Download audio file (angschtaschrecken122.mp3)

mp3 download

Usträichen ass elo net grad Beem fällen oder an enger Uranmine an Sibirie mat bloussen Hänn an just mat engem dënne Stoffduch bekleet no radioaktive Metallen ze gruewen, mä et ass trotzdem zimlech ustrengend, virun allem wann ee näischt gewinnt ass. Beem hunn ech zwar véier Joer vu mengem Liewen zimlech regelméisseg gefält, mä dat ass eppes aneres.

Wann een un Usträichen denkt, denkt ee meeschtens: Yuhu, Faarf un d’Mauer pinselen, dat mécht Spaß, et gesäit een wat een mécht an et ass e bëssi esou wéi een risegt grousst Molbuch. Ech hunn als Kand Molbicher gehaast. Ech hu vill léiwer op wäisse Pabeier gemoolt, do konnt ech menger Phantasie fräie Laf loossen an hunn net missen iergendwellech blödsinneg Biller faarweg molen, déi mir dach net gefall hunn. Ech hat e Molbuch vun dem 80er Joere Fantasy-Film „Willow“. Dat hat schon een grujelege Cover mat Doudekäpp an Bletzer. Ech ka mech net erënneren, je een eenzegt Bild an dem Buch gemoolt ze hunn. Allerdéngs muss een dobäi och soen, dat ech dat mam net iwwert de Stréch molen och net esou gutt konnt an dofir eng Affinitéit zum „Freestyle“ hat.

De groussen Denkfehler, dee vill Leit virum Usträiche maachen, ass net drun ze denken, dat et Plaatze ginn, wou keng Faarf däerf hikommen. An déi mussen ofgepecht ginn. All Steckdous, Luuchteknäppchen, Dierrumm, Heizkierper a Mauslach muss uerdentlech mat liicht erofzekreiendem Pesch ofgepecht ginn. Dann muss een de Buedem mat Zeitungspabeier, oder, nach besser, mat Plastikfolie ofdecken. Dat selwecht mat deene Miwwelen, déi een net aus dem Raum erausréckele kann. Duerno gesäit den Raum dann esou aus wéi an der amerikanescher Serie „Dexter“, wann den Protagonist seng Affer ëmbréngt, ouni Spueren ze hannerloossen.

Mir wollten awer Spueren hannerloossen an hunn also ugefaangen, Faarf un d’Maueren ze bréngen. Dat klengt dann och scho mol méi einfach wéi et am Endeffekt ass. Vir d’éischt huet een ze vill Faarf um Rouleau, deen sech dowéinst net dréint an just laanscht Mauer schruppt. Mat e bëssi Chance drëpst dann erëm Faarf erof, genee op déi eng Plaz, déi een net uerdentlech ofgepecht hat. Zum Beispill de Liederscanapé, Ierfstéck an wann d’Bommi dat gesäit, kann een de Recht vum Ierwe vergiessen. Angscht a Schrecke setzen an all Drëps Faarf.

Dann, wann een de Rouleau dozou kritt, ze dréinen, fiert een ongeféier d’Gréisst vun engem A4-Blat laang gutt an dann ass schon erëm ze man Faarf drop. Et dreckt een dann eben e bëssi méi fest. Fir een weidert A4-Blat geet och dat iergendwéi, an da kann een just nach Schmierereien maachen. Et zappt een de Rouleau also erëm an d’Faarf an d’Spill fänkt vu vir un.

Lo wier dat net esou ee Problem, mat e bëssi Übung kritt een et hin, och emol fënnef Minutte laang Faarf un d’Mauer ze drécken, ouni de Rouleau erëm an den Eemer zappen ze mussen. Angscht a Schrecke kommen dann esou richteg op, wann ee mierkt, dat Faarf sech total onregelméisseg verdeelt. Et mécht een, ouni et ze wëllen, kubistesch Mustern do, wou een eigentlech gären eng normal unis-faarweg Fläch hätt. Dann dréckt een méi fest, well een hofft, dat géif hëllefen, mä da kennt d’Faarf vun deene leschten dräi Joerhonnerten an zentimeterdecken Scheiwen erofgefall. Never change a running system, géifen d’Informatikerinne soen, mä elo hate mir schon ugefaangen.

Mir geschéien dann och ëmmer Saachen, déi soss kengem passéieren. An vun deenen een denkt, se dierften eigentlech esou reng physikalesch iwwerhaapt net méiglech sinn. Ech hunn een Raum ugestrach an dem eng grouss deck Kork-Pinnwand houng. Fir e bëssi Faarf an den Raum ze kréien, hu mir decidéiert, d’Pinnwand rout ze molen. Eng Kollegin huet vir d’éischt d’Mauer ronderëm wäiss ugestrach. Ech hunn also duerno just nach d’Pinnwand rout molen. Dat huet esou laang gutt funktionéiert, bis op een Mol een roude Fleck op der wäisser Mauer war.

Angscht a Schrecken hate mech.
Wéi konnt dat sinn? D’Pinnwand huet e puer Zentimeter erausgestanen. All Drëps déi erofgefall ass, huet mengem – zougeginnermossen relativ ageschränktem – Verständnis vu Physik total widdersprach. Wisou gëtt et nach ëmmer keng efficace Methoden, fir een Raum unzesträichen? A virun allem: War de Rastamann iergendwou hei?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht. Mä virdrunn net vergiessen, d’Pinsele gutt ze wäschen …

Download audio file (angschtaschrecken110.mp3)
mp3 download (12,0 MB)

Ech sinn zu Münster, wou ech – alt erëm – eng Liesung hat. Wéi erwaart war den Owend zimlech fiicht-fröhlech ginn. Ech wonnere mech, wisou soss keen an der Wunneng ass. Mäi Gastgeber ass wuel nach ëmmer ënnerwee.

Ech sinn also opgestanen, hunn e bëssi torkelnd e puer Schrëtt duerch d’Kummer gemaach, sinn op d’Toilett gefall an hu mir déi nächst Schrëtt iwwerluecht. Ech sollt wahrscheinlech am Beschten eppes drénken, dann meng Siewesaache zesumme packen an op d’Gare trëppelen.

Een Schrëtt nom aneren, schéi lues, fir de Kierper, deen ëmmer nach mat den Vergeftungserscheinungen kämpft, net ze iwwerfuerderen.

En dräivéirel Stonn méi spéit stoung ech op der Gare zu Münster. Ech hat mech ënnerwee mat e bëssi Proviant agedeckt, deen fuerchtbar deier war an wahrscheinlech mol net een hallwen Daach géif halen. Op mannst wosst ech, dat zu Wien eng Noutfallpizza am Tiefkühler géif waarden.

Eng Noutfallpizza ass eng vun deenen schrecklechen Tiefkühlpizzen, déi net vill kaschten an awer e bëssi sat maachen. Am beschten sollt een ëmmer eng bis dräi vun deenen am Tiefkühler hunn, fir wann een moies um 4 voll awer hongereg heem kennt oder een mierkt, dat et Sonndes virun enger Woch vu lauter Feierdeeg ass an een näischt méi ze kachen am Haus huet.

Um Quasi stoungen nieft mir eng Rëtsch aner Leit. Dorënner och eng Reesgesellschaft déi mat engem Cageot Béier gereest ass. Angscht a Schrecken sollten also och mam dem selwechten Zuch fueren, wéi ech. Wéi Recht ech domadder sollt hunn, wosst ech nach guer net.

Wann ech Leit gesinn, déi moies schon drénken, weess ech ni sou richteg, wat ech dovunner halen soll. Engersäits huet et heiansdo eppes, sech e bëssi asozial opzeféieren. Heiansdo ginn et och gutt Grënn, fir moies schon ze drénken, zum Beispill, well een den Daach soss net packt. Méiglech Ulass fir esou Verhalen sinn Kommuniounen, Hochzäiten, Pressekonferenzen oder d’Gebuert vun engem Kand oder engem klengen Kannegschen.

Anerersäits ass et zimlech eekleg, wann een moies, just aus dem Jum eraus, matkritt, wéi aner Leit schon erëm ufänken an wahrscheinlech bis spéit owes net wäerten ophalen. Dat sinn Saachen, déi ech ni sou wierklech verstoen wäert.

Ech hu mech also an den Zuch gesat, zum Gléck och zimlech direkt eng Plaatz kritt. Wat ouni Reservatioun jo ëmmer sou eng Saach ass. Anerersäits mëscht grad dat et jo spannend. Wann een ëmmer direkt eng Plaatz kritt an opgereegt no enger siche muss, wou bleift dann do d’Spannung?

Den Zuch ass kaum fennef Minutte gefuer, do ass een zimlech lusche Mann froe komm, ob mir him net kéinte Sue léinen. Ech hat zwar Suen dobäi, mä esou wierklech gleewen, dat ech se erëm kritt, wann seng Frëndin géif eran klammen, wollt ech net. E puer Minutten duerno ass en vun der Schaffnerin zur Sau gemaach ginn. Angscht a Schrecke sinn méi grouss ginn. Waren d’Leit dann all verréckt ginn an dem Zuch?

Ech hu probéiert, een Buch ze liesen, wat mir eng Persoun vum Radio ARA eng Kéier fir de Gebuertsdag geschenkt hat. Et ass vum Neil Postman an heescht „Die zweite Aufklärung“. Den Neil Postman schwäermt vum 18. Joerhonnert an fënnt alles gutt, wat deemools war. Wéi de Neil Postman geschriwwen huet, d’Internet wier blöd, well hien näischt interessantes doranner géif fannen, hunn ech opgehalen, et ze liesen. Iergendwann wier mir vilaischt no Leit, déi komesch Meenungen hunn an een Buch doriwwer schreiwen, mä haut war dem net esou.

No a no si méi Leit erageklommen, déi entweder scho voll waren an/oder Alkohol mat sech geschleeft hunn. Fussballfans. Anscheinend Fans vun Werder Bremen. Iergendwann huet een Schaffner eng Duerchsoe gemaach, dat sech all d’Fans vun dem Verrain an dem an dem Wagon géifen treffen. Angscht a Schrecken si méi grouss ginn. Ech wosst net esou richteg, wat ech dovunner sollt halen. Besoffen Fussballfans sinn ongeféier esou geféierlech wéi een Glas Nitroglycerin am Epizenter vun engem Äerdbiewen mat der Stäerkt 9 op der no uewen oppener Richterskala.

Ëmmer erëm sinn Leit op d’Toilett getierkelt oder sinn mat engem Krou, an dem iergendeng gëftgréng Flëssegkeet waar, duerch de Gang laanscht mäin Abteil getrollt an hunn dobäi haart gelallt. Ech hätt léiwer mam Rastamann a mam Toni eng Partie Kaart gespillt wéi deenen Leit no ze kucken.

Iergendwann, d’Sonn huet duerch d’Fenster a mäin Abteil erageschéngt, sinn ech agedämmert an hat méi oder manner sexuell Dreem. Mat hallef zouenen Aen hunn ech d’Wainbierger kuerz virun Koblenz bewonnert an mir gesot, dat ech lo am Fong guer net esou wäit vu menger „Heemecht“ wech wier.

Olé-olée…
ob een Schlag sinn ech erwächt. Eng Polonaise vun besoffenen Fußballfans, déi all net méi riicht goe konnten an duerch den enke Gang getrollt sinn, ass laanscht mech gezunn.
Angscht a Schrecken hate mech.

Wat sollt dat ganzt Gesëffs? Wéi géifen déi Leit de Match iwwerhaapt nach usazweis matkréien? Firwat fiert een esou laang mam Zuch, fir dann dach just voll ze sinn? Wat war déi gréng Flëssegkeet?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef hätt, wier d’Flucht gewiescht.
Mä wéi soll een an engem Zuch flüchten?
Ech hu probéiert, mech op schéin Saachen ze konzentréieren. Atombombenexplosiounen. Horrortripps op experimentellen Drogen. Volleksmusek. Meng zwee aal Bekannter Angscht a Schrecken sinn ënnert dem Setz erausgekroch…

Zum Gléck ass den Zuch stoe bliwwe. Anscheinend war de Match zu Koblenz. Oder déi total besoffen Fussballfans hunn hei missen ëmsteigen. Ech wosst et net. Mir war et och egal. De Schaffner huet mat aller Méi misse kämpfen, fir och déi läscht vun deenen Vollerten aus dem Zuch ze kieren, déi lallend op de Quai getrollt sinn …

Download audio file (angschtaschrecken90.mp3)

mp3 download Angscht a Schrecken op engem Freidenowend am Theater, zu Tréier an soss terroriséierenden Plaatzen

Mir haaten am Fong ausgemaach, mir géifen eis bei engem Kebap an der Staadt treffen fir gemitterlech eppes ziessen, durno een, zwee Béier ze drenken an dann an der richteger Stemmung e bessen Kultur opzehuelen, fir duerno d’Festplack ze formartéiren. Daat op manst waar den graffen Plang vum Groußdeel vum Grupp, ech perséinlech haat – gonzo oblige – een liicht aaneren Plang. Mee dozou méi speit.

Ech waar als eischten do. Öffentlechen Transport gewennt eben dach méi oft, wéi een mengt. Eng Véirel Stonn gewaard. Keng Sau do.
Fréiher hätt en wahrscheinlech nach gewaard oder wier alleng een saufen gaangen an hätt seng Frenn verdaamt. Mee am Zaitalter vun der Kommunikatioun hunn mech jo d’Méiglechkeet, eis zu all Moment ze soen, wou mer drunn sinn, an esou kruut ech dann Meldung, daat den zweeten geschwen do wier.

Hien haat en breed Grinsen drop an huet mer gesoot, en wier schon ziemlech steif.
Main Honger op türkeschen Fastfood waar fort.
Drogenkonsum an enger daischterer Saitenstross.

Durno an en Café. Mir waar e bessen dronken, dofir hunn ech mir geduercht, mat engem Guiness kéint een naischt falsch maachen. Ech sinn jo der Meenung, daat Guiness iwerhaat keen richtegen Béier ass, mee een extrem belleg ze produzéiren Schaum-Konschtstoff. Nach Mettes haat mir een Mann, deen et wessen muss, vun den 21 Aldehyden, déi an all Béier ze fannen wieren, geziehlt. Esou eppes mescht mir Angscht. Déi eng Leit behaapten, Béier wier een vun denen gesondsten Liewensmettel, voll mat Vitaminen an esou nahrhaft, daat een glaat op fest Nahrung verzichten kann. An dann schengt Béier awer och voll mat geftegen, kriebsereegenen Substanzen ze sinn. Angscht a Schrecken.
Et géif mech net wonnern, wann se eis geschwen géifen soen, daat den letzebuergeschen Béier aus dem schwéieren Waaser aus dem Reaktor vun Cattenom gebraut ged.

No dem Glaas an e puer Schnitterscher, déi et an der Bar, déi no engem Transportmettel benannt ass, komescherweis fir naischt ginn sinn, hunn mir eis dunn op de Wee fir an den Theater gemaach. Daat ganzt huet am Theatre du Centaure statt fonnt, waat am Fong net vill méi wéi en Lach am Bueden ass, wou se Theater spillen.

Verschidden Leit hunn onbedengt missen op d’Toilett. An waat luch do méi no wéi an eng daischter Saitenstross widdert eng Mauer ze seechen? Richteg, den Radio ARA. Mat mengem Schlessel hunn ech e puer Leit rop geschleist an hinnen d’Toilett gewissen. Ech währendem hunn mir eng Fläsch Béier aus dem Automat gezunn (den bellegste Béier an der Staadt ged et an dem Automat!) an se ziemlech schnell eidel gedronk.
Mir waar nach emmer bessen dronkeg an ech wosst net esou richteg, ob ech lo immens vill Loscht hätt, fir mech aan een daischtren Keller ze setzen fir do Theater ze setzen. An schons ass et eng Wendeltraap erof gaangen an den klaustrophobeschen Theater. Dem sain Numm ech net verstinn, well wann an dem Lach sollt een Zentaur setzen, daat wier wahrscheinlech en ziemlech klengen Zentaur, een Bébé-Zentaur, esouzesoen.

Angscht a Schrecken sinn méi grouss ginn, je méi Traapen ech erof geklommen sinn. Den Gang ass emmer méi eng ginn. An dunn um Enn vun der Traap, wou ech am Fong just nach en klengt Lach an eng Rutschbahn erwaard haat, stoung dunn en Apple-Computer, den genausou waiß wéi d’Maueren waar an op deem se d’Caisse gemaach hunn.
Daat huet iwerhaat net gepasst. Ech haat mir erwaard, d’Caisse an dem Ennergrondtheater géif op vergilbten hellgiele Ziedelen passéiren.

Mir hunn Plaatz geholl. Daat heescht, ech kruut eng Plaatz um Eck an hunn déi ganzen Zait missen main Kapp schief haalen, well d’Mauer eben en Gewölbe waar an domadder ziemlech kromm.
Ech hunn mir leiwer net virgestallt, waat géif passéiren, wann et an dem Lach géif ufänken mat brennen. Alt erem Angscht a Schrecken.

Iwert d’Steck selwer well ech net all ze vill soen, ech kennen mech mat esou eppes jo net aus. Et haat eppes aales, och wann verschidden Elementer immens modern emgesaat waaren. Moliere ass net daat einfachst franseisch, mee et waar secherlech interessant emgesaat.
Jo, ech hunn lo tatsächlech eppes während der Serie „Angscht a Schrecken zu Lëtzebuerg“ geluewt. Och daat kennt vir. Am Fong ass et guer net esou seelen, wéi vill Leit emmer mengen.

No dem ganzen Theater an dem emgebauten Wainkeller ass et dunn em d’Fro gaangen, wouhinner mir elo géifen goen. Als Äntwert ass dann prompt „Clausen“ komm.
An domadder Angscht a Schrecken bei mir. Ech fannen daat Clausen artificiel wierkt, vill ze vill propper, ze poléiert, net gewuess genuch.
Ausserdem hunn ech eppes géint daat Bild vun laangen Schlangen an een Türsteher, deen d’Leit no irgendeppes bewärt an se demno ranleißt oder net. Mee anscheinend sinn d’Rives de Clausen an dem Fall jo Affer vun hirem eegenen Erfolleg.

Virdeischt awer nach mam Auto op den INS gefuer, well do sinn jo gudd Parkplaatzen. Anscheinend schloofen d’Leit do am Auto an fueren dann moies mat engem gewaltegen Kueder heem. Oder esou. Ech hunn mech een Moment laang gefroot, ob et net méi wait wier wéi zu Fouss vun der Uwerstaadt an Clausen ze treppelen. Mir ass dun awer eng extrem geih an rutscheg Traap gewissen ginn, déi besonnesch am vollen Zoustand immens flott muss sinn, virun allem wann een se rop ged.
Drogenkonsum op engem daischtren Wee erof an Clausen.

Clausen also. Angscht. Den Verso also. Schrecken.
D’Clientel: ziemmlech jonk.
Den Stil: H&M-Chic, wéi gewessen Leit soen géifen.
Angscht a Schrecken heich zwee. Mee mat genuch Alkohol wier daat secher ze erdroen, an sou hunn ech dankbar all Béier geholl, deen mir ungebueden ginn ass.
Och Shots sinn verdeelt ginn. E bessen ze séiß, mee ech wann schon een mir een ausged, soen ech dach net nee. Derweil huet sech daat Etablissement emmer méi mat H&M-Chique gefellt, an mir ass et emmer méi ellen ginn.

Mee ech haat esouwiesou eng Rettung. En Kolleg sollt mech op den Glacis féiren, vun wou aus ech op Tréier sollt. Déi berühmt berüchtegt Luke stoung um Programm.
An den Auto, an mat deem virdeischt an eng Fast Food-Ketten, déi héi zu Letzebuerg verbueden ass. An waat héi verbueden ass, schmaacht am Ausland emsou besser. Dofir ged et komescherweis en Kult em déi Fast-Food-Ketten, deen ech net novollzéien kann. Normalerweis hätt ech wahrscheinlech meng üblecht Priedegt gehaalen, waat d’Qualitéit an d’Wertschätzung vun esou Iessen gehaalen, mee an mengem momentanen Zoustand waar ech ganz frou, wann ech och eppes ziessen kritt hunn, an fritéiert Saachen schmaachen och an iwerbewerten Fast-Food-Ketten.

Dann also an déi berühmt berüchtegt Luke. Daat een ziemlech groussen Betrieb mat e puer Säll. Mir kruuten en Stempel op den Aarm gedreckt an sinn bis ganz hannen aus gaangen. Erem en Béier. Irgendeppes waar hei komesch. Ech konnt net genee de Fanger drop leen, mee den ganzen Setting huet mir Angscht gemaach. Vlaischt waar et den Spiggel, deen ech laang fir eng Fenster gehaalen hun. Ech hun geduercht, den Raum wier duerch eng Mauer an zwee Deeler getrennt an et kéint een do duerchkucken op déi aaner Sait. Bis mir dunn irgendwann opgefall ass, daat dem net esou waar an et tatsächlech en Spiggel waar, deen ech do fir en Duerchbroch gehaalen haat.
Ech haat ausserdeem daat ongudd gefill, daat den Rastamann sech héi kéint ophaalen an kromm Geschäfter mat sengen Drogenkollegen maachen. Dann gouf et nach en Gothic-Treffen irgendwou zu Tréier. Déi ganz Stadt waar also voll mat méi oder manner gudd verkleedten Möchtegern-Vampiren. Keng immens gudd Virausetzungen fir en Gonzojournalist, den net mol méi am Stand waar, en Spiggel vun engem Lach ze ennerscheeden.
Angscht a Schrecken haaten mech.

Waat sollt den ganzen Trip? Moliere, Clausen, H&M-Schick, Fastfood, Luke, Gothictreffen… daat waar alles ze vill fir een Owend. Ech waar net bei der Saach. Ech hun alles nemmen passiv materliewt, hun beobacht am Plaatz ze reagéiren.

Daat enzegt, waat elo nach gehollef huet, waar d’Flucht.
Op manst bis op déi nächst Tankstell…

Download audio file (angschtaschrecken70.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken zu Marseille

Ech muss gestoen, dat ech do net onbedéngt eng Ausnam sinn, awer och vilaischt just, well ech léiwer Schweessen wéi fréieren. Obwuel ech mech iwwert déi zwou Saachen ëmmer gären beschwéieren.

Ech hu den Nuetszuch an de sonnegen Süden geholl an sinn also irgendwann fuerchtbar fréi moies an enger vun deenen gréissten Stiedt vun Frankräich ukomm. Wann een fir fënnef Woch fiert, peckt en och ëmmer esou vill wéi méiglech an, och wann een ganz genee weess, dat een heiansdo wäschen wäert mussen. Esou hat ech also gefillten 45 Kilogramm Gepäck, an hu verweifelt no irgendengem Schëld fir den Notransport gesicht. Esou eppes gëtt et ob der Marseiller Gare awer net. Ech hu schon missten hoffen, dat den Wee an den Metro den richtegen wier, soss hätt ech ni en Kaart mat dem Verkéihersnetz drop fonnt.

Angscht a Schrecken waren also och an der Provence präsent. An ech hat gemengt, ech hätt lo 5 Wochen quasi Vakanz, moies, wann et nach relativ kill ass, e bëssi schaffen an fir de Recht d’ Liewen an d’Sonn geneissen? Wait gefeelt, allem Unschain no.

Ech sollt am Studentenwunnheem um Campus “Luminy” wunnen. Den wier anscheinend direkt beim Mier, hat ech gezielt kritt. Vir deen Deel net ze spannend ze maachen: Wann een “et muss en virdeischt 30 bis 40 Minutten duerch en Naturschutzgebidd mat gutt 100 Meter Héichtenënnerscheed bis zum Mier lafen” no beim Mier läit, dann läit de Campus no beim Mier.
Den Bus, een vun deenen éischten den Sonndes moies gefuer ass, war zimlech voll mat Leit, déi offensichtlech net just eréischt opgestanen waren mee éischter lo schlofen goen wollten. Een Trupp Vollerten ass mat mir bis bei de Campus gefuer, wou ech meng gigantesch Valise een Hiwwel erop gezunn hunn an de Schlëssel fir mäin Zëmmer krut.

Dat huet sech dunn als een Kabuff vun ongeféiher 3 op 1,5 Meter eraus gestallt. Ech weess, dat et an Japan vill Leit ged, déi hiert ganzt Liewen laang ënner esou Konditiounen verbréngen. Mee éischtens ass Marseille net Tokio an japanesch Kabuffaparementer hunn trotz dem meeschtens een eegenen Buedzëmmer an Kacheck, wat bei mir gefeelt huet. Dës Reim waren gedeelt an hunn och esou ausgesin, wéi wann 20 Studenten vun engem Stack se ëmmer géifen benotzen. An se dann verloossen. Esou wéi se grad waren.

Als Gonzojournalist muss een sech mat esou Saachen och heiansdo zefridden ginn. Et kann een net ëmmer erwaarden, dat irgendeen Idiot d’Spesen fir en 5-Stären-Hotel ouni nozedenken bezillt. An wann een eben just eng gewess Zomm fir 5 Wochen zu Marseille ze hausen an ze liewen kritt, muss en kucken, fir mat der eenz ze ginn. Et gëtt jo schliisslech schlëmmer Saachen.

Den éischten Daach hunn ech geschlof an probéiert, een fräien an oppenen Hotspot ze fannen, wat zu Marseille eng kleng Onméiglechkeet duerstellt. Herno sollt ech eraus fannen, dat et um Campus eng Hütt ged, an der e puer Geeks dran sëtzen, déi den ganzen Daach World of Warcraft spillen an sech nirewenbai och nach dorëms këmmeren, dat de Recht vun de Studenten hir Emails checken an mat hirer Famill chatten oder skypen kennen. Relativ komesch Gesellen, mee am groussen an ganzen awer dann dach harmlos. Obwuel ech se net an der Sonn, wäit wech vun engem Computer wéilt gesinn. Dat wier wahrscheinlech een zimlecht ellent Bild. Computerlos Geeks sinn wéi Junkies op Turkey. Just ongeféier draimol esou schlëmm, well se meeschtens nach eng ganz Rëtsch onverbrauchter Energie an sech droen, déi se an hirer Rage all op een mol kennen lass ginn.
Wat géif passéieren, wann d’Internetverbindung géif ausfaalen? Wat géif den Trupp vun heichgradeg süchtegen Geeks op een mol ouni Connectioun géif do sëtzen? Géifen si probéieren hiert Spill an déi real Welt ze bréngen an wahlos iergendwellech onschëlleg Gonzojournalisten ungraifen, déi grad hir Mailen gecheckt hunn?

Dat erënnert mech un eng Persoun, där ech eng Kéier an enger Schoul begéint sinn. Et war en ganz normalen Daach, relativ sonneg. An do ass op een mol en Medschen an voller Elfen-Montur laanscht getrëppelt. Liederen Broschtschutz, Emhang, stilecht Stiwwelen, en Haar vun enger Kou fir draus ze drénken, asw. Mir ass de Mond op stoe bliwwen an meng zwee al Bekannten Angscht a Schrecken sinn dran gesprongen. Vilaischt war et jo och WIRKLECH eng Elf gewiescht an net nëmmen enkt méi oder manner harmlos Verréckt, wat Spaass drun hat, sech ze verkleeden?

Wéi ech de Leit gezielt hu, ech géif 5 Wochen op Marseille goen, krut ech bal ëmmer ze héieren, dat dat eng Gangsterstaadt wier an ech op passen misst, soss kritt ech alles wat ech bei mir hätt geklaut.
Mir war scho kloer gewiescht, dat Marseille net Lëtzebuerg ass, mee et ass eben och net Chicago. Op passen ass also OK, mee ëmmer an éiweg Angscht hunn, dat ass net menges. Ech hu schon ze vill Angscht a Schrecken erliewt, fir un Paranoia ze gleewen.

Mee schon den drëtten Daach vun mengem Obenthalt sollt ech gesinn, dat et eben net ëmmer esou einfach ass. Ech si, ganz menger Missioun entspriechend, duerch een Gebitt gefuer, wou ausser den “Voitures de Service” keen däerf fueren, krut hei an do e puer Erklärungen geliwwert an hunn den herrlechen Ausbleck op Marseille an op d’Mier genoss.
Abemol hunn mir en Motorad an en Auto virun eis gesinn.

Déi haten natierlech näischt an dem Gebitt ze sichen, dofir huet mäin Chauffer Gas ginn. Stepps ass duerch d’Luucht geflunn an den Auto virun eis huet Vollgas ginn, d’Motorad war schnell fort.
Bei der nächster Kéier huet den Chauffer vun dem schwaarzen Auto den Kropp gezun, ass aus dem Auto gesprongen an fortgelaaf.
Angscht a Schrecken haten mech. Dat war also offensichtlech en geklauten Auto. Dat war och zimlech offensichtlech den gewiescht, den en geklaut hat. Wat géif lo passéieren? Géif hien mat sengem Motorradfrend zeréckkommen an eis an eng Schéisserei verwéckelen? Géif den Auto aus engem mysteriéisen Grond explodéieren? Hat de Rastamann eppes héimadder ze dinn an d’Male war voller heichgeféierlecher psychoaktiv Drogen?

Mir hunn d’Police geruff. Déi ass iwwer eng Stonn laang net kommen. Wéi mir nogefroot hunn, hunn se eis gesot, momentan wieren zwou Schéissereien zu Marseille an dowéinst kéinten si momentan net kommen. Mir sollen einfach alles esou loossen, wéi et wier.

Owes hunn ech am Metro gesinn, dat do alles vun Polizisten an esouguer vun der Arméi bewaacht war, déi mat hiren Maschinnegewierer do stoungen an op gepasst hunn, dat keen ouni gültegen Ticket an de Metro géif klammen, oder esou.

Angscht a Schrecken haten mech. Hei war ech, 5 Wochen zu Marseille, iergendwou an der Provence beim Mier, zwëschen geféierlechen Autosklauerten, Drogenverreckten am Bus, computersüchtegen Geeks an ëmmer ënnert der béiser provenzalecher Sonn, déi net nëmmen eng ganz speziell Vegetatioun hervirbruecht huet, mee och nach d’ Tendenz huet, ouni Gnod op een ze schengen an ganz normal Beweegungen wéi Ootmen zu enger ustrengender Saach ze maachen, déi engem den Doudschwees aus goen loossen.
Wat géif mir alles passéieren? Géif ech iwerfall ginn? Géif ech vun der Organmafia ausgeweidet ginn? Wat géif passéieren, wann de Rastamann spatz kritt, dat ech dobäi war, wou säin Lieferant säin Auto verluer huet? An virun allem: Ween war dat Elfen-Meedchen?

Dat eenzegt, wat elo nach bliwwen ass, war d’Flucht. Un d’Mier, zum Beispill…

Download audio file (angschtaschrecken69.mp3)
mp3 download Angst und Schrecken in Tübingen

Ich war von dem dortigen freien Radio eingeladen worden, wahrscheinlich mit dem Hintergedanken, mich so viel Angst und Schrecken wie nur möglich auszusetzen. Neben dem RACT-Festival, von dem aus die Wüste Welle live sendete, fand in der Stadt ein merkwürdiges Festival für Volksmusik und ähnliches statt. Unter anderem sollte der schwäbische Dudelsack präsentiert werden.

Eigentlich war ich ja für eine Diskussionsrunde eingeladen. Aber wir wissen ja alle, dass es immer zwei Gründe für deine Begegnung gibt.

Meine Reise began, wie so oft, am Bahnhof. Dort stand ein Bus nach Saarbrücken, von wo aus ich den Zug nehmen sollte, berreits. Wobei „berreitstehen“ hier eher meint, dass der Bus zwar dort stand, jedoch nicht wirklich berreit zur Abfahrt war. Durch Überbuchung und penetrantes Ticketabknipsen verspätete sich die Abfahrt um 15 Minuten. Im Baustellenland Luxemburg ging es zusätzlich nur schleppend voran. Dies veranlasste den Busfahrer jedoch nicht, auf deutschen Autobahnen schneller zu fahren. Die Zeit raste, während der Bus tuckerte und mein Anschluss immer unwahrscheinlicher wurde. Beständig rechnete ich meine Chancen, den Zug noch zu erwischen, aus und ich wusste es berreits: Angst und Schrecken war nicht nur bei den CFL, sondern auch bei der DB allgegenwärtig.

Nach einem kurzen Sprint stellte ich dann fest, dass der erste ICE 30 Minuten Verspätung hatte. Trotzdem kam er und raste Richtung Mannheim. Vor mir saß eine Frau, die per Handy eine Mitarbeiterin von ihr zusammenscheißte und dabei Ausdrücke wie „Oberkante, Unterkante“ und „das ist doch total Banane!“ benutzte. Ich saß mit einem sehr breiten Grinsen im Zug, obwohl ich nicht recht wusste, ob ich nicht eher Angst vor der Frau haben sollte.

Durch Stürme und wahrscheinlich auch die ein oder andere Explosion gab es kurzzeit ein allgemeines Chaos. Leute liefen kopflos zwischen Informationsschaltern hin dun her, lachten nervös und tranken Kaffee, wodurch sie noch nervöser wurden.
Der Bahnhof glich einem Pulverfaß. Angst und Schrecken regierten diese Sturmnacht und ich fragte mich, ob ich überhaupt je in der Universitätsstadt Tübingen ankommen würde oder ob ich die Nacht in einem billigen DB-Nothotel irgendwo am Rande von Mannheim verbringen müsste, wo meine einzige Lektüre eine merkwürdige Hotelbibel sei.
Glücklicherweise fand ich schnell einen alternativen ICE, der mich, im Stehen zwar, nach Stuttgart brachte. Sogar mit Geschwindigkeitsanzeige. Ein, wie ich finde unerlässliches Feature für Hochgeschwindigkeitszüge. Wann hat man sonst schon das Vergnügen, genau zu wissen, dass man gerade mit 250 km/h trinkt, liest, seine Arbeitskollegen mit merkwürdigen Ausdrücken zusammenscheißt oder kackt?

In Stuttgart angekommen war die Luft wieder ein wenig frischer, es roch weniger nach Panik. Ich sprang sehr verwirrt ob der merkwürdigen Gleisangabe in den zufällig bereitstehnenden Regionalzug, der durch die Dunkelheit nach Tübingen raste. Ruhiger und weniger chaotisch als alle ICEs der Welt. Dafür aber ohne Businesskaspars und Geschwindigkeitsanzeigen.

Endlich und eigentlich nur mit 40 Minuten Verspätung in Tübingen angekommen hörte ich vor dem Bahnhof berreits die laute Musik des RACT-Festivals. Ein wenig verwirrt stolperte ich über die Tübinger Straßen und suchte den Eingang des Festivals. War ich überhaupt in der richtigen Stadt? Vielleicht hatte mich ja das Radio einer ganz anderen Stadt eingeladen und ich hatte Tübingen mit einer ähnlich lautenden Stadt, zum Beispiel Leipzig, verwechselt? Angst und Schrecken wurden größer. Ich war genau der Typ Mensch, der solche Fehler in wichtigen Momenten macht.
Allerdings hatten die Radiomenschen das Festival ja auch erwähnt, was mir ein wenig an Sicherheit zurückgab. Ich befand mich auf einer Fahrbahn, die aber offenbar momentan nicht wirklich benutzt war. Ich versuchte, den Weg zurück auf den Bürgersteig zu finden, denn ich hatte nicht unbedingt die Absicht, die dann doch ziemlich lahme Erklärung „Ich komme aus Luxemburg, da gibt es keine Bürgersteige!“ benutzen zu müssen.

Zwei Typen, die mit mir im Zug gesessen hatten, erkannten meine offensichtliche Ortkompetenz und fragten mich, ob ich wüsste, wo der Eingang zu dem Festival sei. Ich verneinte und ging zielstrebig in irgendeine Richtung.
Sie stellte sich als die richtige heraus und ich kam zum Eingang, wo eine bekannte Radiomacherin den Ausgang benutzte. Sie wirkte ein wenig verwirrt und erzählte mir ungefähr 20 Dinge auf einmal. Danach wäre ich der Meinung, ich müsste Eintritt bezahlen und wollte abgeholt werden, was wegen mangelnder Kommunikation nicht klappte.
Vor dem Eingang war die Hölle los. Ungefähr eine halbe Tonne Glasscherben lagen dort, allesamt von Alkoholflaschen, welche vor dem Eingang geleert wurden, um nicht das mässig teuere Bier auf dem Festivalgelände kaufen zu müssen. Ein Horder sturzbetrunkener Irrer torkelte auf die Schlange zu, lallte etwas von Pfandflaschen und wurde ziemlich grob von den Sicherheitsleuten behandelt. Meine alten Bekannten Angst und Schrecken waren definitiv mit von der Partie in Tübingen.

Ich entschloss mich, einfach an den Sicherheitsleuten vorbei zu gehen. Diese kontrollierten kurz meinen Rucksack und fanden, oh Wunder, kein Bier. Ich schmuggelte illegalerweise mein Deo hinein. Mein letztes Deo hatte ich am Montréaler Flughafen lassen müssen, aber in Tübingen würde ich mir meine letzte Bastion der Körperhygiene nicht nehmen lassen.

Ich wurde wild und stürmisch begrüßt, unter anderem von Leuten, die meinten „Ich mag deine lustigen Geschichten so sehr!“. Halb Tübingen schien Angst und Schrecken zu kennen, und ich war ihr persönlicher Held. So oder so ähnlich. Mir war das ein wenig peinlich, aber immerhin wurde mir ein Bier spendiert, was mich lockerer werden liess. Anderseits: Wieso war ich in Tübingen so bekannt? Lief auf der Wüsten Welle eine Endlosschleifen mit den wenigen deutschen Folgen und einer schlechten Tonbandaufnahme, die unbemerkterweise auf dem Radiocamp gemacht worden war und auf dem ich Sprüche wie „Wir haben Kulturjahr, die Leute sollten mal mehr Drogen fressen!“ vom besten gebe? Oder war Tübingen in Vergleich zu Luxemburg so langweilig, dass nie etwas Anst- und Schrecken-erregendes dort passierte?

Das konnte ich mir nicht vorstellen, denn gleich darauf stürzte eine volltrunkene Gruppe in die Sendeanlage und verursachte ein kleines Sendeloch., das jedoch sofort wieder repariert wurde.
Nach ein paar weiteren Bier war es Ein Uhr und das Festival war für diesen Abend vorbei. Wenn man mitten in einer deutschen Kleinstadt festivalt, ist man so früh fertig wie in Luxemburg die heißen Clubs in den angesagten Straßen. Was auch immer das heißen mag.

Ein begeisterter Fußballer, Merchandisingverkäufer und Radiomensch, bei dem ich schlafen sollte, brachte mich in sein Haus. Er hatte etwas von „alternativem Wohnprojekt“ gesagt und ich hatte mir merkwürdige passivhäuser oder etwas in der Art vorgestellt. Eigentlich hätte ich wissen müssen, dass es sich um eine ehemalige Besetzung handelte, die mit ziemlich viel Graffiti verziert war. Aber das Haus war dennoch – oder gerade deswegen, sehr angenehm, vor allem die Eigenschaft, eine Bar zu haben, wo wir noch ein merkwürdiges esoterisches Vollmondbier tranken, das nur bei Vollmond gebraut wurde.

Am anderen Morgen erwachte ich dehydriert in einem fremden Zimmer. Ich war in Tübingen, im Gästezimmer eines Fußballers, der nebenbei auch noch Merchandisingverkäufer und Radiomensch war. Nach einem sehr netten Frühstück machte ich mich daran, die Stadt ein wenig zu erkunden. Ich mag es, Spaziergänge durch mir unbekannte Städte zu machen, mich dort zu verlaufen und ein paar Eindrücke zu sammeln, die ich dann völlig unreflektiert weitergebe.
Angst und Schrecken waren nie weit, denn immerhin war Festival der Volksmusik (oder sowas ähnliches) und ich traf so alle paar Minuten auf singende und tanzende Trachtenträger, schreckliche Musik und Menschen, die mit überdimensionierten gigantischen Peitschen in der Luft herumschwangen, so dass diese laut knallten. Ich versuchte die Taktik des seitlich daran Vorbeigehens, was mir aber nicht immer so recht gelang. Vor allem wollte ich nicht von einer 100 Jahre alten schwäbischen Peitsche erschlagen werden. Auf jeden Fall nicht heute.

Nach einem doch relativ langem Spaziergang, bei dem ich vor allem das sehr grüne und bunte und volksmusikpassende Tübingen und die Uni gesehen hatte, machte ich mich wieder auf das RACT-Festival, wo ich ein weiteres mal illegalerweise ein Deo reinschmuggelte. Bei dem Wetter wollte ich aber nicht schon um 15 Uhr nach einer Disko um 3 riechen. Nachdem ich mir ein erschreckendes Gespräch über Datensicherheit angesehen und angehört hatte, wurde ich von zwei jüngeren Radiomacherinnen zum Radio Wüste Welle entführt. Dabei machte ich einige Entdeckungen: Tübingen war noch grüner, als ich dachte. Für das Radio brauchte man eine Karte, die die Leute offenbar nicht immer dabei hatten.
Das Radio lag außerdem dem Ortschild nach überhaupt nicht Tübingen. Auf jeden Fall sind wir an einem Ortsausgangsschild vorbeigekommen, was ich irgendwie befremdlich fand, denn es stand mitten in einer Staße. Aber soll ja auch Orte geben, durch die eine Landesgrenze läuft. Insofern sind Stadtgrenzen wohl die kleineren Ängste und Schrecken.
Das Radio lag dann in einem kleinen Wäldchen, das man über ein paar Treppen und Waldpfade durchqueren musste, ehe man vor dem in meinen Augen ziemlich großen Gebäude stand.

Technik und Räumeangucken war mit wenig Angst und Schrecken verbunden, genausowenig wie die nachfolgende Autofahrt zurück zum Festival. Dort allerdings schlichen wir uns durch einen Versorgungseingang hinein, bei dem wir nicht einmal kontrolliert wurden. Wir hatten natürlich die entsprechenden Pässe, aber wieso fragte uns das Personal nicht einmal danach, als wir uns ziemlich umständlich den Weg durch die Bauplatzgitter bahnten? Mir war das suspekt. Vor allem: Wer würde sonst noch durch dieses Schlupfloch kommen. Vor meinem geistigen Auge tauchten die Köpfe von Toni, dem Rastamann und dem verrückten Fotographen mit dem psychedelischen Fotoapparat auf und drehten im Kreis. Angst und Schrecken.

Die Diskussionsrunde verlief aber eher friedlich. Ich erzählte von Blogs, Podcasts und Katzenbildern. Insider haben jetzt gelacht.
Dann begann der zweite Teil der live-Sendungen vom Festival, die sehr energiegeladen rüberkam und es fanden sich tatsächlich alle paar Minuten Interviewpartner. Das machte mir insofern Angst, weil ich es normalerweise eher schwierig fand, Interviewpartner zu finden.

Nach ein paar Stunden war das Festival dann auch schon wieder zu Ende, und ich wusste nicht, wieso es so schnell gegangen war. Wir spielten traurige Musik und schauten vom Zelt aus auf die Leute, die mit gesenkten Häuptern das Gelände verliessen. Was war passiert? War es nur das Ende des Festivals, das alle so traurig scheinen liess? Oder war irgendetwas merkwürdiges und schlimmes passiert, so grauenvoll, dass sich niemand mehr traute, auch nur zu lächeln? War Toni schlussendlich doch noch hier aufgetaucht und hatte die Leute mit seinem irren Blick verängstigt?

Zwei Menschen kamen zu unserem Zelt und meinten, unsere Musik sei langweilig. Sie fragten nach dem Ort, in dem sie waren, woraufhin ich ihnen erklärte, sie seien in Mainz. Mich hatten die ganze Zeit über immer Leute nach irgendetwas gefragt, und immer hatte ich sie verarschen wollen, aber nie war mir was eingefallen. Aber diesmal.
Und merkwürdigerweise scheinen die beiden Verrückten das auch noch zu glauben. Sie hätten ein Problem, brüllte der eine und bald verliessen sie nach Lösungen ringend das Zelt, um sich dem Trauermarsch anzuschliessen.

Angst und Schrecken hatten mich.
Was war los in Tübingen? Wieso diese Trauerstimmung? Was hatten diese merkwürdigen Menschen gegessen, dass sie nicht mehr wissen konnten, wo sie waren? Liefen noch mehr dieser Drogenverrückten in dieser Stadt herum? Würden einige durchgedrehte Peitschenknaller kommen und das Festivalgelände mit ihren gigantischen Folterinstrumenten in ein Feld des Grauens verwandeln? Und vor allem: Würden sie Duddelsackspieler mitbringen?

Das einzige, was jetzt noch half, war ein weiteres Bier und die Flucht.

Download audio file (angschtaschrecken64.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op enger Kommunioun

An dann gin et Sonndeger, ob denen Famillienfester sin. Daat heescht, et kann en net esou laang léien bleiwen wéi en well, mee et muss en méi oder manner fréi opstoen, sech grendlech wäschen an dann op en Fest goen, wou en lauter Leit gesait, déi en – wahrscheinlech aus gudden Grenn – net all ze oft gesait an déi een Famill nennt. Ausserdem passéiren déi üblech Saachen: Iessen, Drenken, Iessen, Drenken, etc, etc, ad infinitum. Oder ob manst bis d’Kanner midd gin.

Et ass bei Famillienfester och esou, daat se méi schlemm gin, je méi aal d’Leit gin, déi féiren. Oder un sech theoretesch Grond hätten, ze féiren. Et kann en also folgend Gradatioun feststellen:
Kandaaf, Kommunioun, Hochzait. Dann gin et nach Begriewnisser, mee déi sin meeschtens net esou leschteg, dofir oft awer emsou méi fiicht. Mee daat sin eigentlech Saachen, mat denen ech net onbedengt well de Geck maachen, well et Léit kéint verletzten. E bessen esou wéi déi Geschicht vum ARA-Logo.

Op alle Fall haat ech dest Joer och erem déi zweifelhaft Freed, un esou Famillienfester vun der Stuf 2, also Kommuniounen, deelzehuelen. Waat en vlaischt an Letztebuerg net soen muss, mee ech awer fir den Protokoll preziséiren well: Meng Famill ass réimesch-katholesch. Also, ob manst geht se an déi Kierch an bied offensichtlech och zu dem Gott, sengem Jong, engem Geescht an enger Arméi vun kitschbehangenen Hellegen. Bah, nach emmer besser wéi Scientology.

Daat schéinst un esou Féieren ass jo, daat en selwer net muss an Kierch goen an sech den Bimborium an Tralala net muss undoen. Daat maachen aaner Leit fir een an doweinst därf en dann fir naischt iessen an drenken, bzw. je noch Goût och mol friessen an saufen.
Daat ganzt wier also ziemlech angenehm, wier do net daat schlecht Gewessen, daat en domadder un sech en Relioun, also an mengen atheisteschen Aan eppes ziemlech blödsinneges, ennerstetzt. An dobai kennt dann nach eppes bessen méi stéirendes: De Rescht vun de Léit, déi do sin an souzesoen mat engem féieren.

Angscht a Schrecken kommen bei mir schon emmer ob, wann ech gesin, daat et eng Setzuerdnung ged. Et gin genau zwou Meiglechkeeten, wéi en placéiert kann gin: Endweder et setzt en nirwt oder an der Geigend vun ob manst enger Persoun, déi een den ganzen Daag lang nerven wärt an och wann en se einfach ignoréiert, wärt se net domadder ophaalen, irgendeppes ze erziehlen, waat en ganz secher net wessen well. Et kann en sech och net dogeint wieren, well déi Persoun wahrscheinlech esou haard schwätzen wärt, daat et onmeiglech ass, NET ze lauschteren, waat se seet.
Déi aaner Meiglechkeet, wéi en kann op esou engem Iessen placéiert gin, ass folgend: Et ass en vergiess gin an huet iwerhaat keng Plaatz. Daat ass mat nach vill méi Angscht a Schrecken verbonnen, well en dann noutdierfteg un den Enn vun engem Desch gesaat ged, wou iwerhaat keng Plaatz ass, en keng Couveren huet an garantéiert op dem Enn vum Desch setzt, wou der Setzuerdnung all déi nerveg schwaarz Schoof vun der Famill setzen – oder, an daat ass nach vill méi schlemm, d’Kanner.

Mee och wann en ausnahmsweis eng Kéier Chance haat an nirwt lauter Leit setzt, déi en kennt, mat denen een sech iwer hallewegs normal Themen ennerhaalen kann an déi een net schon no 2 Minuten ufänken mat nerven, sin meng zwee aal Bekannter Angscht a Schrecken nie wait.
Et gin nämlech eng Réih vun Sprech, déi emmer erem optauchen:

„Ohh, mescht hien elo schon d’Kommunioun! Ech kann mech nach erenneren wéi en esouuu kleng waar! D’mengt en daat wier geschter gewierscht!“
An dem Zesummenhang natirlech emmer: „Oh, d’Zait vergeht awer emmer méi séier!“

Esou eppes mescht mir ANGSCHT. Ech fannen elo, mat mengen dach nach relativ jonken Joeren schons, daat d’Zait ziemlech séier vergeht an ech net fir all déi wichteg an schéin Saachen Zait fannen, fir déi ech mir gären Zait geif huelen. Amplaatz ze schlofen setzen ech zB. moies fréih, wann et nach daischter ass, am Studio an huelen Angscht a Schrecken op, well ech virdrun wirklech „keng zait“ fonnt hun. Mee wéi séier muss d’Zait dann ereischt goen, wann en esou iwert seng Enkelkanner schwätzt, déi elo d’Kommunioun maachen?

Och déi feinsten am emgänglechsten Leit wessen oft net, waat se mat engem schwätzen sollen, virun allem am Ufank vum Iessen, wann nach net genuch Alkohol gefloss ass, fir d’Zong an de Kapp esou labber ze hun, fir iwer all meigleches ze schwätzen an Witzer ze rappen, ged en dann als méi oder manner jonk Persoun oft gefroot:
„Wou bass du dann elo drun?“
„Ma ech setzen op enger Kommunioun mat Leit, déi sech net verhaalen kennen, wéi aal ech sin an waat ech schaffen an déi daat och net wirklech immens ze interesséiren schengt, mee et trotzdem all Kéiers wann mir eis gesin, froen.“, geif ech dann am leifsten äntwerten.
Mee daat kann en natirlech net. Ob manst net, wann en net well, daat d’Leit alleguerten op een kucken an en bis un sain Liewensenn un dem Enn vum Desch setzen well, op dem déi schwaarz Schoof setzen, denen een absolut net nolauschtren kann an well.

Mech perséinlech maachen ofschätzend Gespreicher iwer homosexuell Leit rosen, virun allem wann den Terme „lenks“ dofir gebraucht ged an blöd gelaacht ged. Ech hun daat einfach net gären, virun allem net vun erwuesenen Leit, déi et eigentlech besser wessen missten.
Ech hun mir virgestallt, waat geif passéiren, wann en sech an esou en Gespreich geif anklinken an sech geif outen.
Angscht a Schrecken.

Daat sinn déi Saachen, déi en wahrscheinlech am beschten net op katholeschen Famillienfester probéiert. Et leeft een héi och Gefohr, fir emmer bei denen Leit setzen ze mussen, denen hier Gespraicher en NET well héiren.
Et gin der Leit iweregens an all Famill. Ob se elo en groussen Fan vun Traktren sin oder eng Leidenschaft fir en komeschen Hobby wéi Gaardenzwergenzuucht hun, sie hun eppes un sech, waat en net méi laang wéi en Daag erdreit. An och dann just, wann en wees, daat en sech drop verlossen kann, daat all hallew Stonn en korrekt ungedoenen Serveur en froen kennt, ob en nach Wain well.

Ech mengen déi Zort vun Leit, déi Reklammen aus der Zeitung rauschneiden an se jidderengem weisen an verlaangen, daat en genausou haard an laang wéi sie doriwer laacht. Och wann déi Reklamm schon furchtbaar aal ass an se och schon virun 6 Méint net witzeg fonnt huet. Mee déi Reklamm ged dann bei all Gelegenheet, déi och nemmen irgendeppes domadder KEINT ze din hun, ausgepaackt an et ged domadder rondrem gewedelt, esou laang, bis sech irgendeen erbaarmt an laacht. Haha. Ongeféiher esou.

Ech hun mech oft gefroot, wéi et wier, wann en am Restaurant seiz an op dem Desch vis a vis vun engem seitz d’Famill vum Toni, dem Rastamann, dem Marc Toma, oder déi vun engem Skandaljournalist mat engem botaneschen Nonumm an engem psychdeleschen Fotoapparat. Angscht a Schrecken sin méi grous gin.
An dun hun ech mier virgestallt, déi 4 Leit geifen an de Restaurant kommen an sech un een Desch setzen. Angscht a Schrecken haaten mech definitiv.
Daat enzegt, waat elo nach bliewen ass, waar d’Flucht. Awer ereischt nodeems ech main Glas eidel gemaach haat…

Download audio file (angschtaschrecken30web.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op engem komeschen Elektrofestival an engem ziemlech niwelegem Café

Wann en elektro seet, misst en daat vlaischt bessi besser erklären oder definéiren. Emmerhin kéint daat lo och BumBum-Techno a la Scooter sin oder et ged vun verschiddenen Leit domadder asozieiert. Always Hardcore, eben.
Ech hun de Scooter awer trotzdem irgendwéi mat op den Festival geholl. Ech haat nämlech en Tshirt mat enger Zeil aus engem vun sengen Lidder, déi, wann en se aus dem Kontext rappt, heinsdo nach en Senn erginn, drop un.
Et huet sech net em BumBum-Techno gedreint, mee eischter em Gefreckels an sphäresch Kombinatiounen. Ob manst deen Daag vum Festival, ob dem ech do waar. Ech kann also och nemmen fir den Daag schwätzen.

Et kennt en op esou engem Festival un, drenkt eppes an dann fänkt d’Musek anbeemol un. Mee irgendwéi kritt en daat net richteg mat an mengt, et wier nach Soundcheck oder esou, well et immens minimalistesch ass. Ech waar dann och nach sou blöd an hun meng Begleedung gefroot, op den Museker schons amgaangen waar.
Mee daat waar eigentlech och just bei denen eischten Performancen, durno ass et méi interessant gin an d’Musek huet engem Biller an de Kapp gezaubert.

Eng aaner Saach, déi eischter fir ze färten waar, waar de Fakt, daat et et lues an lues ziemlech niweleg gin ass. Also, am Lokal selwer. Dobaussen waar en super Summer Wierder, vlaischt e bessi lefteg, mee ob keen Fall waar eng heich Loftfiichtegkeet festzestellen. Am Café dogeint ass d’Siicht emmer an emmer méi dreiw gin. Zigarettendamp, den an dem klengen Raum net wirklech fort komm ass, huet d’Orienteierung relativ schweier gemaach. No enger gewesser Zait hun ech sou just nach op d’Bühn gesin, wou grell Luuchten duerch den decken Damp geliicht hun, mee den Contoir konnt ech net méi erkennen.

Angscht a Schrecken hun mech trotz dem Niwel fonnt. Geif ech je aus der Musekbar erausfannen? Waat geif mat mir passéiren, wann ech déi falsch Dir geif erwëschen? Ech hun mir virgestallt wéi ech d’Kellertraap geif erofaalen an an engem obskuren Raum geif landen, wou Leit wéi den Toni oder och nach den Rastamann setzen an Drogen ennertneen verdeelen. Déi Bar ass gerüchter no bekannt fir Leit déi gären mol hir Nues pudderen.

Ech hun probéiert déi onbequem Gedanken ze verdrängen an hun mech op d’Musek konzentreiert. Dobai sin mir Farwen an Formen an den Kapp komm an hun sech zu denen visuell verniwelten Andreck gesellt, déi op d’Mauer projezeiert gin sin. Während déi eng vun der Musek ausgeleist gin sin, haaten déi aaner relativ weineg domadder ze din an hun doweinst komesch gewierkt. Ech wosst net richteg, waat ech dovunner sollt haalen. Ech waar op engem komeschen Trip.
Mee et waar alles méi belleg an wahrscheinlech och méi gesond wéi en richtegen Drogentrip, also wollt ech mech net onbedengt bekloen. Och wann Angscht a Schrecken nach emmer lues an meng Oueren geflüstert hun.

Net esou lues hun e puer ultra-hip Persounen meng Oueren belästegt. Ech sin aus mengem Gratis-Trip erwäscht an hun mir nervegt Gelalls missen unheiren, daat ech net nemmen “Proll”-meisseg fonnt hun mee och nach op enger Trounlaag komm ass, déi main Trommelfell fiirchterlech gequält hun.

Ech sin jo bekanntermossen am allgemengen en Menschenfrend, mee ech hun eppes geint glaat gestylten Leit, déi aus engem Katalog vun enger Moudechaine mat zwee Buchstawen kéinten kommen. Mat enger klenger Ännerung: Se hun en T-Shirt vun enger fiirchterlech hipper Band un. Ech froen mech dann emmer, ob se eigentlech wessen, daat Musek zwaar enger Moud ennerworf ass, mee et eigentlech och em Téin geht an net nemmen em Nimm, déi en während enger méi oder manner laanger Period obligatoresch muss nennen oder op engem Tshirt hun, fir cool ze sin.

Fir d’Musek an der Music Bar hun sech déi Leit op alle Fall net all ze vill interesséiert. Se hun haard geschwaat, mech an mengem Tripp gesteiert an blöd Reklammssprech op Beierglieser reziteiert. Ech waar frou, daat ech net op engem agressiven Trip waar. Soss wier déi Bar wahrscheinlech net nemmen zimmlech niweleg, mee och nach bluddeg gewierscht.

Wéi ech speider raus fonnt hun, waaren déi ultra hip Leit nach méi hip wéi ech eigentlech geduercht haat. Sie sin herno an Begleedung vun dem enzegen letztebuerger Promi erausgaangen. Eischter: Sie sin him hannendrungedackelt. Et ass emmer flott, wann en gudd Kollegen huet.

Angscht a Schrecken hun sech bei mir Breed gemaach. Ech kruut komescht Gedrenks vun Leit spendeiert, déi zweschenduerch matneen gecatcht hun. D’Musek huet emmer méi komesch Biller an main Kapp gezaubert an d’Filmer déi op d’Maueren projezeiert gin sin , sin och emmer méi obskur gin. Déi hipp Leit hun sech nach emmer haard iwert Facebook an Fotoen an hir lescht Sauftouren ennerhaalen. Den Niwel ass emmer méi deck gin, sou daat ech Angscht haat, dran stirchen ze bleiwen.

Alles, waat elo nach bliwen ass, waar d’Flucht. Virdeischt zou Fouß duerch d’Aalstadt, dann méi schnell iwer aalbekannten Strossen. Leider ouni Schokola.

Download audio file (angschtaschrecken29web.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op enger halsbriecherescher Fahrt duerch d’Brousse

Ech sin aus menger Jugend gewinnt, vum Stadtkär aus op den Kierchbierg ze fueren an dobai den öffentlechen Transport ze benotzen. Et huet en jo net fir naischt en mat Angscht a Schrecken erkämpften Öko-Hellegenschain. Daat ass eng ziemlech flott symbolesch Saach. Et fiert en den laangen Wee den ganzen Bierg erop, wou een en Land voller Dreem bzw. en popcornverseuchten 10-Sall-Kino erwaard.

Mee des Keier sollt alles anescht kommen.
Ech waar mat e puer Freaks am Auto ennerwee. Eng Frendin, déi lo mol einfach “M.” nennen, haat e puer Stonnen virdrun mat mir ofgemaach, an de Kino ze fueren. Hat haat nach 2 aaner Leit dobai, ech ech net kannt hun, mee déi ech awer net onsymphatesch fonnt hun. Irgendwéi brengt d’M et emmer färdeg, nach Leit fir mat an de Kino ze fannen. Wann enges scheinen Daags op Chreschtdaag geif eng Atombom faalen an Kettenuwen geif explodéiren, d’M geif et trotzdem färdeg brengen, op manst 2 Leit rondrem sech ze versammelen, déi mat him en Film geifen kucken goen.

Aus irgendengem komeschen Grond fueren ech mam M emmer am heigen Tempo iwer irgendwelch obskur Schleichweer an der Brousse, déi direkt hanntert dem Kino erauskommen.
Fir an den Kino waar och alles an der Reih. Den Tempo waar zwar schnell, mee net halsbriecheresch. Mir sin zu Zait fir eisen Film komm an hun eis deen ungekuckt. Doriwer ged et net all ze vill ze zielen.

Mee no dem Film ass et méi interessant gin.

Hun ech soss emmer méi oder manner laang bei méi oder manner kaalen Temperaturen op en Bus gewaard, main Ökohellegenschain poleiert an mir virgestalt, wéi virun ech denen komeschen Drogenverreckten, déi hiren Kaffi moies mat 3 Leffelen Speed dran drenken an den selweschten Bus wéi ech huelen wollten, flüchten kéint.

D’Zait, déi en op en Bus virum Kino waarden muss an d’Lofttemperatur verhaalen sech antiproptional zueneen. Wann et aiskaal ass, dauert et op manst 45 Minuten an/oder den Arret ass weinst enger Motorscourse an den Foirshaalen op enger aanerer Plaatz. Mee wann d’Sonn schengt an naischt dogeint hätt bessi dobaussen ze stoen, steht den Bus schons do, wann en aus dem Kino kennt.

Mee mat denen Problemer hun ech mech des Keier net missen eremschloen. Keng schwiereg klimatesch Bedenungen, keng Drogenverreckter an main Ökohellegenschain keint ech och geschwen geint en Fligerticket bei CO2-Airlines emtauschen.
Waat net heescht, daat et des Keier sollt manner Angscht a Schrecken gin wéi mam öffentlechen Transport, well och den Individualverkeiher huet genuch Potential fir Horrortripper.

Zum Beispill, wann en mat zwee bis drai net nemmen eendaiteg suizidären mee och nach ziemlech verreckten Gestalten an engem Auto vill ze schnell op komeschen Schlaichweeer duerch d’Brousse ennerwee ass.

Ech souz also um Recksetz vun dem Gefir, daat net nemmen raschteg waar, mee och nach seier gefuer ass an komesch Manöver geamaach huet.
Ech hun probeiert verschidden Spannungen ze leisen. Sou zum Beispill d’Wiel vun der Musek, déi zwaar denen zwee Freaks gefall huet, d’M, waat um Steier souz, awer fuerchtbaar nervös gemaach hun.
Waat doranner resulteiert huet, daat haat net nemmen vill ze schnell gefuer ass, mee och nach ziemlech gereizt waar. Waat déi zwee, déi nemmen irgendwelch komesch synthetesch Drogen geholl konnten hun, ausgenotzt an ausgebaut hun.

Zum Beispill, an deem se probeiert hun, en Blaisteft mat den elektreschen Fensteren vum Auto ze spetzen. Waat, just nirwebai gesoot, net gelongen ass. Den Blaisteft ass just ofgebrach.

Et ass eng extrem domm Idee, den Chauffeur vun engem Auto nervös ze maachen.
Ech hun probeiert, mech ze berouegen. Angscht a Schrecken souzen riets an lenks nirwt mir an waaren mat dem selweschten Gurt ungestreckt wéi ech. Daat ass iwregens extrem gefeierlech. Also, zwou Persounen mat dem selweschten Gurt unzestrecken. Ech wees net wiesou, mee ech hun daat heiren an huelen un, daat et stemmt.
Ech hun probeiert, deif an an aus ze otmen an aus der Fenster ze kucken.

Et ass relativ schweier, sech ze entspannen, wann en obskuren Schlaichwee mat gefillten 250 Kilometer an der Stonn laanscht en flitt. Ausserdem ass et eng extrem domm Idee, den Chauffeur vun engem Auto dann nach méi nervös ze maachen, andeems en em stänneg irgendwelch erfonnten Fuerfehler virwerft.

Normalerweis sin ech jo fir eng schnell an rücksichtlos Flucht aus Situtiounen, wou Angscht a Schrecken sech opdrängen an et färt, et geif en en Been oder en Aarm verleiren. Mee meng enzegt Meiglechkeet wier gewierscht, aus engem Auto ze sprangen, den mat gefillten 300 Kilometer an der Stonn duerch d’Brousse gefuer ass an an dem 2 bis 3 Leit souzen, déi definitiv net bei kloerem Verstand waaren.
Ech hätt wahrscheinlech méi wei nemmen een Been verluer. Ech wier ausserdem an der Brousse geland an hätt nie méi heem fonnt.

Mir ass naischt aaneres iwreg bliewen wéi an dem Auto setzen ze bleiwen an ze hoffen. Ze hoffen, daat d’Drogen vun denen Freaks geschwen geifen hier Wierkung verleiren. Ze hoffen, daat irgendeen opmierksamen Passant, zum Beispill den Rastamann oder den Toni en Paack mat denen richtegen Drogen zur Fenster bei mech geif werfen an ech esou keint verdrängen. Ze hoffen, daat ech mech NET geif un déi lescht Verkeiherstatistiken geif erenneren…

Download audio file (angschtaschrecken26.mp3)
mp3 download Angst und Schrecken am Bodensee

Ich habe das ganze im Zelt aufgenommen, wobei das Mikro ca. 10 cm über mir hing und ich auf meinem Feldbett lag. Die Resonanz am letzten Abend war enorm, die Folge ist wirklich gut angekommen. Ich hatte sehr viel Angst vor diesem “direktem” Feedback vor Radio-Affinen-Publikum, aber an und für sich war es toll zu sehen, wie die Leute reagiert haben.
Am letzten Tag konnte ich über nichts anderes mehr reden, bzw. niemand redete mehr über was anderes mit mir. Aber das ist schon OK. Radiocamp rockt. VIIIIIIICHTEN!!!

Download audio file (angschtaschrecken24web.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken am Dall vun de 7 Schlesser

Mir ass et virun e puer Deeg och esou gaangen. Ech haat main Rucksaack voll mat Kleeder an Hygieneartikeln gepaackt. Mee ech sin daat dommt Gefill net lassgin, daat ech irgendeppes vergiess haat. An mengem Kapp sin ech d’Lescht vun denen Artikeln, déi en onbedengt brauch an net vergiessen därf, nach eng Keier duerchgaangen. Zännbiischt, Stremp, Seef, Duch, Kleeder. Alles do.
Ech sin d’Gefill net lassgin, daat ech irgendeppes vergiess hätt. Ech waar mir secher, daat et net geif hellefen, nach ee Puer Stremp an de Rucksaack ze dretschen, also hun ech daat och net gemaach. Et hätt awer kéinten fonktionéiren. Daat nennt en dann Placebo.
Placebo ass iwregens net nemmen eng Band mee och en Fachbegreff aus der Medizin.

D’Rees, déi ech dun mat dem schlechten Gefill, eppes immens wichteges vergiess ze hun, ungetrueden sin, sollt an den Dall vun den 7 Schlesser goen. Méi genee op Huelmes an den Centre Ecologique, wou en och als Gonzojournalist interessant Saachen erliewen kann.
Huelmes heescht esou, well den Fiels, ob der d’Buerg gebaut ass, huel ass. Also, et ass eng kleng Höhl dran, mee daat ass duer gaangen, fir “Hohlen-fels” draus ze maachen.

An der Höhl ennert dem Schlass hun freier vlaischt Menschen geliewrt, déi, iert se déi Höhl verloss hun, daat selwescht schlecht Gefill haaten wéi ech.
Mee ech waar ereischt unkomm.

Virdeischt hun se eis mat sou ziemlech vill vun eisem Gepäck bei en Weiher bruecht. Daat heescht, mir sin ongefeier 300 Höhenmeter erofgeklommen, an engem Bierg, den net an d’Tour de France geif kommen, well en dofir ze géi ass. Daat waar net nemmen ziemlech unstrengend, mee och gefeierlech. Emmerhin ass deen ganzen Wee iwer Stossen, schmuel Pfäd an laanscht déi berühmt Höhl am Fiels gaangen.
Ausserdem ass mat Salzseier op Steng geschott gin. Wann eppes net gefeierlech genuch ass, kann en emmer nach Salzseier dobaischedden, dann ged et esou richteg flott.
Mat all Schrett an den Ofgrond sin Angscht a Schrecken méi no komm.

Un sech waar den ganzen Beschen, duerch den mir méi oder manner getrollt sin, eng ideal Plaatz fir Leit wéi de Rastamann. Quasi onerrechbaar an immens gudd verstoppt. Et hätt mech net gewonnert wann irgendwou an dem Hang eng kleng Hütt gestaanen hätt, wou sech den Rastamann virun sengen Fans vun gewessen tropeschen an manner tropeschen Plaatzen verstoppt hätt.
D’Fro waar just déi: Wéi geif hien reagéiren, wann mir zoufälleg laanscht sain Haus geifen kommen an hien aus senger Mettesrascht erwäschen geifen?

Huelmes ass eng furchtbaar gefeierlech Plaatz. Et ged nämlech keen Handysnetz um oder ennert dem huelen Fiels. Wann engem eppes geif gescheien, wann en zum Beispiel geif den huelen Fiels eroftrellen, keint en mat kengem Handy vun der Welt em Hellef ruffen. Wann en Pech hätt an op en Fiels geif trellen, wou en virun e puer Minuten Salzseier drop geschott haat, geif daat ganzt och nach vill méi wéi doen.
Angscht a Schrecken sin net méi méi no komm. Sie haaten mech längst angeholl.

Den Dall vun den siewen Schlesser klengt wéi aus engem Märchen oder engem schlechten Fantasy-Roman, den eigentlech just Herr der Ringe kopeiert an awer draimol méi langweileg ass. Also un sech wéi eppes flottes, symphatesches. Mee daat ass net esou. Et ass en Dall voller Angscht an Schrecken, Panik an Grauen.

Den eischten Daag alles alles gudd gaangen. Wasseranalysen, furchtbaar laang Diskuren an Erklärungen. Och en Kriebs hun mir gefaangen.
Mee den zweeten Daag dun ass et passeiert.
Et huet riicht rann gereent. Net nemmen am Süden, mee och am Dall vun de 7 Schlesser kann esou eppes passéiren. Dun ass mir och schlaagarteg angefall, waat ech vergiess haat.
Eppes geint de Reen nämlech.
An am Dall vun de 7 Schlesser, wou Angscht a Schrecken regéiren, ged et keng Meiglechkeet ze flüchten.