frënd an der Wurstfachverkäuferin Walzer gedanzt. Ob den Elektro. Soss stoungen d’Leit just rondrëm an hu probéiert méiglechst cool auszegesinn. Et ass komesch, ewéi wéineg op Concerten zu Lëtzebuerg gedanzt gëtt. Wahrscheinlech hunn Angscht a Schrecken esou wëll an ongenéiert gedanzt, dat sech keen aanere méi getraut huet.

Dräi Bands sollte spillen, dofir war all Concert zimlech kuerz an schon no e puer Lidder sinn d’Luuchten ugaangen an et war Paus. Mir sinn vun eiser gemittlecher Fotell opgestanen an sinn raus gaangen, fir ze fëmmen. Wéi een dat eben esou mëscht, wann ee mat Leit ënnerwee ass, déi fëmmen. Ee gutt gebauten Museker huet eis ugebueden, eis nom Concert heem ze féieren, während een Zeecheproff eis erklärt huet, mat wéi engen Strofen hien seng Schüler a Schülerinnen géif traktéieren. Gedichter an Ägyptescht Hieroglyphen iwwersetzen oder 100 Bürosklameren op engem Koup ofmolen. Do sinn Klassiker wéi „Das Innere eines Tischtennisballes“ jo nach richteg harmlos dogéint.

Déi zweet Band war am Fong just een Batteur, deen net ob, mä virun der Bühn gespillt huet. Aus wat fir engem Grond och ëmmer. Dat huet esouguer e puer Hipster dozou beweegt, mat de Féiss ze wackelen an heiansdo mam Kapp ze wénken. Nieft mir huet een um Canapé geschlof. Och meng Aen sinn ëmmer méi schwéier ginn, bis d’Luuchten alt erëm u gaangen sinn. Angscht a Schrecken si méi grouss ginn.

Während der leschter Band sinn ech gefrot ginn, ob ech géif mat bis op d’Toilett kommen. Ech hunn hat gekuckt a gesot: „Do kann ech awer net mat eran!“
No e puer Erklärungen ass mir kloer ginn, dat et just ëm de Wee gaangen ass. Virun der Toilett stoung ech ze waarden. Een Typ, den op seng Frëndin gewaart huet, huet probéiert erauszefannen, a wat fir engem Glas méi Alkohol dra wier. Ech sot, dat wier dach esouwisou alles Limonad. Hien sot dorobber:
„Nee, et ass alles Äschen! Äschen mat Äis! An ech kann och iwwert Waasser goen!“
Dunn huet en den Moonwalk gemaach.

Angscht a Schrecken hate mech. Yoga am Mudam. Antonov, d’Katz mat Blosenentzündung. Onintresséiert Hipster. Mënschen, déi virum Exit um Buedem léien. Komesch elektronesch Musek.
Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht mat engem giganteschen Won vun engem gutt gebaute Museker …

Download audio file (angschtaschrecken108.mp3)
mp3 download

Während Uni am Kino den eischten Moment ziemlech gudd klengt, esou klengt Feieren an der Uni ziemlech blöd. Beid Aschätzungen waaren ziemlech falsch: Um Kino sinn just d’Setzer flott, de Recht ass ziemlech blöd. Esou ass den Kino zum Beispil vum Arsch vun Welt bzw. um falschen Enn vun der Donau, waat zu Wien glaichbedeitend mam Arsch vun der Welt ass. Ausserdem ass d’Loft net gudd, et gesait een den ganzen Daach keng natirlech Luucht an et héiert een trotz High Definition 5.1 3D High Fidelity THX-certifiéiertem Soundsystem net gudd. Oder grad dowéinst. Je méi komplizéiert Technik, emsou manner Leit kennen domadder em goen.

Waat dogéint Féieren an der Uni ugeht, esou geht et secher schlemmer plaatzen, fir den Owend unzefänken. Et waar nämlech d’Akademie der angewandten Künste, net ze verwieselen mat der Akademie der eingebildeten Künste, an déi ech féiere gaangen sinn. Bzw. een Kenschtleratelier vun Studéirenden vun der Uni. Esou waar daat och hallew esou schlemm, wéi et Ufanks geklongen huet. Am Fong waar et ziemlech cool.

Mir souzen also zu véiert an engem Atelier, hunn Wain gedronk an iwer Musek diskutéiert, woubai ech meng Meenung vertrueden hunn, daat Kategoriséierungen fir Musekrichtungen naischt schlechtes sinn an engem just hellefen, besonnesch mam popkulturellen an historeschem Hannergrond. Mä vilaischt sinn ech duerch meng laang Carriere am Radiogonzojournalismus och esou geschiedegt, daat ech net méi aschätze kann, waat normal Leit brauchen. Vilaischt därf Musek dann och heinsdo just Musek sinn, ouni Kategorien oder soss Tralala.

Mir hunn eis déi verschidden Alternativen fir den Owend ugekuckt an rausfonnt, daat et wuehl am beschten wier, an eng aal Brauerei ze fueren. Ottakring ass net nemmen een Staadtdeel vu Wien, mä och eng vun denen gréißten Brauereien. An all puer Méint ged et an den aalen Geméier vun eben der Brauerei een grousst Fest. Zweschen aalem Betong an raschtegem Stohl kann een dann danzen.

Daat klengt geféierlech, daat klengt esouguer e bessen no dem Berliner Berghain, vun dem se all emmer schwätzen, obwuehl kaum een dra waar. Wann een mir d’Locatioun esou erklärt hätt, hätt ech mir elektronesch Musek oder Industrial, am beschten beides an ganz vill Leit op denen komeschten Drogen erwärd. Am beschten wier Tekkno gewierscht, mat zwee K geschriwen.

Leider waar dem net esou. Virdeischt waar virun der Brauerei, wéi mir aus dem Tram gefall sinn, mol eng rieseg Schlaang. Duerch eng Fläsch Wain an vill Leit waar et dann awer och net esou kaal, daat dat schlemm gewierscht wier. Am Geigendeel, mir hunn esouguer Leit kenne geléiert, déi aus Frankraich waaren. A wa Leit aus Frankraich, déi zu Wien iwerall kéinten higoen, extra an eng aal ruppeg Brauerei fueren, da misst daat do besonnesch sinn. Oder et waaren einfach immens vill komesch Leit héi.

Mir hunn eis Entrée bezuehlt, sinn vun komeschen Security-Leit ofgetaascht ginn an konnten dunn eran. Meng Erwaardungen un d’ Musek hunn ech du mol schnell missten aschränken. Ennen huet eng Coverband gespillt. An et schengt och an Eisterraisch net anescht ze sinn wéi zu Lëtzebuerg: All Coverband spillt exakt déi selwescht Lidder, woubai daat „rockegst“ Lidd emmer Smells Like Teen Spirit vun Nirvana ass.

Angscht a Schrecken sinn opkomm. Wou waar ech héi geland?

Mir sinn also eng aal verraschten Traap eropgeklommen, fir op een „Floor“ mat elektronescher Musek ze kommen. Déi waar zwar och ziemlech Mainstream, mä eng Retsch besser wéi d’Coverband, déi am Red-Chaussé gespillt huet. Virun allem gouf et héi och eng Bar, déi Béier verkaaft huet, waat villes direkt vill méi erträglech gemaach huet.

Alles waar irgendwéi komesch. Net esou, wéi ech mir et erwaard hätt. D’Leit hu net gedanzt. Oder net richteg. Déi meescht stoungen do, hunn probéiert iwert Musek ze schwätzen an Béier ze drenken.
Wahrscheinlech hunn och e puer Leit gedanzt. Mä et louch eng komesch Stemmung iwert dem ganzen. Angscht a Schrecken waaren och héi. Irgendwou an den Ecken vun dem wonnerbar dreckegen an knaschtegem Gebai hunn se sech verstoppt an nemmen drop gewaard, daat ech géif laanscht goen, fir sech op mech ze gehéihen an mech zu Buedem ze rappen.

En plus huet mech daat ganzt e bessen un een Baal erennert. Op engem Baal leeft och schlecht Musek, Leit stinn do an drenken Béier. Waar ech ieren op der eisterraischerer Versioun vun engem Baal gelandt? Wéi konnt daat passéieren? D’Location waar dach awer fuerchtbaar cool?

Angscht a Schrecken haaten mech. Wou waaren déi lusch Leit mat den Drogen? Firwaat waar de Rastamann net héi? Wiesou gouf et héi just Béier a komesch Musek? A virun allem: Waat hunn déi Franzousen héi gemaach?

Daat enzegt, waat elo nach gehollef huet, waar d’Flucht.
An déi huet e bessen méi laang gedauert. Ech sinn duerch de Schnéi getrollt, sinn an déi komplett falsch Richtung gelaaf, bis ech endlech opginn hunn an een Taxi mech opgeraaf huet …

Download audio file (angschtaschrecken86.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken an der Rockhal

An ech, ech kann jo emmer nach soen: Ech sinn Gonzojournalist, ech därf daat, nee, ech MUSS daat esouguer!

D’Rockhal lait, fir déi, déi et nach net sollten wessen, am renereschen Süden (cf. Episoden 2 an 85) vum Land. Zu Bieles. Verschidden Leit géifen och soen: Um Escher Dreckstipp. Ech fir main Deel well mech lo net dozou äußeren, wéi dreckeg oder net et do ass, mee ob den Buedem esou dioxin-frai soll sinn, woen ech alt mol ze bezweifelen.

Ob alle Fall ass schon mol een positiven Punkt deen, daat een ouni vill Problemer mam Zuch kann bei d’Rockhal fueren. Durno muss en zwar kilometerwait goen. Daat awer och nemmen doweinst, well do, wou en fréier einfach konnt riicht Richtung Rockhal treppelen, elo en Akaafszentrum steht, daat keen Mensch wollt an wahrscheinlech och vill manner Lait brauchen.

Ausserdem sinn ech eng Kéier gefall, well ech op den Zuch gelaaf sinn an den wonnerschéinen Briederiwerdaach een Moment laang opgehaal haat. Op déi Brieder iwert dem net méi existéirenden Briederiwerdaach haat et natirlech gereent an déi waaren ruschteg. Waat geschidd, wann een ruschteg nass Brieder um Bueden am en laafenden Gonzojournalist addéiert, kann sech jo jiddereen selwer ausmolen.
Déi schlemmsten Verletzung waar en agerassenen Nool. Den deet elo nach emmer wéi. Daat kéint awer och drun léien, daat et ereischt virun 2 Deeg geschidd ass.

Op jidder Fall waar ech an der Rockhal fir den Konzert vun enger isländescher Band. Daat ganzt waar en ziemlech grous ugekennegte Event, wann och net ausverkaaft. Den ganzen Daag waar ech ziemlech opgereegt duerch d’Hauptquartéier vum Radio ARA gesprongen, well bis irgendwann Mettes 15 Auer net kloer waar, op mir elo géifen eng Accrediatioun kréien oder net.
Woumadder mir bei engem wéideren Kritikpunkt un der Rockhal wieren: Egal wéivill Méint oder Joeren een am Virraus eng Accrediation unfreet, et kritt een emmer nemmen 3 Deeg bis Stonnen virum Konzert Bescheed gesoot, op een se och kritt.
Waat relativ blöd ass, well een sech drai Stonnen virum Konzert oft just nach schlecht en Ticket kann besuergen goen, wann een net nemmen aus professionellen, mee och aus perséinlechen Grenn well goen.

Den Problem mat den Accrediatiounen ass dann un der Kees wéider gaangen. Virun mir stoung en Fraa vum Point24, déi nach schnell virum Konzert en Interview mat der isländescher Band maachen wollt. Dozou sollt et awer net kommen. Een Moment wollt ech zur Frau soen: „Schreiwt einfach deen aus dem l’essentiel vun haut oof“, mee d’Madame haat eng Posch dobai, an ech wollt den Konzert awer ouni blo Flecken geneißen.

Wéi et dunn un mir waar, hunn ech main Numm an den Numm vum Radio ARA gesoot. Ech sinn dunn gefroot ginn, ob ech „Andreiw Ben“ géif heeschen. Ech hunn dunn déi ganz Geschicht erklärt an gesoot, mir hätten virun 3 Stonnen nach eng Mail kritt, an der gestaanen hätt, daat mir ganz secher eng Akkrediatioun kritt hätten.
Daat huet offensichtlech iwerzeegt. Ech sinn op d’Lescht geschriwen ginn. Allerdengs sollt déi Persoun, déi main „+1“ waar, herno erem eng Kéier ordentlech Problemer hunn, der Madam an der Kees daat ze erklären. Angscht a Schrecken sinn opkomm. Wiesou waar daat esou schwéier, eng Lescht mat denen Leit, déi eng Akkrediatioun hun, ze schreiwen? Luch et dodrunner, daat d’Rockhal virun kuerzem den System geännert haat?

An der Rockhal selwer hunn ech mech virdeischt mol em en Béier gekemmert an hunn probéiert, Leit ze fannen, déi ech géif kennen. Ech wosst jo, daat eng net onkleng Somm vun Leit misst héisinn, déi wéi ech déi islännesch Band ziemlech gären haat an demno misst ech jo op manst eng Persoun treffen, déi och héi op den Konzert géif waarden.

Komescherweis gouf et net mol Enegkeet doriwer, wéini den Konzert géif ufänken. Op den Ticketen stoung 20 Auer 30, um Internetsite vun der Rockhaal haat 20 Auer gestaanen. Ween dann elo Recht haat, konnt keen wessen. Wahrscheinlech géing den Konzert ereischt um 9 lassgoen, well sech d’Madame vum Point24 awer zu der Band duerchgekämpft hätt an d’Islänner esou laang belästegt hätt, bis endlech drai Äntwerten op 5 Froen ginn hätten.

AmFoyer vun der Rockhaal huet et ausgesinn wéi op der Fouer. An zwaar den Deel vun der Fouer, op dem et all meiglecht an onmeiglecht fettegt Gefreißt ged. Séier hunn ech en Schlack Béier geholl, fir den Schock ze verdauen.

Würschtercher an Sauerkraut.
Angscht.
Panngeschter.
Schrecken.
Wahrscheinlech vum Damien Klein aus all enzeel Molekül zesummengesaaten Nudelen. ANGSCHT.
Popcorn.
SCHRECKEN

Wou ass dann do den Rock bliewen? Firwaat ass et just nach em Friessen gaangen?
An virun allem: Wou waar d’Fra vum Point24 drunn?

Zum Gleck ass den Moment d’Musek vun der Virband ugaangen…

Download audio file (angschtaschrecken85.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op engem Release vun Quentin Lagonza

An esou waar et och mam Release vun Quentin Lagonza. Ech mengen, eng Band, déi schon
baal wéi Gonzojournalismus heescht, versprecht jo schon mol een gewessen Niveau un
Verrecktheet. Ween d’Jongen schon eng Kéier live gesinn huet, wees: Vir Spezialeffekter an grous
Rockgesten ass emmer gesuergt.

Den Konzert sollt an der Kulturfabrik sinn, waat jo am renerschen Süden vum Land lait. Dem schwaarzen
Fleck op der Klimakaart also. (cf. Episode 2) Fir mech huet daat geheescht, daat ech mech em eng
Schlofplaatz hu missen kemmeren, mee dozou méi speit. Vill méi wichteg waar, daat den Batteuer,
den den Nolauschtrer secher net onbekannt ass, schon ungekennegt haat, daat d’Band desen Owend
an deelweis néien, deelweis aalen Verkleedungen bzw. och hallewplackeg géif spillen. Angscht a Schrecken
waren also quasi virprogramméiert. Trotzdem hunn ech mech op den Owend gefreet.

Ech hunn oft en Problem mat Auerzaiten. Wann bei engem Koncert 8 Auer steht, hunn ech d’Tendez ze kucken
fir och um 8 Auer do ze sinn. Och wann ech ganz genau leeft daat den Konzert net Punkt 8 Auer wärt ufänken,
ged et an mengem Ennerbewosstsinn irgendeng pendantesch Stemm, déi genee daat verlaangt. An desen Owend
waar déi Stemm erem besonnesch staark. Dofir stoung ech dann och méi oder wéineger Punkt 8 Auer an der KuFa, déi
bis op e puer Securityen an soss Personal eidel waar.
Angscht a Schrecken sinn opkomm. Sollt iwerhaat een op déi Release kommen oder wier ech herno den eenzegen
den virun der Bühn géif stoen an sech den sougenannten Vintage-Rock géif eranzéien? Bon, duecht ech, dann wier et vlaischt schnell
erem eriwer, dann géif ech vlaischt och mam öffentlechen Transport erem heemkommen.

Mee an der Zweschenzait haat ech alt d’Geleegenheet, mir en Béier ze bestellen an mech e bessi mat den Bandmembren
ze ennerhaalen, déi esou rondremgewusselt sinn.
Virun der DIr huet mir den Gitarrist erziehlt, daat hien net opgereegt wier, just midd. Se géifen jo emmer “den selweschten Siff”
spillen. Angscht a Schrecken stoungen och virun der Dir an hunn schwaarz Zigaretten gefemmt an mir den Damp an d’Gesiicht geblosen.

Irgendwann ass et dunn ungaangen mat den Virgruppen. Virgrupp, daat ass en Wuert, waat en haut net méi esou oft héiert
Mat der anglophoniséierung vun eiser Sproch ged eischter vun engem “Support-Act” geschwaat.
Wéi wann d’Haaptband helleft braischt. Bei Bands wéi den Rolling Stones géif ech daat jo
verstoen, emmerhinn sinn daat all aal Herren, déi brauchen vlaischt e puer staark Gitarristen
vir hinnen op d’Bühn ze hellefen, mee eng jonk Band lued sech am Fong just eng oder zwou
Virbands an, fir daat den Release méi spannend ass an een selwer den Heichpunkt vum
Owend ass.

Déi zwou Virgruppen hunn sech gudd drunginn, an der Zweschenzait hunn ech och eng ganz
Retsch Leit gesinn, déi ech kannt hunn an haat esoumadder een fir ze schwätzen. D’Kufa
huet sech no an no och gudd gefellt, waat bestemmt un Quentin Lagonza luch, mee vlaischt
och dorunner, daat den Entree frai waar. Eng Initiativ, déi een nemmen luewen kann. Konzerten,
déi vill kaschten, sinn net onbedengt esou cool.

Irgendwann no der daischter Virband, déi en immens komeschen Sänger mat immens
laangen Hoer haat, waar et dunn um Tour vun Quentin Lagonza, fir hieren néien Album
virzestellen. Ech waar gespaant, well ech haat villen vun deenen néien Saachen nach net héiren
an haat jo am Virfeld schon awer vill héiren. Virun allem waat Bühnenperformance ungeht.

An jo, et huet gerockt. No enger Zait huet den Drummer et esouguer wirklech bruecht,
fir sain Tshirt auszedoen an hallewplackeg ze spillen. Angscht a Schrecken sinn opkommen,
och weinst der “Uniform” vum Gitarrist, den en rosa Rüschenhiem an eng Kapitänskaap unhaat.
De Sänger waar am Schottenrack an den Bassist onopfälleg, mee daat waar en jo schon gewinnt.

Schockeffekter wierken jo meeschtens nemmen déi eischt 20 Kéiren, durno gewinnt een sech eben drun.
“Et gewinnt een sech un alles” seet den Volleksmond, ech soen: Daat ass decke Blödsinn. Ech wärt
mech nie drun gewinnen, um 4 Auer moies no vlaischt 3 Stonnen Schlof vun der Partykaravane
erwäscht ze ginn an vun Leit op Speed an d’Ouer geblärrt ze kréien. Et wier déi
100ste Kéier wahrscheinlech net méi esou iwerraschend, mee wahrscheinlech nach emmer kierperlech
esou unstrengend wéi déi eischte Kéier.

Den Konzert ass monter wéider gaangen. Den Drummer soot mir herno, hien hätt einfach mol gespillt,
während d’Musek virun him op der Bühn ausser Kontroll gerooden wier. Mir ass daat net obgefall, ech
hunn einfach geduercht, daat géif zur Show gehéiren. Et waaren jo och genuch Konschtstecker vum
Gitarrist ze gesinn, deen mam Verstärker geschwaat huet, mat der Zong gespillt huet an rondremgesprongen ass.
Angscht a Schrecken sinn opkomm. Waar ech duerch een komeschen Zoufall an den 60er Joeren geland?
An wann jo, wiesou waar d’KuFa dann schon eng Konzertshaal an keen Schluechthaus?

Esou an Gedanken versonk hunn ech just am Aawenkel matkritt, wéi deen laanghoerege Fotograph
mat dem psychedeleschen Fotoapparat seng Fotoen gemaach huet, d’Groupies ganz no un der
Bühn stoungen, an wéi en Mellen op d’Bühn geklommen ass.
Stop.
En Mellen ass op d’Bühn geklomm. Main Spannenseen waar aktivéiert.
D’Angscht a Schrecken-Alarmsiren an mengem Kapp huet haard geschellt. Wéi um Raumschiff
Enterprise: Alarmstufe Rot.

Een Mellen, wahrscheinlech een Drogenverreckten stoung op der Bühn an wollt dem Gitarrist
sain Instrument ofhuelen, vir en kuerz drop ze emaarmen. Den Emaarmten allerdengs
wollt weider Gitarr spillen an huet den Drogenverreckten vun sech wech gedreckt.
Den ass dunn mol riicht an d’Monitorboxen geflattert. Een Moment laang hunn ech gefaart,
den wier elo doud, mee zum Gleck ass den Verreckten direkt erem opgestaanen
an ass vun den Securityen oftransportéiert ginn. Ech hätt en an irgendeng Clinique angeliwert.
Ganz egal waat fir eng, Haaptsaach eng, wou se en Bett mat Gurter hunn.
Angscht a Schrecken hunn op der Gitarr vum Terror gespillt.

Mee irgendwann muss all Konzert op een Enn goen, an mat zwee Hallewplakegen op der Bühn
ass och dese Konzert op een Enn gaangen. Den Gitarrist huet seng Gitarr op den Verstärker geluecht.
Ennergangstéin aus der Feedbackhell. Dunn ass en zereckkomm an huet nach e puer Minuten en solo
duerbruecht, ouni irgendeen Kommentar.

Dobaussen stoungen schon eng ganz Retsch vun Leit, ennert aanerem och den Drogenverreckten, den
virdrun op d’Bühn gesprongen waar. Hien huet esou gudd wéi naischt méi mat kritt, mee vlaischt waar
daat och besser fir hien. Een aaneren huet sech opgereegt iwer all déi Leit, déi hien géifen stéiren,
hien wéilt lo mol e puer Minuten roueg setzen an sain Wain geneissen. Ech hunn missen grinsen an hunn mech gesaat.
Meng Feiss hunn wéi gedo.
Irgendwann ass et dunn erem ran gaangen, Merchandising an d’Leit vir d’Heemfahrt sichen.
Déi eischt Aufgab waar ziemlech einfach, déi zweet méi schwéier. Mat CD, Poster, Stickeren an
Tshirt am Gepäck hunn mir just eng vun 3 gesichten Persounen fonnt. Mee emmerhin konnten verschidden
Leit sech nach hier Postern ennerschriwen lossen. Bis d’Securityleit eis erausgehait hunn. Oder soe mer esou:
Se hunn gefroot, op mer elo kéinten goen.

Dunn huet sech erem irgendeen opgereegt an geruff, daat wieren dach alles Nazien. Wiesou waar esou
eng ongemittlech Stemmung? Wiesou waaren nemmen esou vill agressiv Tendenzen an der Kufa?
Waar daat den Geescht vum Schluechthaus, deen sech irgendwéi op d’Leit iwerdroen huet?
Angscht a Schrecken ass opkommen.

Mir sollten eigentlech “heem” (also dohinn, wou ech schlofen sollt) fueren an nach een Film kucken.
Mee irgendwéi hunn mir eis Leit net all fonnt. Et huet nach emmer eng Persoun gefehlt, an daat
waar leider d’Chauffeuse. Net schlemm, well ech waar jo beschäftegt. En Typ mat enger Mutz
huet déi ganzen Zait geschwaat, ouni opzehaalen, ouni Loft ze huelen, ouni och nemmen eng
Kéier richteg ze otmen.

Gerüchter sinn rondrem gaangen, d’Chauffeuse wier amgaangen mat engem “Rocker” op
der Toilett ze knutschen. Ech kruut och Nimm genannt, déi sech herno bestätegt hunn.
Also, ob manst hunn ech déi zwou Persounen herno zesummen gesinn. Waat elo mat
knutschen an mat Rocker waar – doriwer soen ech einfach naischt.

Op alle Fall kruuten mir den Schlessel vun engem schwaarzen Auto an hunn eis op de Wee
an d’Brousse gemaach. Ennerwee sinn mir laanscht brennend Paletten gefuer. Mir huet daat
Angscht gemaach. Firwaat ginn matzen an der Nuecht nirwt enger Stross Paletten verbrannt?

Angscht a Schrecken haaten mech. Ech waar ennerwee an en klengt Hexenhaischen irgendwou
an enger Heck am Süden, op der Stross hun Paletten gebrannt an nirwt mir souz en Typ mat enger
Mutz, deen fuerchtbaar vill geschwaat huet. An ech wosst, daat et des Kéier keng Flucht géif ginn …

Download audio file (angschtaschrecken81.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken am Verso

Lo haat ech vun dem Verso schon vill héiren. Oder eben och graad net. Daat waar jo daat, waat esou extrem komesch waar. All Mensch huet a be mol vun dem Verso geschwaat. Awer haaptsächlech doriwer, daat se net weißten, waat daat fir eppes wier. Daat ass oft eng immens gudd Pub. Wann ech an enger Pubsagence géif schaffen, géif ech mech wahrscheinlech embrengen. Mee huelen mer lo mol un, se hätten mech, nodeems ech den Kontrakt ennerschriwen hätt, dovunner ofgehaalen, aus der Fenster ze sprangen: Ech géif fir en néien Produit einfach 20 Sekonnen schwarzen Bildschirm an durno den Logo als Reklamm ausstrahlen. Iert ech dann um Lancementsdatum groußspuereg erklären géif, daat et sech just em eng néi Mark vun Inkontinenzbinden handelt.

Et gouf dann och irgendwann eng Eröffnungsparty. Oder zwou, well wann haut eppes opgeht, dann geht daat net nemmen een Daag lang op, mee am beschten eng ganz Woch, an seelenen Fäll och en ganzen Mount. Ganz Geschäftsmodeller ginn haut op Bars opgebaut, déi 6 Méint laang op ginn an dann 6 Méint laang „Save us“-Partyen hun, iert se fa-ite ginn an eng net onkleng Somm vun engem schwaizer zereck op en Letztebuergeschen Konto fléißt, Bankgeheimniss ahoi!

Iwer Banken schwätzen mir leiwer net. D’Welt geht enner an de letztebuergeschen Staat keeft Obligatiounen. Awer schon komesch, wann Politiker, déi emmer vun engem liberalen Marché schwätzen, op een mol Banken verstaatlechen. Angscht a Schrecken.

Mee eigentlech voll ech jo iwert den berühmt-berüchtegen Verso schwätzen. Virun zwee Méint nach total onbekannt an dann op een mol „in aller Munde“. Ech haat vun Leit geziehlt kriit, déi Eröffnungsparty wier ziemlech schlemm gewierscht. Net an dem gudden feucht-fröhlechen Senn, mee eischter am „et waar vill ze vill voll, ech kruut keng Loft méi an et gouf naischt ze drenken“-Senn.
Och Gerüchter iwer en extrem luesen Service waar mir zu Oueren komm. Mee ech wollt mir natirlech meng eegen Meenung iwert déi néi Concertsplaatz maachen, an esou hun ech direkt zougesoot, wou mech den Telefon mat der Fro erreescht huet, ob ech géif mat an den Verso goen.

Meng Begleedung, déi och gefuer ass, huet während der Fahrt ziemlech vill iwer perséinlech Problemer geschwaat. Ech hun esou Situatiounen net gären, wou ech Hannergrenn net wierklech kennen an mech dann an der Positioun befannen, eppes bewerten ze mussen, vun dem ech eigentlech keng Ahnung haat. Also hun ech einfach nemmen nogelauschtert an hun naischt gesoot.
Ausserdem waar ech esou ofgelenkt vun dem Gedanken, daat et elo géif fuerchtbar schlemm am Verso ginn an daat déi zwee Bedriwer net déi Leit vun „What’s Up“ wieren, mee meng zwee aal Bekannten Angscht a Schrecken.

Irgendwann waarne mir dunn an der Staadt an hun eis do e ganz kleng bessen verfuer, waat awer dem Navi seng Schold waar. Lo waar ech schons dobai, wéi sech Leit stonnenlaang verfuer haaten, well se probéiert hun, irgendwou an dem Höllenschlund, den mir Gronn an Clausen nennen, eng Parkplaatz ze fannen, mee trotzdem sinn ech der Meenung, daat en sech mam Navi méi oft verfiert wéi mam gesonden Menschenverstand an „op d’Schelder kucken“.

An Clausen ukomm, hun mir nach e bessi no enger Parkplaatz gesicht an och eng fonnt, fir déi een net huet missen bezuehlen an déi och nemmen eng 10 Minuten vun den néien „Rives de Clausen“ eweg ass.
Ech erenneren mech nach genee drun, wéi ech virun e puer Joer eng Kéier an dem fuerchtbar hippen Melu waar (cf. Episode 20). Deemols kruut ech geziehlt, den Direktor vun engem gewessen Jugendservice hätt gesoot, et géif vis-á-vis en „schaiß Akaafszentrum“ gebaut ginn.
Daat stemmt vlaischt, mee nirwendrunn sinn zenter e puer Wochen déi sougenannt „Rives de Clausen“ op. Wou fréier Béier gebraut ginn ass, steht haut den Verso an verkeeft Béier – an daat anscheinend ziemlech lues.

Vun waitem huet en den Verso schon liichten gesinn. Speider sollt ech feststellen, daat déi Luucht vun enger spezieller Beliichtungsanlaag kennt, déi anscheinend nemmen den Zweck huet, eriwer bei den Melu ze blenken an ze soen „Komm eriwer, héi ass deck eng Lass!“

Wéi mir eran kommen sinn, haat déi eischt vun den drai Bands schon gespillt. Trotzdem waar et net all ze voll, d’Euphorie vum Opening-Day haat sech also geluescht.
An der Entree hun mir 5 Euro géint en Stempel an 5 Euro an Bongen getosch. Ech hun daat komesch fonnt, well een esou jo iwerhaat keen Gewenn mescht. Mee vlaischt haat d’Brauerei, der den Site gehéiert, jo den eischten Mount Gedrenks geschenkt. Oder et waaren eben nach Souen vum Prêt do, an déi konnt een jo dann ausginn.

De Public waar den, den ech erwaard haat. D’Szen eben. Wann sech Myspace Letzebuerg fréier am Haff vun der KuFa zu Esch getraff huet, esou wärt se sech wahrscheinlech ab elo emmer am Verso treffen. D’Toiletten, fir déi en huet missen en Traap nirwt der Bühn huelen, waaren och wahrscheinlech doweinst esou gudd ausgeliicht, fir daat en gudd Konditiounen fir déi néisten Profilfotosession haat.
Angscht a Schrecken haaten mech. Verschidden Leit hun esou den Klichee enstprach, daat ech et baal net glewen wollt. Mee et waar esou.

Iwerhaat, Traapen am Verso. Et gouf eng Gallerie mat enger groußer Metalltraap fir rop, an e puer Meter hannendrun waar dann och schon déi gigantesch Traap fir op déi komesch Toilett.
Angscht a Schrecken sinn mir entgeintgesprongen, well schon op der eischter Traap sinn ech dem Commissaire Balzer begeint, den mech zwar charmant begreißt huet, dem seng Präsenz mir awer irgendwéi suspekt waar. Mee wahrscheinlech gouf et irgendwelch wichteg Ermettelungen.

Irgendwann ass d’Musek lass gaangen, an et waar wéi emmer. D’Leit stoungen do an hun vlaischt e bessi mam Kapp gewippt. Nemmen keng Gefiller weisen, nemmern keng Stemmung opkommen lossen, esou cool wéi méiglech sinn. Ech hun dobai festgestallt, daat déi Luuchten, déi vun baussen eriwer bei den Melu blenken, iwerhaat naischt mat den Luuchten op der Bühn ze dinn hun.

Déi auslännesch Band, wou den Numm grouß um Flyer gedreckt huet, huet net als Lescht gespillt, mee als zweet. Ech hun daat immens komesch fonnt an waar ziemlech duercherneen. Wiesou waar daat esou?
Angscht a Schrecken sinn méi an méi grouß ginn.

Bekannten Leit sinn aus der anonymer, emmer dselweschter „alternativ“ Mass opgetaucht an hun mir schrecklech Geschichten vun Pabéiren an Examen an gebotzen Zänn erziehlt, esou daat ech guer net méi wosst, waat ech dozou soen sollt.
Nodeems ech op der Toilett enger Persoun begéint waar, der eigentlech net méi iwert de Wee wollt laafen an se Shoten fir naischt verdeelt hun, hun ech un menger Opfassung vun der Realitéit gezweifelt.

Angscht a Schrecken haaten mech. Waat sollten all déi Leit, déi ausgesinnen hun wéi d’Karrikatur vun dem Cliché, den se repräsentéiert hunn? Firwaat huet en extra Diskoluuchten no baussen geriicht? An virun allem: Waat huet den Comissaire Balzer héi gemaach?
Daat enzegt, waat elo nach gehollf huet, waar en leschten Béier an durno d’Flucht an d’Keelt vun dem Höllenschlund, den mir Clausen nennen…

Download audio file (angschtaschrecken62.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken um Gebuerstsdaag vun engem Matarbeschter vum Radio ARA, den net eisen London-Korespondent ass, mee zu Cardiff an Wales setzt

Eng bekannt Stemm huet sech gemellt, sech driwer mokéiert, daat ech nach geif schlofen an mir erklärt, daat et extrem wichteg wier, daat ech mech esou séier wéi meiglech geif op de Wee an d’Staadt maachen geif. Ech hun drai Minuten laang op d’Auer gekuckt an iwerluecht. Den nächsten Zuch geif an ongeféier 15 Minuten fueren. Ech brauch bei guddem Tempo 8 Minuten fir op d’Gare. Ech hun mech also esou séier wéi meiglech ungedoen, hu mir gesoot, daat raséiren souwiesou nemmen iwerflesseg Zaitverschwendung wier an hun mech op de Wee gemaach. An sin déi eischt 2 Minuten gerannt, durno just nach séier gaangen.

Ech hun den Zuch mat Zaiten kritt, hun main Buch, eng Antologie vun Artikelen vun mengem absoluten Held, geeschtege Papp an Virbild, dem Hunter S. Thompson opgeschloen an dran gelies, bis den Zuch d’Gare Centrale vun der Stadt Letzebuerg ereescht huet. Dunn huet mech eng Noricht ereescht, daat meng beschten Frendin, daat den Lieser net onbekannt ass, am Bistro de la presse geif setzen. Ech hun geäntwert, et soll mir 15 Minuten gin, dann wier ech do.

Ech hun mir iwerluecht, wéi daat wuehl virun 150 Joer gaangen wier, an enger Welt ouni Handyen: Ech hätt wahrscheinlech vun engem klengen Mann mat rouden Baacken en Telegramm an d’Hand gedreckt kritt an hätt dann mat engem Telegramm geäntwert, den en weideren klengen Mann mat rouden Backen an den Bistro de la Presse gedroen hätt – e puer Minuten, iert ech do angetraff wier.
Daat hätt wahrscheinlech méi Stil gehaat wéi eng normal SMS, mee ech glewen net, daat d’Welt virun 150 Joer weinger Angscht a Schrecken fir mech parat gehaat hätt wéi des. Mir liewen an enger Welt vum Bensin, deemols war et eng Welt vum Damp. En groussen Ennerscheed ass do net, eben just am Stil.

No enger klenger Interventioun am Bistro de la Presse, wou nach keen vun der versoffener Zunft souz, engem Mettegiessen an zwee Leit, déi mech am Restaurant bzw. op der Stross erkannt hun, sin mir op de Radio getrollt, wou mir dunn en ziemlech erfolegraichen Jingle-nometten absolvéiert hun.

Durno ass et dann an de Café gaangen, wou dann och schon den Apperetif gefloss ass. Dunn ass endlech déi Persoun, déi eng Keier fälscherweis als „London-Corespondent“ bezeechent gin ass, mee an Wirklechkeet awer déi meeschten Zait zu Cardiff an Wales setzt, angetraff. Hien haat Gebuerstsdaag, wourems awer eischter weineg Opwand gemaach gin ass. Et waar eischter allgemeng daat, waat en am daitschen esou schéin „Wiedersehnsfreude“ nennt.

Mir sin dun nach eng Kéier iessen gaangen, des Kéier allerdengs keng Pizza, mee italienesch. Héi sin schon déi eischten Unzeechen fir Angscht a Schrecken opgetaucht, wann och nemmen am Hannergrond. Mir haate net reservéiert an kruuten doweinst eng ziemlech ongemittlech Plaatz an engem ziemlech klengen Eck, waat awer net wieder schlemm waar. Ausserdem huet sech d’Gespreich verdächteg oft rondrem Operatiounen am Analberaich gedreint. Esou eppes ass mir onheemlech. Well en mat Leit en Owend verbrengen, déi schon beim Iessen iwer den henneschten Ausgang vum menschlechen Verdauungsapparat schwätzen?

Ech wollt. An demno sin mir geint 9 op den nationalen Treffpunkt gaangen. D’Post um Aldringer. Emmer, wann irgendeen irgendeen aaneren well treffen, ass den Treffpunkt do. Daat huet weineg Stil, well en emmer op op manst 20 aaner Leit trefft, déi en domm kucken, well en net déi Persoun ass, déi sie sech erwaard hätten, mee et ass awer relativ praktesch.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin, wéi mir gemierkt hun, daat mir op manst 5 Minuten missten waarden an et riicht eran gereent huet. Fir net ze soen: et huet gepisst.

Eng gewess weiblech Persoun huet eis dunn iwerried, an en Café ze goen, wou en Concert sollt sin. Zielpublikum waaren anscheinend 15jähreg Mederscher mat schwarz gefiertwen Aan an gestraifter Kleedung. Emo nennt een daat haut.
Ech hun verschidden Saachen ziemlech grujeleg fonnt, virun allem de Fakt, daat do Leit mat enger Polaroidkamera rondrem gespillt hun, wéi wann et eng digital wier. Ech froen mech un sech nach emmer, ob déi momentan Trendwell, Fotoen vun sech selwer mam Apparat an engem ausgestrecken Aarm dovunner kommen, daat verschidden Leit nie d’Geheimniss vum Selbstauslöser kennengeléiert hun oder ob daat wirklech sou soll ausgesin.

Nodeems den eischten Deel vun der Musek eriwer waar, sin mir dunn weidergezunn. An de Gronn. Daat Lach, an dem schon esou vill Leit gesturwen oder ob manst voll gin sinn. Do sin mir an den eischten Café, den eis entgeint kommen ass, mee do waar et dun och schon esou voll, daat mir keng Setzplaatz méi fonnt hun. Ausserdem hun se op engem Bildschirm Karaoke-meisseg d’Texter vun de Lidder projezéiert. Ech hun daat ziemlech gruseleg fonnt. Net nemmen, daat et mech un Kopenhagen (cf. Episode 44) erennert huet, nee, ech muss eigentlech net och nach wessen, wéi schlecht den Text vun denen Lidder ass, mat denen ech graad beschallt gin.

Dun sin mir an en Café, oder vlaischt eischter eng Saufhaal, déi sech no engem nordbriteschen Vollek benannt huet. Ennen waar et erstaunlech roueg. Ech sin souguer ouni Problemer vum Türsteher eran geloss gin, waat mech ziemlech gewonnert huet. Vlaischt waar daat, well ech main speziellen Sonnenbrell zu dem Zaitpunkt nach net un haat. Vlaischt haat en mech awer och, wéi e puer Stonnen virdrun déi zwee Leit am Restaurant an op der Stross erkannt an wosst em meng speziell gonzojournalistesch Missioun.

Op alle Fall waar et an der Saufhaal extrem voll, op manst um eischten Stack. Et waaren esou vill Leit do, daat ech gefaart hun, ech geif vun hinnen matgerappt an irgendwou an irgendeen dreckegen, steppsegen Eck gedreckt gin, wou ech dann en qualvolle Quetschungsdoud geif erleiden. Angscht a Schrecken haaten mech.

Et ass weider gaangen, an den nächsten Café, wou mer eng Setzplaat an relativ vill Cuba libr-en fonnt hun. Daat huet menger Laun gudd gedoen, obwuehl ech wosst, daat d’Auer geint mech geing schaffen.
An dun waar et esou wait: Eng Auer, et ass zou gemaach gin. Well mir alleguerten keng komplizéirt Persounen sin, hun mir eis einfach op den Wee gemaach. An den nächsten Café, wou mir no dem eischten Longdrink och schon erem geflunn sin.
Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Geifen mir iwerhaat nach irgendeng Spelunk fannen, déi em des Auerzait nach op hätt bzw. eis nach Gedrenks geif servéiren?

Ennert engem net onbekannten Radiossender hun mir dun dann nach en Café fonnt, wou et esouguer nach Béier gin ass, den mir allerdengs och méi „on the road“ wéi wirklech gemitterlech gedronk hun.

Elo waar alles zou. Aus kengem nach esou symphateschen Café ass nach Luucht komm, an mir hun eis op Siich no eppes ze Iessen gemaach. Irgendeng Dönerbud misst dach nach op hun! No enger Odysee bis op d’Gare, wou mir ouni Erfoleg probéiert hun, en vun denen néien cyanbloen (cf. All Folgen mat Bezuch zum Kulturjoer2007) Véloen ze klauen, hun mir et schlussendlech opginn an hun eis ouni Iessen geschloen gin.

Wiesou waar naischt méi op? Waat war daat vir eng Mentalieit, fir een no esou vill Gedrecks an Gedrenks einfach ouni Iessen do stoen ze lossen? Virwaat gouf et keng Zouflucht fir e puer Hedonisten, déi op der Sich nom Epizentrum vum letztebuergeschen Draam (waat och emmer daat ass) nemmen méi déif an en Alpdraam erantrellen? Firwaat haat déi Staadt, déi sech esou gären multikulturell an tralala ged, esou eng atavistesch Anstellung zu Öffnungszaiten?
Angscht a Schrecken haaten mech.

Daat enzegt, waat elo nach Bliewen ass, waar d’Flucht. An d’Flucht mam eischten Zuch fir heem ass en laang an ellen.

Download audio file (angschtaschrecken59.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken eng weider Keiher an enger relativ versiffter Hippiedisko, déi wéi en Piratenscheff heescht

Eigentlech sollt en als Gonzojournalist jo emmer ob Angscht a Schrecke gefaasst si. Mee heinsdo ged en eben och äiskaler erwëscht – virun allem dann, wann en mengt, et wier en ob der gewonnener Säit. Ech waar jo schon eng Keier an der relativ versiffter Hippiedisko, déi wéi en Piratenscheff heescht, (Fir puristen: cf. Episode #32) also wosst ech, wat geif ob mech zou kommen. Mee trotzdem ënnerschätzt en emmer erem, wat do ob en zou kennt.

Fir déi Leit, déi déi Folg, wou ech des speziell Location schon eng Keier behandelt haat, nach net héiren hunn, eng kleng Zesummefaassung: Iwerbleibsel aus den 60er Joeren, Hippien an hir geeschteg Nofolger, Drogenkonsum, LSD-gedränkt Fallschiermer an dat flott Wuert polytoxikomaneschen Tripp. A genee dohinner sollt et zeréck goen.

Wéi och meng lescht Rees an déi relativ versifften Hippiedisko ass et och dess Keier op enger Bushaltestell lassgaangen. An erem eng Keier net, fir de Bus ze huelen, mee fir ob den Auto ze waarden, den mech sollt sichen kommen. Den ass och zu mengem Gleck relativ séier komm. Et waar nämlech batter kal dobaussen, an wann ech et nach laang hätt misse waarden, wier ech wahrscheinlech un der Bushaltestell ungefrueren. Datt wier en séiert an kaalt Enn vun menger Diskotour gewierscht.

Mee den Auto ass komm, an hannert dem Stéier souz meng beschte Frëndin, déi den Nolauschter net onbekannt ass. Mir sinn da relativ gemittlech bis an den wellen an onbekannten Oste vum Land gefuer.
Wann een an déi Hippiedisko well, kennt en eigentlech net wirklech dovunner ewech, duerch d’Brousse ze fueren. An esou sin mir och dess Keier duerch den onbekannten Oste gefuer an hunn dobäi Dierfer mat esou wonnerbaren Nimm wéi Eppelduerf passéiert. Vun Eppelduerf wees ech eigentlech guer näischt, ausser dat et do eng Keier am Joer eng grouss Spaghettisfriess ged. Wahrscheinlech ass Eppelduerf déi Uerschaft mat dem héichste Pastafari-Undeel am Land.

Dat meng zween aal Bekannter Angscht a Schrecke mat vun der Partie wieren, ass mir spéitstens du bewosst ginn, wéi mir laanscht en Scheld gefuer si, ob dem stoung, dat d’Stross weinst Bauarbechte gespaart waar. Riets vun mir ass et an en déiwe Gruew eroof gaangen, den ongeféier 5 Meter méi déif loung wéi den Deel opgerappten Buedem, ob dem mir gefuer si. En waar voller Kallek. Ech hun mir virgestallt, wéi den Auto vun der Streck voller Steng an Lächer ofkennt an mir an den Gruew an den Kallek falen. Da geif wahrscheinlech eng gigantesch wäiss Steppswollek rondrëm eis entstoen an mir geifen am wäisse Kallek begruewe gi. En séiert an steppegst Enn vun eiser Diskotour.

Angscht a Schrecke si méi grouss ginn, wéi meng beschte Frëndin, dat den Nolauschterer net onbekannt ass, gemengt huet, dat et wuel keng esou gudd Idee gewierscht wier, déi lei, am grousse ganze relativ onfärdeg Stross ze huelen. Den Auto ass allerdengs nach emmer gefuer. Lues zwar, mee ëmmerhin. Anerersäits hunn ech mir gewënscht, en hätt Allradundriw, dat hätt vill Saache wesentlech méi einfach gemaach.

Irgendwann hate mir den onfärdegen Strossenabschnett dunn awer ouni gréisser Zweschenfäll passéiert an konnten eis Rees Richtung versifften Hippiedisko fortsetzen.

Déi hun mir dun och relativ schnell ereescht. Als eischt. Ech haat daat nach nie. Normalerweis sin mir emmer vill méi speit an déi Hippiedisko gefuer, wou d’Stemmung esou geint 12 lues ufänkt opzekommen, geint Eng den Climax ereescht an dann fir déi meescht bis Zwou oder Drai weidergeht.
Ech haat mer erwaard, daat op manst déi puer aal Hippien, déi schon an den 60er Joeren net zu denen jengsten Hippien geziehlt hun, schon geifen do setzen – oder, an daat huet mer méi wahrscheinlech geschengt, danzen. Ech hun do Leit gesin, déi nie opgehaalen hun, ze danzen. Okay, normalerweis geif en et „an Trance rondremtorkelen“ nennen, mee fir déi Leit waar et wahrscheinlech danzen.
Mee nee, et waar komplett eidel an der berühmt-berüchteger Hippiedisko, déi awer esou daischter an versifft waar wéi emmer.

Mir hun eis also op en vun denen Descher gesaat, wou soss emmer déi Stammclienten kommen, déi offensichtlech just weinst der flotter .. ehm… Atmosphär kommen an net danzen wellen. Daat ass jo och esou eng Saach bei Diskoen. Et gin och Leit ran, déi net danzen wellen.
Meng beschten Frendin, daat den Nolauschter net onbekannt ass, huet also ungefaangen, mir seng lescht Wochen ze erziehlen. Ween hat wéi ech e bessi méi perseinlech kennt, wees, daat dat laang daueren kann. Trotzdem muss ech fair an journalistesch korrekt bleiwen an därf net vergiessen ze erwähnen, daat ech während der Zait keng Spueren vun mengen zwee aalen Bekannten Angscht a Schrecken gesin hun.

Daat sollt sech awer mat der Arrivé vun verschiddenen Leit déi mir vague an menger beschter Frendin, daat den Nolauschter net onbekannt ass, besser bekannt waaren, änneren. Sie hun sech un eisen Dech gesaat an hun ungefaangen hier Geschichten ze zielen. Dobai ass et haaptsächlech drems gaangen, aaner Leit op irgendeng Art an Weis erof ze maachen. Net, daat ech eppes dogeint hätt: ech muss et just net andauerend heiren. Ausserdem sin ech mir ziemlech fehl op der Plaatz virkommen, well ech déi Leit, iwert déi geschwaat gin ass, all net kannt hun. Angscht a Schrecken waren also dach am Raum. Wahrscheinlech haaten sie et sech fir eng knapp Stonn um Contoir gemitterlech gemaach an waaren elo erem do. Dofir awer mat duebeler Kraaft.

Irgendwann hun ech missen op d’Toilett. Daat waar eng gudd Geleegenheet, ewech vun denen komeschen Leit ze kommen an e puer normal Momenter op enger roueger Plaatz ze verbrengen.

Op der Toilett dunn stoungen e puer komesch Leit, déi gesoot hun, et wier alles besaat. Ech sin mir direkt virkomm wéi op den Toiletten am „Breat Easton Ellis“ sengem Roman „American Psycho“. Do ged emmer mat irgendwelchen Drogen gedealt an et spillen sech déi verrecksten an eklegsten Szenen do oof. Bis elo waar mir esou eppes nach nie passéiert.
Mee déi Leit, déi do stoungen an komesch Witzer gemaach hun, hun den Androck vun Drogenverreckten op mech gemaach. Net déi Zort vun gemittlechen Junkien, déi den ganzen Daag op der Gare setzen an eng Keier all puer Deeg austicken an sech geigensaiteg unjaizen. Sie hun och net gewierkt wéi e puer Kifferen, déi drop an drun waaren, sech och nach déi lescht puer Gehierzellen wechzedämpen.
Nee, daat lei waaren geiferlech Drogenverreckter. Angscht a Schrecken sin méi grous gin. Waat geif elo mat mir passéiren? Geifen se mech mam Kapp an en Pissoir drecken, bis ech keng Loft méi kriit? Oder geifen se den Doftsteen am Pissoir ufänken an déi toxesch Dämp anotmen, fir dann op engem giganteschen Horrortrip Amok ze laafen an déi zwee LSD-getränkt Fallschirmer op d’Leit erofzezeien?

Ech wollt net erem goen. Engersaits wollt ech net, daat se weissten, daat ech weisst, daat sie gefeierlech Drogenverreckter waaren, aanersaits hun ech wirklech missen op d’Toilett. Main mettlerweil mettleren Alkoholspiggel huet net wirklech gehollef, eng Entscheedung ze treffen.

Zum Gleck ass een vun den Drogenvereckten aus enger Kabin gesprong komm an ass erausgelaaf. Seng Akoliten sin him hannen drun gaangen. Ech konnt mech erliichteren.

No enger gewesser Zait ass et dun esou lues lassgaangen mam danzen. Mee irgendwéi huet et des Keier net esou geklappt. Ech waar ziemlech midd an menger beschter Frendin, daat den Nolauschter net onbekannt ass, ass et ähnlech gaangen.
Mir hun also relativ schnell erem opgehaalen an sin bis virun d’Dier gaangen.

An der versiffter Hippiedisko ass daat en normalt Ritual. Do stinn dann Hollänner, déi d’Elben-Sprooch aus Herr der Ringe schwätzen (oder eben letztebuergesch, waat bei denen Leit keen Ennerscheed meescht) oder irgendwelch komesch Kiffer, déi virun der Dir en Joint femmen, wéi wann et daat normalst vun der Welt wier. Daat steiert absolut keen.
Anscheinend sollen och schon Leit en Kuch voller komescher Substanzen virun der Dier verdeelt hun. Daat ass awer just en Gerücht.

Ech hun mech gefroot, op den Rastamann och heinsdo geif an der komescher Disko optauchen. Oder ob den Toni eppes mat denen geiferlechen Drogenverreckter vun der Toilett ze din hätt. Vlaischt geif och en Skandaljournalist mat engem botaneschen Nonumm optauchen an mat sengem pyschedeleschen Fotoapparat komesch Biller vun den aalen Hippien maachen, déi schon zenter 40 Joer an der komescher Disko danzen an nach nie opgehaalen hun…

Angscht a Schrecken sin méi an méi grous gin. Irgendwou ass eng Persoun rondremgesprongen déi haard gejaut huet „Ech sin den Praktiker, de Praktiker! Ass daat net wonnerbar!“

Angscht a Schrecken haaten mech. Ech wosst, daat dest defintiv den falschen Daag waar, fir an deser versiffter Hippiedisko aal ze gin. Virun allem, well en wahrscheinlech en polytoxikomaneschen Doud stirwen geif, well den LSD-getränkten Fallschirm op en geif faalen.

Daat enzegt, waat elo nach Bliwen ass, waar d’Flucht…

Download audio file (angschtaschrecken15web.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken an der Fuesend

Heinsdo ass Menschenverstand déi enzeg Waff, déi engem bleiwt. An der Fuesend ass Menschenverstand d’Samuarai-Schwert daat en sech an engem ongewollten Harakiri-Ritual an de Bauch dreckt. Schein lues natirlech.

Ech waar net oft an mengem Liewen ob engem Fuesbaal. Ech packen daat einfach net. Ausserdem gin ech och normalerweis net ob Baaler, well mir d’Meschung aus besoffenen, lallenden Leit an schlechter Musek net zouseet. Ausserdem hun ech jo de Problem, daat main Verstand mat Alkoholkonsum virdeischt mol méi kloer ged an sech déi exisitentiell Froen wéi “waat mess du hei eigentlech?” “firwaat dees du der esou eppes un?” “Wier et doheem net méi schein?” stellt.
Wéi ech schons gesoot hun: Et ass oft gudd, en schaarfen, kloeren Verstand ze hun. Mee wann en ze scharf ass, leeft en Gefohr, Kierperdeeler ze verleiren.

Et gouf awer eng Zait, an der ech Fuesbaaler frequenteiert hun. Meeschtens hun ech mat Leit geschwaat, déi sech zwar och verkleedt haaten, an daat genausou hallewhärzeg wéi ech och. Ech hun mech immens déplaceiert gefillt an engem Sall, wou anscheinend jiddereen déi dibillsten Lidder immens leschteg fonnt huet. An gemengt huet, sain üblechen Weekendalkoholspiggel verduebelen ze missen. Well jo Fuesend waar.

Ech hun naischt geint Leit, déi drenken. Ech maan daat jo selwer och an erliewen dann meschtens ziemmlech schlemm Saachen, virun allem wann ech Wäschbenzin oder Desinfektionsalkohol amplaatz vun dem gewenschten Gedrenks serveiert kreien. Dann ass richteg Angscht a Schrecken ungesoot. Daat ganzt end dann domadder, daat ech den Wäschbenzin dofir benotzen, main Brell ze botzen an de Rescht vun mengem Glas um Bueden leit.
Mir kennen esou Geschichten.

Ech hun allerdengs eppes geint Leit, déi weinst stupider Fuesmusek nach méi drenken wéi üblech an ausserdem och nach en immens komeschen an onrealisteschen Kostum unhun.

Well daat ass och esou eppes an der Fuesend. Kaum een verkleed sech realistesch. Daat fänkt schon béi de Kanner un, déi en Superheldenkostum undin, wou zur Verdeitlechung vun der Verkleedung déi duergestellte Gestalt op de Bauch gemolt ass. Also zum Beispill en klengen Spiderman mat engem Spiderman um Bauch.
Bei denen méi eeleren Leit ass daat nach méi schlemm. Et geht just drem, irgendeppes aneschteres unzehun wéi normalerweis. Wann en sech weilt richteg verkleeden, also zB. ausgesin wéi eng Krankenschwester, dann geif en sech bei enger bekannter Infirmiere Arbeschtskleeder ausleinen. Oder sech eppes am Fundus vum Theater ausleinen.

Ech hun mir emmer méi oft d’Fro gestallt, wiesou en daat mam Verkleeden an mat der blöder Musek net einfach wechgelosst huet. An den Februar einfach zu engem Mount erklären geif, wou jiddereen daat doubelt drenkt.

Irgendwéi hun ech emmer mat denen Gestalten geschwaat, déi genausouweineg Loscht haaten, an enger Polonaise ze sin an dobai akkut Gefohr ze laafen, vum Hannermann an den Reck gekatzt ze kreien, well den gemengt hätt, hien misst ze vill drenken.
Allerdengs hun déi Gestalten meeschtens och just d’Musek esou blöd fonnt wéi ech an sin, je méi speit den Owend gin ass, emmer manner ze gebrauchen gewierscht.
Daat huet domadder obgehaalen, daat déi betreffend Leit hire Beier demonstrativ op de Buedem geschott hun. Wiesou, daat wees ech bis haut net.

D’Fuesen ass eppes, waat ech schon vun waitem gekuckt esou schrecklech fannen, daat all Unäherung, an sief et nemmen ob 100 Meter, esou schrecklech ass, daat se de Label “Angscht a Schrecken” verdengt.

Daat betrefft och Medienberichter oder Iwerdrohungen vun Saachen wéi zB. denen grousen Fuesverstanltungen an Daischland. Soubaal en de Fernseh unmescht, lallt irgendeen Besoffenen seng komesch Witzer, déi aus irgendengem blödem Grond och nach mussen reimen. Meeschtens ged et do iwerhaat naischt méi ze laachen. D’Witzer sin furchtbaar banal, an déi Unsammlung vun Leit, déi do ob Fuesmusek schunklen an daat alles furchtbaar witzeg sin, maachen mir eischter Angscht.

En aaneren grausamen Fait ass, daat op ville Radioen Fuesmusek leeft. Och eppes, waat mir Angscht mescht. Normalerweis kuckt en komerziellen Hitsender durno, waat fir Musek sengen Nolauschterer gefällt an probeiert demno ze handeln. Do gin och Lidder vun Superstaren net gespillt, wann do Dissonanzen dran sin. Mee während der Fuesend schengt daat alles egal ze sin, haaptsaach et geht em irgendeen Blödsinn wéi 2 Bullen Glace an all nach esou besoffenen Geck kann matsangen.

D’Fuesend leist bei mir Angscht a Schrecken aus. Ech sichen mir schon Wochen virdrun Excusen, fir net an d’Verleenheet ze kommen, daat ech misst soen “Ech fannen daat einfach just blöd”. Et gin Leit, déi geifen mech dann einfach mat hirem Auto entfeiren an mech op eng rieseg Fuesveranstaltung brengen. Do geif ech natirlech déi betreffend Persoun verleiren an dann alleng duerch besoffend an lallend Menschenmassen zeien.

Wahrscheinlech geif ech ob esou enger Veranstaltung main Enn fannen. Ech geif einfach vun Angscht a Schrecken gedriwen ennert en Auto sprangen oder, an daat ass méi wahrscheinlech, explodéiren.